Mijn leven en gedachten als vrouw en als lid van de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen

 

0bd9a5f00d9bf20bb4a8355b0ae3fb6b--quotes-by-gandhi-ghandi-quotes-peace

Je hart leggen in een blog, valt niet mee als je hart zwaar voelt. Voor lange, lange tijd heb ik mijn blog links laten liggen, want zoals Ghandi ooit zei: ‘Spreek alleen als het iets toevoegt aan de stilte’. Ik heb geworsteld. Geworsteld met de vraag wie ik was, wat ik hier op aarde nou eigenlijk kwam doen en geworsteld met het vraagstuk of ik wel de goede keuze gemaakt heb om lid te zijn van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Op internet werd ik geconfronteerd met vraagstukken die mij deden twijfelen aan de begindagen van de kerk. Ik ben heel eerlijk.. ik heb getwijfeld aan leerstellingen en misschien wel aan mensen in het algemeen.

Het was absoluut geen fijne tijd. Ik voel me miserabel, overspannen, ziek gevoeld en tegelijkertijd kende ik schuldgevoelens. Ik had een terug getrokken bestaan en voelde me onbegrepen. Door deze gevoelens kon ik het niet opbrengen om de Schriften te lezen, bidden werd een zeldzaamheid en het luisteren naar hen die het goed bedoelden, was vermoeiend en riep alleen nog maar meer gevoelens van schuld op.

Het heeft lang geduurd, maar ik kan met een gerust hart zeggen dat ik geworsteld heb en weer boven gekomen ben. Eens is mij in een zegen beloofd dat de hand van de Heiland steeds op mijn schouder zou rusten. Met andere woorden, hoe dan ook, Hij is altijd bij mij. En dat is uiteindelijk hetgeen waar ik mij aan vast gehouden heb. Mijn hart was weliswaar ‘dood’ en mijn hoofd was ‘overvol’, maar ergens voelde ik me altijd beschermd. Een rustig weten dat ‘het’ wel weer goed zou komen. Ik zou moeten leren dat het is wat het is. Hoe het ook verder zou uitpakken.

Het was uiteindelijk in de tempel, dat ik op een dag overspoeld werd met een golf van warmte, licht en kennis. Beetje bij beetje gingen mijn ogen open en leerde ik wie ik was en werd het duidelijk met welk een bedoeling mijn leven hier op aarde was. Veel viel er van mij af. Het was alsof er een andere vrouw uit de as opstond.

Wat ik geleerd heb is dat het okay is als je met twijfels worstelt. Schuldgevoelens is nergens goed voor. Het was slechts het ego, het waren mijn gedachten, die uiteindelijk niks met God te maken hadden. Het ego veroordeelde mij. God niet. Hij kende me, hij kende mijn worsteling. Misschien dat mensen om me heen mij veroordeelden, maar ook dat was niet belangrijk. Zij begrepen niet waaruit mijn worsteling bestond.

Wat ik geleerd heb is dat ik uniek ben. God heeft mij spirituele gaven gegeven, talenten, die ik opnieuw leerde te gebruiken, voornamelijk in het dienen van anderen. Er is iets in het dienen van anderen. Niet alleen vergeet je jezelf,  maar je bent in de dienst van de Heer en zegeningen komen jouw kant uit. Niet dat nou perse mijn doel was, maar door anderen te dienen, knapte ik zelf ook op. Ik kon weer vreugde voelen in mijn hart.

Inmiddels ben ik ontheven als medewerker in de Public Affairs en ben ik geroepen als raadgeefster in de ZHV, ring Rotterdam. Sinds lange tijd voel ik mij volledig op mijn plaats. Mijn streven is om alle vrouwen in de ZHV (vrouwenvereniging) te leren kennen en mijn verlangen is ieder dichter bij Christus te brengen. Samen te groeien. Dit maakt dat ik automatisch weer meer in de Schriften ben gaan lezen en ken ik een verlangen om de wil van God te leren kennen.

Een ander belangrijk element is dat er verandering is gekomen in mijn familieleven. Voor lange tijd heb ik geloofd dat mijn broers en zussen geen behoefte kende om omgang met mij te hebben. Wat heb ik me daar miserabel onder gevoeld. Het is niet zo dat ik een verlangen kende om de deur bij ze plat te lopen, maar weten dat we er voor elkaar zijn, was voor mij een vraagteken.
Enige tijd geleden fluisterde een zachte stem de vraag ‘En wat doe jij aan de relatie?’. Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en elk lid van de familie benaderd met de vraag of ik hen kon bezoeken…. Ik heb ze inmiddels allemaal gesproken. We hebben hier of daar een brug verlegd en verder heb ik genoten van elkaar wederzien. Deze gebeurtenissen maken dat ik me onwijs gelukkig voel. Ik heb gevoeld, werkelijk gevoeld, waarom familie belangrijk is in je leven. Ik ben zo dankbaar voor dat kleine, zachte stemmetje dat mij geholpen heeft om mijn stoute schoenen aan te trekken.

Op dit moment zit ik goed in mijn vel. Ik voel me weer dichter tot mijn hemelse Vader. Ik kan de uitwerking van de Heilige Geest vaak voelen in mijn leven. Het resulteert in gevoelens van dankbaarheid. Ik ben meer in het NU – het verleden is het verleden en wat de toekomst brengt… ach, het gaat nooit zoals je denkt dat het zal gaan. Ik vind het ook niet zo belangrijk meer.
Ik ben weer van mensen gaan houden. Zij zijn net als ik, met fouten en midden in een leerproces. Zo ook de mensen in de begindagen, waarover ik zo enorm getwijfeld had. Ook zij hadden van hemelse Vader geen gebruiksaanwijzing voor het leven gekregen en ook zij hebben fouten gemaakt en hebben stap voor stap moeten leren.

Wat ik ook geleerd heb is om grenzen te stellen. Ik wil mij omringen met positieve geluiden. Energieke mensen. Goede boeken en opbouwend zaken. Maar dat is weer een ander verhaal…

Er is veel geleerd en er is nog heel veel te leren. Volgende week is het weer ‘Algemene Conferentie’. De mogelijkheid om twee dagen lang te luisteren naar leiders van de kerk. Een opbouwend weekend. Ons is gevraagd een vraag mee te nemen in gedachten en naar een antwoord te zoeken (door middel van de Heilige Geest). Mogelijk kom ik daar volgende keer op terug.

 

 

Advertenties

Commentaren op: "Worstel en kom boven" (3)

  1. Ik lees het nu pas. Diep onder de indruk…. je gaat het gevecht aan Annelies, iedere keer weer. en je komt eruit, iedere keer weer. Iemand die nooit vecht, ontwikkelt noch kent zijn kracht. Ik vind het een voorrecht je te kennen!

  2. Roland, wat een lieve reactie. Dank je wel.
    Ik ken de geschreven stukken van professor Decoo. Fijn dat je me aan dit stuk herinnerde.
    Wonen in een groene wereld is echt zo slecht nog niet….. Integendeel zelfs!
    P.s Excuus dat ik wat later reageer. Ik moet er weer wat inkomen.

  3. Goed voor jou Annelies!

    Ik kwam als leerkracht zondagsschool voor de volwassenen, ook dingen tegen die ik niet begreep.
    Ik had veel baat bij een artikel van professor Wilfried Decoo:

    http://mormoneninfo.be/evangelieleer-2017/

    Maar goed, jij bent er al overheen.
    Misschien is dit een goede link voor anderen die ook vragen hebben.
    Ik zelf denk dat Jezus, die verantwoordelijk is voor Zijn kerk, al deze dingen toelaat opdat er ruimte is voor twijfel (lees: keuzevrijheid).

    Ik vond het fijn om te lezen dat jij geworsteld en overwonnen had. En dan vooral dat laatste natuurlijk.

    De kerk zal altijd anders blijven nu, maar dat geeft niks.
    Je bent uit een vertrouwde blauwe wereld in een vervelende gele wereld terecht gekomen, maar hebt kans gezien om het goede uit beide werelden te halen, en nu zit je in een groene wereld! De wereld waar God je hebben wilde.

    Groetjes,
    Roland Vreeken (schoonvader van je vorige baas, Joeri)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Tagwolk

%d bloggers liken dit: