Mijn leven en gedachten als vrouw en als lid van de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen

Dankbaarheid

244xNxgratitude-journal.jpg.pagespeed.ic.fPvcLtTEnD

Het jaar 2015 heeft in het teken gestaan van mijn studie Psychologie, wat tevens met zich mee bracht dat ik mezelf onder de loep genomen heb. Een heel leerzaam jaar, waarin ik de kans heb gekregen om aan mezelf te werken. Mijn angsten, mijn gewoonten, mijn gedachten te analyseren door middel van zelfreflecties. Ik heb veel geleerd van mijzelf, al is dit gegaan met blauwe plekken van het vallen. Er waren perioden van donkere mist en ik heb de zon inmiddels weer zien opkomen.

Een van de kleine dingen van het afgelopen jaar is dat ik tot de ontdekking kwam hoe belangrijk creativiteit voor mij is. Naast gezonde voeding en dagelijks bewegen heb ik echt tijd voor mezelf nodig (me-time), waarin ik mijn gedachten tot rust kan brengen door middel van papier, lijm, teksten, foto’s, tekeningen, verf en kleuren. Nou ben ik absoluut geen artiest en staat een eventueel nog te ontwikkelen talent absoluut nog in babyschoentjes. Lang heeft mijn perfectionisme me weerhouden tot het maken van ‘iets’. Op dit moment ben ik zo ver dat het mij niet meer gaat om het eindresultaat, maar om de reis er naar toe. Ik geniet van het uurtje dat ik mezelf terug kan trekken en gewoon begin met ‘iets’.

Schrijven is altijd mijn hobby geweest en speelt nog steeds een rol. Het is een uitdaging om deze hobby op verschillende manieren te ontdekken en verder te ontwikkelen. Sinds kort heb ik een manier ontdekt waarin ik mezelf zowel met woorden alsook met tekeningen kan uiten. Mijn rechter- en mijn linker hersenhelft worden gebruikt, namelijk door dagelijks een journal/dagboek bij te houden dat gepaard gaat met tekeningen of  ‘art’.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik hou meer dan één journal bij. Ik schrijf lang niet dagelijks in al deze journals. Het is maar net wat mij bezig houdt en welk dagboek mij ‘roept’ die dag. Een dagboek/journal is mij heel dierbaar geworden en dat is mijn dankbaarheidsboek. Ik dit boek schrijf ik elke dag over iets wat mij tot dankbaarheid stemt. Het begon met de grote dingen die mijn leven verrijkte. Het waren die dingen die makkelijk mijn aandacht hadden en die ik niet over het hoofd kon zien.  Nu echter, beschrijf ik meer en meer over kleine dingen, die makkelijk over het hoofd worden gezien. Het was een uitdaging voor me om een jaar lang mijn dankbaarheid te uiten. Ook dit ging gepaard met tekst, foto’s, tekeningen, quotes, gedichten, verhalen.

Ik was benieuwd wat een dankbaarheidsdagboek met me zou doen. Het heeft mij vaak nederig gestemd. Ik kwam bijvoorbeeld tot de ontdekking dat ik genoeg ‘had’ en dat ik genoeg ‘was’. Ik zag dat het niet perse de grote dingen waren die mij gelukkig maakte, maar dat het juist die hele kleine dingen waar je zo gauw aan voorbij gaat. Het verraste me hoeveel ik eigenlijk de dingen voor lief nam. Er nooit echt bij stil stond wat er in die kleine hoek van de wereld waarin ik leef zoal gebeurde. Ik ontdekte welke invloed mensen in je omgeving op me hadden en andersom… welk een invloed ik had op anderen. Ik werd me meer en bewust van de kleine gebaren… of de glimlach van een kind.

Ik heb geleerd ook het imperfecte te omarmen. Dingen hoeven niet meer te lopen zoals ik zou willen dat het zou lopen… ook al liep het leven anders, het hoefde daarom niet imperfect te zijn. Er ken momenten dat ik dankbaar kon zijn voor de imperfectie van het leven.

Ik mag stellen dat dankbaarheid van mij een gelukkiger en tevredener mens gemaakt heeft.

Waar ben jij dankbaar voor? Heb jij al ontdekt hoeveel er is om dankbaar voor te zijn?

 

Meester verteller

jesus and child

Ze is drie, over een half jaartje wordt ze vier. Ik ben haar oma. En zoals elke oma (althans daar gaan we even van uit) vind ik mijn kleinkinderen fantastisch. In mijn ogen zijn het de grootste ‘schatten’ op aarde. Ik ben er zuinig op. Luister nauw naar wat ze me vertellen en probeer de juiste momenten te zoeken om te onderwijzen.

Ze is in de fase van haar leven waar alles vraagt om een waarom…  Soms lachwekkend, soms heel interessant… want, ach ja… “Waarom moet ik mijn sokken aan doen, oma?” – Omdat je anders koude voetjes krijgt. “Waarom krijg ik koude voetjes, oma?” – Omdat het nog geen zomer is en de vloer nog koud is. Dan is het even stil…. “Waarom is het nog geen zomer, oma?” – Omdat de lente eerst nog moet komen? “Ja maar, waarom dan?” – Omdat dan de bloemetjes weer kunnen groeien en bloeien. En zo gaat het door, totdat oma geen antwoord meer weet…

Vandaag echter werd ik onderwezen. U moet zich voorstellen dat we tijdens lunchtijd aan tafel zitten. Voor het eten wordt er, zoals gewoonlijk, gebeden. Meestal word ik als vrijwilliger aangewezen door de kleine meid. En als ik klaar ben met danken voor het brood en het drinken en er een zegen over gevraagd heb,  word ik aangesproken, want ik ben vergeten te danken voor de maan en de sterren. Als verweer geef ik aan dat we dat ’s avonds, voordat we naar bed gaan, alsnog kunnen doen, waarop zij mij vertelt hoe fijn ze het vindt dat Jezus de maan en de sterren gemaakt heeft.

“Ja…. dat heeft Jezus allemaal gedaan…”, vertelt ze trots alsof het haar om haar creatie gaat.
– Wow, dat is knap he?
“Huhu” en ze knikt heftig met haar hoofd. “Jezus was ook een baby…”
– O ja… vertel eens..
“Geboren in een stal… een grote stal met koeien en schapen”
– Zoooh, da’s wel bijzonder, geboren worden in een stal…
“Jaha….”
– En weet je ook wat Jezus allemaal gedaan heeft toen Hij groot was?
Ze krijgt een opgewonden gezichtje en vertelt: “Hij maakte het water HELEMAAL groen… en daar was allemaal bloed in….”
– Hmmm…. wat maakte hij groen?
“Het water oma”.
– Of bedoel je dan misschien dat Mozes…..”
Licht geïrriteerd kijkt ze me aan (alsof ze wil zeggen: Je snapt er helemaal niks van): “Neehhh, oma, dat deed zijn Vader”.
Nu wordt het wat gecompliceerd en kijk haar onschuldig aan als ik vraag: ‘Wie zijn vader, bedoel je dan?’
“(zucht)… Jezus’ Vader… de Vader van Jezus…!!”
– Wie is dan de Vader van Jezus?
Ze kijkt me schuin aan…. Aj, heb ik iets doms gevraagd? En even is het stil…

“Oma, mag ik nog een boterham?….. Met kaas!”
Als ik haar vraag bevestig, open ik mijn mond om de volgende vraag te stellen, maar zij is mij voor: “God is klaar met werken, vandaag rust Hij uit” en vervolgens plaagt ze haar zusje door haar bordje naar haar zijde van de tafel te trekken en hard te gaan lachen. En terwijl ze haar boterham met kaas verslind, zingt ze zachtjes ‘Ik ben een kind van God…., door Hem op aard gebracht….’.

De verhalen van het Jeugdwerk en de gezinsavond bij papa en mama thuis zijn niet aan dovemansoren verteld. Nu nog wat structuur aanbrengen en de puzzelstukjes aan elkaar leggen. Ze komt er vast wel, die kleine meid.

Vastenzondag

01

De eerste zondag van het jaar 2015 was een vasten- en getuigenisvergadering voor leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Dit houdt in dat leden van de Kerk zich vrijwillig onttrekken aan eten en drinken voor ongeveer 24 uur. Dit houdt in de praktijk in dat men twee maaltijden mist. Het uitgespaarde geld wordt gedoneerd en wordt gebruikt voor hen die in nood zijn. Dit kunnen leden binnen of buiten de wijk (de gemeente) zijn. Het principe achter dit vasten is een mogelijkheid om  dichter tot God te komen. Tijdens de kerkdienst is er geen gewone vergadering, maar worden leden in de gelegenheid gesteld om hun getuigenis met elkaar te delen.

Iedere eerste zondag van de maand is er een vasten- en getuigenisvergadering. In het jaar 2014 hebben mijn hubbie en ik, door omstandigheden,  amper tot niet gevast. Echter dit jaar hebben we ons tot doel gesteld om die dingen te doen die ons dichter tot God kunnen brengen. Voor ons houdt dit in dat we meer dan voorheen de Schriften op zullen pakken, vaker naar de tempel zullen gaan en uiteindelijk hoorde daar het vasten ook bij.

Vasten is geen onbekend begrip meer, immers het merendeel van de bevolking is bekend met het vasten van de islamitische geloofsgemeenschap, namelijk de Ramadan. De principes die schuilen achter het vasten liggen op gelijk terrein. Zo prikkelt vasten de spirituele groei, de wilskracht wordt getraind en door het vasten wordt men meer bewust van de betekenis van armoede. Door de honger krijgt de geest de kans om te ontsnappen aan de fysieke behoeften van het lichaam. De wetten van de Islam met betrekking tot het vasten zijn anders dan de wetten die de Mormonen hanteren. Immers, Mormonen vasten slechts een zondag in de maand, terwijl de Ramadan enkele weken duurt. Zo volgt de Ramadan de letter van de wet, terwijl Mormonen de geest van de weet volgen. Er zijn geen voorschriften hoe met voedsel om gegaan wordt en er zijn ook geen reinigingsrituelen.

Ik persoonlijk heb tussen twee vasten- en getuigeniszondagen in ook wel eens gevast als ik dringend een oplossing voor een probleem nodig had of als ik in omstandigheden leefde waarin ik de greep op het leven verloor. Vasten maakte me nederig. Een moment waar mij duidelijk werd hoe klein en nietig ik als mens ben. Ik werd me meer bewust van de macht van de Schepper en hoezeer je als mens het Zoenoffer van Christus nodig hebt.

De vraag voor hen die geen ervaring hebben met vasten is: Wat levert het je op? Ik heb een getuigenis van het feit dat er door vasten wonderen kunnen gebeuren. Ook deze zondag hebben we gevast voor een dierbaar iemand. Zij is ziek en is gediagnosticeerd met een auto-immuunziekte dat haar lichaam verwoest. We hebben geen van allen een idee hoe en of zij hier bovenop kan komen. Dokters staan met hun handen in hun haar. Heel de wijk (kerkleden) heeft voor haar en haar gezin gevast met het geloof dat zij (als God het wil) gezond zal worden. Wij hopen allemaal op dat wonder. Dat wonder waar doktoren versteld van zullen staan.

Het is niet de eerste keer dat we een wonder zien voltrekken. Van een jonge moeder die niet zwanger kon worden en nu een dochter heeft tot slachtoffers van ongelukken, die helemaal beter worden, terwijl doktoren een andere mening verkondigd hadden. Ooit zag ik hoe iemand met financiële moeilijkheden en die geen weg uit meer vond, gezegend werd met eten en geld, precies om een maand mee rond te kunnen komen. Zomaar uit het niets… op de juiste plek, op de juiste tijd.

Zijn dit gebeurtenissen die zonder vasten ook hadden kunnen gebeuren? Mogelijk… Echter, ik weet waar de hulp vandaan kwam, want ik ken de kracht van het vasten.

Vind ik het moeilijk? Ja… ik vind vasten niet echt gemakkelijk. Ik miste in het verleden de discipline. Op momenten dat het me wel lukt, voel ik me sterk – mijn geest heeft immers de verlangens van het lichaam overwonnen.

Hoe brengt me dat dichter tot God, zult u vragen? Dit is het best te begrijpen wanneer je zelf het vasten een keer uitprobeert. Vasten en bidden is het antwoord. Mijn ervaring is dat mijn geest zich beter kan afstemmen als het lichaam even buiten spel gezet wordt. Ik sta meer open en onze ‘lijn’ of ‘zender’ is gefine-tuned.

Volgens de medische wereld is vasten ook goed voor ons lichaam. Met name je maag en darmen krijgen de gelegenheid om 24 uur lang op rust te komen. Even stoppen met het harde werk dat verzet moet worden. Ook zien we dat na het vasten de darmen ‘ontlast’ worden van afvalstoffen. Daarnaast werd ik persoonlijk me meer bewust van alles wat ik voor lief neem. Op het moment dat je aan de fruitschaal voorbij loopt en je uitgestoken hand naar die heerlijke, rode appel terug moet trekken, valt het pas goed op hoe makkelijk je iets pakt van wat er is… Bij het terug trekken van mijn hand, kende ik gevoelens van dankbaarheid voor dat wat ik allemaal heb.

Vastenzondag… een oude, nieuwe uitdaging.

Vallen en opstaan

GregOlsenLetHimIn

Haast een jaar lang geen woord van mij als Mormoonse vrouw. Een jaar van worstelen, een terugval en weer opnieuw opstaan en de weg terug vinden, heeft mij ertoe gebracht voorlopig te zwijgen. Ik besloot dat als ik weer iets ‘zinnigs’ wist te verkondigen ik pas mijn laptop weer zou openklappen, Woorden zijn zo makkelijk geschreven, maar niet als deze mij bloed, zweet en heel veel tranen kostten.

Het was een pijnlijk proces. Inhoudelijk wil ik er niet veel over zeggen. Wat ik kwijt wil is dat ik mij, door persoonlijke omstandigheden, heb afgesloten van mijn hemelse Vader. Niet in staat om de Schriften te bestuderen en met regelmaat bleef ik steken in mijn gebed. Misschien wel bang om Zijn antwoord te horen. En daarnaast waren er die twijfels, die ook nog eens gevoed werden op allerlei manieren.

Het heeft me een jaar gekost om weer op het punt te komen waar ik nu ben. Ik heb knopen doorgehakt en keuzen gemaakt, waardoor ik mijn hoofd weer in Zijn richting kon draaien. Draaien naar het Licht toe in plaats van te kijken naar mijn schaduw.

In de Schriften staat dat de deur geopend zal worden als wij kloppen.. en zo heb ik het ervaren. Zodra ik klopte aan Zijn deur, ging deze onmiddellijk weer open. Met enig schaamtegevoel besef ik nu hoe ik Hem in de kou heb laten staan toen Hij aan mijn deur klopte. Het was een leerproces, een uniek leerproces…

Er is weer veel om te delen…. en ik ben er weer klaar voor. U ook?

Verloren gevoel

Woman at the well

Een blik op mijn agenda zei voldoende. Mijn dagen waren gevuld. Ik leefde volop. Ik volgde een opleiding, ik werkte parttime, ik ruimde mijn huis op, ik was oppasoma, ik maakte deel uit van de Public Affairs; hield de website bij, en… en… en…   Vanwege een dreigende chaos maakte ik een overzicht op mijn prikbord, met alle dingen die mij bezig hielden. In de afgelopen maanden stapelden de activiteiten zich op en dreigde mijn hoofd vol te lopen. Er was gebrek aan ruimte…  En als ik ergens niet goed tegen kan, dan is dat het verliezen van controle over dingen die gedaan moeten worden.

Tijdens mijn prive – brown-paper-sessie zag ik met leden oog aan hoe mijn bord voller en voller werd. Het merendeel van de activiteiten waren bevredigend en gaven me energie. En toch voelde ik dat ik iets miste!

Ik hoorde mezelf steeds vaker het woord ‘moeten’ zeggen en verwees daarmee naar de prioriteiten die ik gesteld had. En zolang ik alles ‘onder controle’ had hield ik mezelf voor dat alles okay was. Ik deed wat ik moest doen en het was goed zo….

Op een van de weinige stille momenten werd er aan mijn deur geklopt. ‘Hoe lang is het geleden dat jij en Ik een goed gesprek met elkaar hebben gehad?’  Refereerde Hij naar het gebed? Uhhh… ja, ik bad wel, maar sprak ik ook echt met Hem???? En hoe was het gesteld met mijn Schriftstudie? Uhhh… ja, ik las in ijltempo de zondagsschoolles of de ZHV-les door, maar las ik de woorden ook echt????

Plots overviel mij het gevoel van wat ik nu eigenlijk miste…. Ik deed weliswaar van alles, maar waar was de passie? Het gevoel dat ik altijd kreeg als ik de Schriften las, als ik bad… Het was niet meer zoals ‘vroeger’. ‘Vroeger’ was ik net een spons. Ik was hongerig en dorstig naar Zijn woorden en was bidden voor mij als een gesprek met mijn beste Vriend. Ik weet niet precies wat er gebeurd is, maar het gevoel van vroeger was niet meer!

Er was iets veranderd. Mijn leven was voller, rijker geworden, maar mijn geest leek  zoveel armer.

Zoals gebruikelijk stelde ik voor het nieuwe jaar nieuwe doelen. Doelen, die te maken hebben met wat ik in het nieuwe jaar zoal ga doen! Dit jaar was anders. Ik wil geen doe-doelen.. mijn doelen hebben nu te maken met hoe ik me voel. Hoe wil ik me voelen in 2014?

Hoe wilt u zich voelen in 2014?

 

 

Een verandering van hart

14966

Als je graag aandacht wenst van hen die je onderwijst, maak dan gebruik van aanschouwelijk onderricht. Dat moet een van onze leden gedacht hebben, toen zij vanochtend een toespraak gaf, na de avondmaal. Het water liep in de mond, toen zij een Pavolva-taart liet zien en vertelde dat zij en haar kinderen deze taart de dag van te voren gebakken had. Ze vertelde hoe zij stap voor stap gekomen was tot het eindproduct. Ze vertelde hoe ze haar gereedschap vetvrij gemaakt had; hoe ze de eieren gesplitst had en dat ze maïzena en citroensap gebruikt had. Ze had ervoor gezorgd dat de oven niet te heet was en ze had ruim de tijd genomen om de taart te laten drogen en zelfs toen de oven uit gezet werd, was er geduld nodig om de taart af te laten koelen in de oven.

Van Pavlova naar koning Benjamin

De les die we vandaag leerden had uiteindelijk niets te maken met een kookles, maar had alles te maken met een vergelijking….  een vergelijking  die magnifique was…. De uiteindelijk les was te vinden in het Boek van Mormon, waar we halverwege het boek kennis maken met een rechtvaardige koning, Benjamin genaamd. Benjamin riep zijn volk bij elkaar om hen te onderwijzen. Hij wilde graag dat zijn volk God leerde kennen . Hij onderwees hen over de verzoening en vertrouwen te hebben in God door Zijn geboden te onderhouden en te volharden tot het einde..Hij hield van zijn volk en wilde graag dat het volk ter harte nam wat hij hen leerde. Het volk werd dusdanig getroffen door de les van koning Benjamin, dat zij hem terplekke lieten weten dat zij een verandering van hart hadden ondervonden, waardoor zij ‘niet meer geneigd (waren) om kwaad te doen, maar wel om voortdurend goed te doen’. Een verandering van hart is geen kleine aanpassing. Het is een verandering van wat wij voelen, denken en doen. Een verandering van ons zijn. Die verandering is om te beginnen alleen mogelijk als we er zelf voor kiezen…

Vergelijking: de citroen

Met vette instrumenten gaat het je niet lukken om een Pavlova-taart te bakken. De eiwitten zullen niet stollen… Het is dus noodzakelijk om alles te ontvetten. Zo vereist een verandering van hart dat je alle dingen die niet goed zijn uit je leven te verwijderen of weg laat. In Mosiah 3:19 (Boek van Mormon) lezen we:

“Want de natuurlijke mens is een vijand van God en is dat vanaf de val van Adam geweest en zal dat voor eeuwig en altijd zijn, tenzij hij zich overgeeft aan de ingevingen van de Heilige Geest en de natuurlijke mens aflegt en een heilige wordt door de verzoening van Christus, de Heer en wordt als een kind: onderworpen, zachtmoedig, ootmoedig, geduldig, vol liefde, gewillig zich te onderwerpen aan alles wat de heer goeddunkt hem op te leggen, ja, zoals een kind zich aan zijn vader onderwerpt.”

We hebben allemaal onze ‘vettigheden’, die ‘ontvet’ moeten worden om de natuurlijke mens af te leggen. Bij iedereen is dat anders, maar waarschijnlijk bent u zichzelf wel bewust van een paar.

Vergelijking: eieren splitsen

In het geval van de Pavlova-taart splits je de eieren. het eiwit laat je toe en het eigeel gooi je eruit. Of met andere woorden, Als je bent ‘ontvet’,  dan kies je ervoor om geen verkeerde (of vette) dingen meer toe te laten. Je gaat splitsen… goede dingen doe je nog wel, maar de slechte dingen doe je niet. Je gebruikt daarbij je vrije wil. God heeft ons de vrije wil gegeven en het is de bedoeling dat we die op een goede manier gebruiken. Onze keuzevrijheid echter maakt ons ook verantwoordelijk. Verantwoordelijk voor het leven dat we leven; het pad dat we bewandelen, de daden die we verrichten (goed of slecht). Iedere keuze die we maken heeft gevolgen. De Heer heeft ons het evangelie gegeven. Hij laat aan ons de keuze om het te omarmen of af te wijzen. Hij dwingt niemand om ervoor te kiezen en zelfs als iemand het evangelie omarmt heeft, laat Hij nog aan ons wat we ermee doen.

Eieren splitsen is overigens nog niet zo’n gemakkelijke klus. Met regelmaat gebeurt het dat er toch een beetje eigeel mee glibbert…. En zo vergaat het ook in ons leven. Al proberen we nog zo ons best te doen, hier of daar laten we een steekje vallen. Hemelse Vader heeft geduld met ons. Hij vindt het niet erg als we iets honderd keer moeten proberen voordat het lukt – zolang we maar blijven proberen tot het lukt!

Koning Benjamin begreep ook dit en vertelde zijn volk (Mosiah 4 : 11,12)

“En voorts, zeg ik u, zoals ik eerder heb gezegd; daar gij tot de kennis van de heerlijkheid Gods zijt gekomen, ofwel, daar gij zijn goedheid hebt ervaren en van zijn liefde hebt geproefd en vergeving van uw zonden hebt ontvangen, hetgeen zulk een buitengewoon grote vreugde in uw ziel teweeg brengt, zo wil ik dat gij de grootheid Gods, en uw eigen nietigheid, en zijn goedheid en lankmoedigheid jegens u, onwaardige schepsels, gedenkt en altijd indachtig blijft en u verootmoedigt, ja in de diepste ootmoed de naam des Heren dagelijks aanroepende en standvastig zijnde in het geloof in datgene wat zal komen, wat door de mond van de engel werd gesproken. En zie, ik zeg u dat indien gij dat doet, gij u altijd zult verblijden en met de liefde Gods vervuld zult zijn, en altijd vergeving van uw zonden zult behouden; en gij zult toenemen in de kennis der heerlijkheid van hem die u heeft geschapen, ofwel in de kennis van hetgeen juist en waar is”.

Vergelijking: de suiker

Als de mixer loopt, de eiwitten zijn geklopt, dan is het tijd om de suiker toe te voegen. Beetje voor beetje – niet de hele bak in een keer. Een verandering van hart vindt over het algemeen niet in een keer plaats. Het is een voortdurend proces. Regel op regel, voorschrift op voorschrift. Als je ervoor kiest het evangelie te onderzoeken en je leven ernaar in te richten, worden onze woorden, gedachten en daden geleidelijk en bijna onmerkbaar in overeenstemming met de wil van God gebracht.

Vergelijking: maïzena en citroensap

Door maïzena en citroensap toe te voegen aan het recept zal de Pavlova-taart sterker zijn. De taart zal minder snel of in zijn geheel niet inzakken als het bakproces is afgelopen. Vergelijk dit met wat koning Benjamin ons vertelt (Mosiah 2: 22, 23):

“En zie, alles wat Hij van u verlangt, is zijn geboden te onderhouden; en Hij heeft u beloofd dat indien gij zijn geboden onderhoudt, gij voorspoedig zult zijn in het land; en Hij wijkt nimmer af van hetgeen Hij heeft gezegd; indien gij dus zijn geboden onderhoudt, zegent Hij u voorspoedig. Niettemin, wie zijn vertrouwen in Hem stelt, die zal ten laatsten dage worden verhoogd”.

Vertrouwen…. vertrouwen in God. Als wij ons best doen en al het mogelijke doen, dan zal God de rest doen. Als we maar op Hem vertrouwen, dan zal Hij zorgen voor onze maïzena en citroensap om te voorkomen dat wij langzaam instorten.

Vergelijking: de temperatuur

Als de temperatuur van de oven te heet is, zal de Pavlova-taart worden als een steen. Hij zal verkleuren en misschien zelfs zwart worden. Is de temperatuur te laag, dan zal de taart niet drogen en uiteindelijk tot een papje worden. Koning Benjamin onderwijst het volk hoe ze met elkaar behoren om te gaan. Hij legt uit dat als we in dienst van onze medemens zijn, dat we in werkelijkheid in dienst van de Heer zijn. Zijn uitspraken gelden nog steeds voor deze tijd. De temperatuur van de oven bepaalt of je je lekker voelt of niet… en uiteindelijk bepalen wij met z’n allen de temperatuur.

Vergelijking: bakken en afkoelen

Een Pavlova-taart is heel gevoelig voor temperatuurverschillen. Als de taart te snel afkoelt zal hij scheuren…. Om te voorkomen dat wij scheuren heeft de Heer aangegeven dat wij niet harder behoeven te lopen dan wij kracht hebben. Daarnaast zal Hij ons nooit meer te dragen geven dan wij aankunnen.

Het totale proces van het bakken van een taart duurt lang. Je hebt er veel geduld voor nodig… zo is het ook met de verandering in ons hart. Het vereist tijd, doorzettingsvermogen en geduld.

Met toestemming  van Coby Batenburg

frankfurt-germany-808x480-0001277s

Dit weekend zijn we voor een paar dagen in Frankfurt geweest. Ik was uitgenodigd voor een training op zaterdag, met betrekking tot mijn roeping in Public Affairs. Mijn hubbie en ik besloten er een weekend van te maken, zodat we ook nog even tijd konden vinden om de tempel in Friedrichsdorf (vlakbij Frankfurt) te bezoeken. En aangezien ik het ook heerlijk vind om alvast de geur van Kerst op te snuiven — want ja… zoals de winkels hier al Sinterklaas-snoeperijtjes in de schappen hebben liggen, zo zijn de Duitse winkels al bezig met de nodige kerstversieringen — hoopte ik dat er ook nog wat tijd over zou blijven voor het bezoeken van Frankfurt-centrum.

Op vrijdag, laat in de middag arriveerden we pas in Frankfurt (dankzij de files en verscheidene ‘Baustellen’) en nadat we ons verfrist hadden en ons omgekleed hadden reden we  terug naar Friedrichsdorf….. We waren nog maar net op tijd voordat de laatste sessie begon. Zodra de grote voordeur zich achter mij sloot, leek het alsof ik de wereld – al was het maar tijdelijk – even achter mij kon laten. Het was alsof ik even mocht Thuis komen….

‘Memories lighted the corners of my mind’….

Wat was het lang geleden…!! Ik was alweer vergeten hoe de tempel hier in Friedrichsdorf er van binnen uitzag. Ik was vergeten hoe het voelde…..

Er waren ooit tijden, nog voor dat Nederland een eigen tempel  in Zoetermeer had, dat ik met een paar vriendinnen naar Friedrichsdorf reed om een (werk-)week te kunnen verblijven in de tempel. Dit betekende dat we een week lang alleen maar bezig waren met geestelijke zaken. Een week lang, met dierbare vrienden, tempelwerk doen. Wat ik destijds nooit heb beseft is dat het zo bijzonder is om samen met mensen die je lief hebt dit te kunnen doen. De Geest die je dan mocht voelen was zo bijzonder…. maar dat besef je pas ten volle als tijden veranderen – als de dingen anders gaan dan voorheen.

celestial_frankfurt

Celestiale kamer in Frankfurt Tempel

Hoewel er van alles mis ging op deze dag, vond ik mijn rust in de Celestiale kamer, waar ik in gedachten terug keek op de tijd die ik daar ooit met vrienden had doorgebracht. In gedachten hoorde ik hun gelach en de stemmen om me heen. En hoewel niet iedere vriend of vriendin nog dagelijks deel uit maakt van mijn leven, voelde ik me dankbaar voor al wat zij mij in al die jaren gegeven hebben. Wat zou mijn leven zijn geweest onder hen?

StainedGlassSealingRoom

Verzegelkamer

Ik moest ook denken aan de bijzondere dag dat mijn hubbie en ik aan elkaar verzegeld werden in deze tempel. We hadden gedacht in het bijzijn van wat vrienden een verbond te sluiten met onze hemelse Vader om voor tijd en alle eeuwigheid te trouwen met elkaar. Onze verbazing was groot toen we, geknield aan het altaar, zagen hoe de verzegelkamer zich vulde met mensen die getuigen wilden zijn van dit bijzonder moment. Wat voelden wij ons gezegend.

Deze keer waren niet alleen Duitse leden in de tempel, maar ook veel Franse leden. De Franse leden hebben op dit moment nog geen eigen tempel. Zij moeten tot zeker 2016 wachten totdat de tempel in Parijs klaar is. Maar weet je, de vreemde taal was totaal geen belemmering….. In de tempel is iedereen in het wit gekleed en er is geen sprake meer van cultuurverschil…. We zijn gewoon elkaars broeder of zuster. Hoewel we elkaar niet kenden, voelden we ons geen van allen een vreemdeling…. in het huis van de Heer.

Het huis van de Heer… dit is precies zoals ik het ervaar. Voor mij betekent naar de tempel gaan een bezoek brengen aan mijn hemelse Vader. Daar is de plek waar ik het gevoel heb dat mijn gebeden ‘voorbij het plafond’ gaan. Daar heb ik het gevoel dat ik echt kan communiceren met Hem. Het is de plek waar ik rechtstreeks mijn antwoorden krijg. Ik leg mijn zorgen, mijn twijfels en mijn angsten neer. En als ik op sta en naar buiten loop, weet ik dat Hij mij gehoord heeft. Weet ik dat ik niet alleen hoef te doen. Weet ik dat alles goed zal komen. Misschien niet vandaag, maar ik kom er wel…..

Tagwolk

%d bloggers op de volgende wijze: