Mijn leven en gedachten als vrouw en als lid van de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen

Schrijven

Het is een feit.. ik hou van schrijven. Het maakt me gelukkig; ik word er blij van. In principe probeer ik dan ook elke dag wat te schrijven. Soms zijn het herinneringen die ik vast wil leggen en de andere keer beschrijf ik gevoelens of gedachten. Een andere keer vind ik het leuk om een verhaaltje te schrijven en soms schrijf ik om mezelf te ontleden; mezelf wat beter te leren kennen. Vooral in tijden dat ik keuzen denk te moeten maken en ik er niet goed uit kom. Ik heb ook geschreven om met mijn eigen angsten om te kunnen gaan of om boosheid van me af te schrijven. Schrijven is een deel van mijn leven geworden.

Al is het er maar een

Heel lang heb ik deze blog verwaarloosd. Ik had geen behoefte om mijn ziel en zaligheid in een blog te beschrijven om anderen er mee op te zadelen. Vooral in tijden dat ik uit evenwicht was. Zoals ik al eerder beschreef: als je niets toe te voegen hebt, houd dan liever je mond. Echter, het moment is weer gekomen dat ik het idee heb dat ik misschien wel wat toe te voegen heb. Niet dat ik pretendeer bijzonder te zijn, maar mijn gedachten gaat uit naar die ene persoon die wel iets kan vinden in dat wat ik schrijf. Ik schrijf dan ook voor die ene persoon die ik kan raken met wat ik schrijf. Echt, al is het er maar een, dan voldoe ik aan ‘mijn opdracht’.

Hoe het allemaal begon

Deze blog heet ‘Mormoonse vrouw’ en wel om het feit dat ik Mormoon ben, ofwel zoals het voluit heet: ik ben lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. De kerk heeft invloed gehad voor het merendeel van mijn leven. Ben ik geboren in de kerk? Nee, dat niet; mijn ouders waren katholiek en ik ben katholiek groot gebracht. Mijn moeder heeft me leren bidden en ’s zondags ging ik naar de kerk. Ik heb de kinderdoop ondergaan en op 8-jarige leeftijd heb ik de communie gedaan. En met tegenzin heb ik mijn doopbelofte afgelegd toen ik een jaar of 12 was. Ik kende de verhalen uit de Bijbel en geloofde in Jezus Christus, al was er wat verwarring over het feit dat God, Jezus Christus en de Heilige Geest allemaal dezelfde God was. Er ontstonden vragen die mijnheer pastoor mij niet kon uitleggen. Het aantal vragen werd alleen maar groter en niemand kon mij een bevredigend antwoord geven.

The Osmonds

Op 13-jarige leeftijd maakte ik kennis met een zingende familie: the Osmonds. Ik was idolaat van Donny. Samen met mijn vriendin heb ik fijne tijden beleefd. Wat dat aangaat was mijn jeugd gevuld met muziek, posters, foto-albums, tijdschriften, penvrienden wat allemaal draaide om de zingende broers (en zus). Ik leerde dat the Osmonds Mormonen waren en daar start mijn interesse. Ik las veel over Mormonen; gaf zelfs spreekbeurten op school en als ik op 15-jarige leeftijd de zendelingen ontmoet (in Amsterdam) verandert mijn leven. De zendelingen zijn verbaasd dat ik zoveel weet over de kerk, maar dat ik geen lid ben. Op dat moment heb ik nog geen idee, maar mijn leven zal nooit meer zijn wat het was.

Doop of geen doop?

Na onze ontmoeting start een van de zendelingen een correspondentie met mij en al gauw word ik thuis bezocht door hem en zijn collega. Mijn ouders staan open voor deze nette jongelui en luisteren naar wat ze te vertellen hebben. Als de zendeling vraagt of zij mij mee mogen nemen naar de kerkdienst die avond, stemmen mijn ouders toe. En zo maak ik kennis met de leden uit Breda. Ik woonde destijds in Tilburg, waar nog geen kerk gevestigd was. Bij binnenkomst had ik het gevoel alsof ik ‘thuis’ kwam. Ik voelde me op mijn gemak en ik werd door de jeugd meteen opgenomen. Diezelfde zondag kwam ik thuis, opgebouwd en met meerdere vrienden rijker. Om kort te gaan, deze gebeurtenis resulteerde in een regelmatige kerkgang op zondag…. Probleem was echter dat ik geen auto had en ik geen geld had om met de trein te reizen. Dus, koos ik ervoor om met de fiets naar de kerk te gaan. Een afstand van, ik schat, zo’n 30 kilometer.

Mijn ouders beseften heel goed dat het voor mij meer geworden was dan interesse en al gauw besprak ik met hen de mogelijkheid om gedoopt te worden. Maar dat was voor hen een stap te veel. Achteraf leerde ik dat vooral mijn vader bang was dat ik met ‘zo’n Amerikaanse jongen’ het land zou verlaten en naar Amerika zou vertrekken. Een mogelijkheid die wel degelijk bestond. Om gedoopt te kunnen worden had ik, als minderjarige, toestemming nodig van mijn ouders en die kreeg ik helaas niet. Al wilde ik nog zo graag, van een doop was geen sprake. Mijn moeder wilde dat ik nog een keer met mijnheer pastoor ging praten… Om haar een plezier te doen heb ik dat inderdaad nog gedaan, maar deze fijne man kon er verder niet veel van maken en stuurde me naar huis met een waarschuwing, want Mormonen waren in zijn ogen een sekte, waar niet veel goeds van kon komen. Uiteindelijk begreep ik dat hij zich niet echt had voorbereid op ons gesprek en helemaal niets wist wat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen nu werkelijk inhield. Achteraf vind ik dit erg jammer….

Voor tijd en alle eeuwigheid

Trouw blijf ik naar de kerk gaan, totdat er wat nare dingen gebeuren onder de leden van de kerk en ik een man ontmoet die geen lid is van de kerk. Om kort te gaan; alles bij elkaar gevoegd maakt dat ik de kerk verlaat en ik treed in het huwelijk. Ik wilde echter geen gewoon huwelijk, want ik geloofde niet in een huwelijk-tot-de-dood-u-scheidt, Nee, ik wilde een huwelijk voor tijd en alle eeuwigheid. Ik stond erop dat de priester de tekst in de huwelijksceremonie wijzigde. (Ik kan hier nog veel over zeggen, maar dat zal ik in een andere blog nog verder bespreken) en zo gebeurde het.

Vriendschap

Hoewel ik nu niet meer naar de kerk ga, is er wel een verlangen om de Schriften te blijven bestuderen. Ik bid en ik hou van zingen van lofzangen. Er is een vriendin uit de kerkgemeenschap, die mij trouw blijft bezoeken. En het valt mij op dat als zij bij ons is geweest de sfeer in huis warm, fijn en heel bijzonder is. Later zal ik begrijpen dat het niet zozeer de vriendin is die deze sfeer creēert, maar de Geest die zij bij zich droeg. Dezelfde Geest herkende ik van de tijd dat ik met de zendelingen om ging.

Mijn bekering

En dan is er een tijd dat het niet zo goed gaat in ons leven. Het werk van mijn man staat op losse schroeven, financieel gaat het niet goed; we kunnen ons hoofd net boven water houden en ik ben moe van al onze zorgen omtrent huis en haard. Ik ben inmiddels 36 jaar oud. Ik heb de kerk al zo’n 15 jaar niet meer van binnen gezien. Per toeval loop ik in de bibliotheek tegen een boek aan: ‘Zijn Kerk hersteld’. Ik herken het boek van jaren geleden en neem het mee naar huis. Het boek beschrijft onder andere hoe de pioniers in Amerika geleden hebben en uiteindelijk in Utah aankomen. De barre omstandigheden waarin zij leefden, raakt me op een of andere manier. Ik besef dat deze mensen heel wat over hadden voor hun geloof. Het is haast niet te vatten…..  Er gebeurt iets met mij, het raakt mijn hart op een dusdanige manier dat ik een verlangen krijg om met God, mijn hemelse Vader te praten. Er speelde continue een vraag in mijn hoofd: ‘Is het dan toch waar?’ Het is een zomerse dag als ik het boek neerleg en naar mijn slaapkamer ga, waar ik ongestoord, stil en alleen, op mijn knieën ga en de vraag stel. Ik besluit de vraag met een voorstel aan Hem. Ik beloof dat als ik een antwoord krijg, ik terug zal gaan naar Zijn kerk. En hmmm…. als ik geen antwoord krijg, dan sluit ik het boek voor altijd. Dan is het voor mij over.

Hoe liefdevol

Als ik er nu aan terug denk, dan vraag ik mezelf af hoe ik God, de Almachtige Vader, zo onder druk heb durven te zetten. Maar blijkbaar kent Hij mij beter dan ik mezelf. Ik heb die middag een antwoord gekregen. Nee, niet op de manier die ik in gedachten had. Ik heb geen woorden gehoord die mij vertelde: ‘Ja, Annelies, het is waar!’, maar mijn hart gloeide en het leek alsof ik niet alleen was en dat Zijn hand op mijn schouder rustte. Op dat moment leek het alsof al mijn problemen van die tijd van mij werden weg genomen. Het voelde allemaal niet meer zo zwaar. Ik kan me dat gevoel nog steeds herinneren. En het is dit gevoel dat maakt dat ik, als ik in momenten van twijfel, eraan terug denk, ik niet meer los kan laten. Het is een getuigenis dat ik nooit meer naast me neer kan leggen. Ik besefte het toen nog niet meteen, maar ik weet het nu. Die middag heb ik gehuild en ik was blij tegelijkertijd.

Welkom thuis

In dezelfde week heb ik contact opgenomen met de kerk en gevraagd of ik die zondag kon komen. Maar wel op mijn voorwaarde…. ik wilde voorlopig even geen zendelingen om me heen. Ik wilde alles zelf doen. De dame die ik sprak aan de telefoon was reuze aardig en verzekerde me dat ik hartelijk welkom was. (Tussen haakjes, deze dame is nu nog steeds mijn vriendin).

Vanaf het moment dat ik binnen stapte herkende ik het gevoel van toen. De tijd dat ik naar de kerk in Breda ging. Ik was inmiddels verhuisd naar Dordrecht en de kerk aldaar voelde even zo goed weer als ‘thuis’.

Om een verhaal kort te maken; na zes maanden tijd naderde de datum van mijn doop. Na een ontmoeting met een apostel, ouderling Thom Perry, die een persoonlijke boodschap had voor mij, wist ik dat het tijd was om het lang uitgestelde verbond met de Heer te sluiten. Op 2 november 1992 ben ik in Rotterdam gedoopt. Mijn ouders waren aanwezig, mijn man, mijn kinderen en mijn zus met haar gezin. En de leden van de kerk uit Dordrecht en andere wijken.

Twintig jaar

Zoals je ziet heeft het 20 jaar geduurd voordat ik klaar was om gedoopt te worden. Aan de ene kant jammer dat het zo lang heeft geduurd, want lang heb ik het idee gehad dat ik 20 jaar mis. Anderen zijn in evangelisch opzicht ‘veel verder’ dan ik. Aan de andere kant besef ik dat ik nu veel bewuster gekozen heb dan toen. En wat is 20 jaar in de ogen van God? Ik geloof in eeuwigheid… 20 jaar is een speldenprik.  Uiteindelijk draait het om het feit dat ik de stap gemaakt heb.

Mijn getuigenis

Ik heb mijn verhaal verteld op een wijze zoals ik ben. Ik ben maar een simpele ziel. Als kind van God heb ik het idee om mijn bekeringsverhaal vast te leggen. Voor iedereen te lezen die het maar wil. En zoals ik al eerder zei; al is er maar een die zich kan vinden in mijn verhaal, dan heb ik mijn doel bereikt.

Ik geef je mijn getuigenis; ik ben ervan overtuigd dat God de Vader leeft en dat Hij betrokken is bij alles wat we doen. Ik geloof in Zijn Zoon, Jezus Christus, mijn oudste Broer en ik kan werkelijk getuigen van de kracht van de Heilige Geest. Ik ben blij dat we een vrije wil gekregen hebben om te kiezen tussen goed en kwaad. Wat dat aangaat is Jezus Christus voor mij DE onderwijzer. Al wat Hij ons leert in de Schriften helpt mij te groeien. Ik ben bekend met persoonlijke openbaringen, die ieder van ons kan ontvangen. En door die persoonlijke openbaringen weet ik dat er levende profeten en apostelen te vinden zijn op aarde en dat de kerk, zoals Jezus Christus die bedoeld had, weer hersteld is op aarde.

Ik geloof in eeuwige gezinnen en ik voel me dankbaar voor de kennis van het plan dat God met ons heeft; het plan van zaligheid.

En hiermee wil ik eindigen….. en hopelijk mag ik dit doen in de naam van Jezus Christus. Amen.

Advertenties

 

0bd9a5f00d9bf20bb4a8355b0ae3fb6b--quotes-by-gandhi-ghandi-quotes-peace

Je hart leggen in een blog, valt niet mee als je hart zwaar voelt. Voor lange, lange tijd heb ik mijn blog links laten liggen, want zoals Ghandi ooit zei: ‘Spreek alleen als het iets toevoegt aan de stilte’. Ik heb geworsteld. Geworsteld met de vraag wie ik was, wat ik hier op aarde nou eigenlijk kwam doen en geworsteld met het vraagstuk of ik wel de goede keuze gemaakt heb om lid te zijn van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Op internet werd ik geconfronteerd met vraagstukken die mij deden twijfelen aan de begindagen van de kerk. Ik ben heel eerlijk.. ik heb getwijfeld aan leerstellingen en misschien wel aan mensen in het algemeen.

Het was absoluut geen fijne tijd. Ik voel me miserabel, overspannen, ziek gevoeld en tegelijkertijd kende ik schuldgevoelens. Ik had een terug getrokken bestaan en voelde me onbegrepen. Door deze gevoelens kon ik het niet opbrengen om de Schriften te lezen, bidden werd een zeldzaamheid en het luisteren naar hen die het goed bedoelden, was vermoeiend en riep alleen nog maar meer gevoelens van schuld op.

Het heeft lang geduurd, maar ik kan met een gerust hart zeggen dat ik geworsteld heb en weer boven gekomen ben. Eens is mij in een zegen beloofd dat de hand van de Heiland steeds op mijn schouder zou rusten. Met andere woorden, hoe dan ook, Hij is altijd bij mij. En dat is uiteindelijk hetgeen waar ik mij aan vast gehouden heb. Mijn hart was weliswaar ‘dood’ en mijn hoofd was ‘overvol’, maar ergens voelde ik me altijd beschermd. Een rustig weten dat ‘het’ wel weer goed zou komen. Ik zou moeten leren dat het is wat het is. Hoe het ook verder zou uitpakken.

Het was uiteindelijk in de tempel, dat ik op een dag overspoeld werd met een golf van warmte, licht en kennis. Beetje bij beetje gingen mijn ogen open en leerde ik wie ik was en werd het duidelijk met welk een bedoeling mijn leven hier op aarde was. Veel viel er van mij af. Het was alsof er een andere vrouw uit de as opstond.

Wat ik geleerd heb is dat het okay is als je met twijfels worstelt. Schuldgevoelens is nergens goed voor. Het was slechts het ego, het waren mijn gedachten, die uiteindelijk niks met God te maken hadden. Het ego veroordeelde mij. God niet. Hij kende me, hij kende mijn worsteling. Misschien dat mensen om me heen mij veroordeelden, maar ook dat was niet belangrijk. Zij begrepen niet waaruit mijn worsteling bestond.

Wat ik geleerd heb is dat ik uniek ben. God heeft mij spirituele gaven gegeven, talenten, die ik opnieuw leerde te gebruiken, voornamelijk in het dienen van anderen. Er is iets in het dienen van anderen. Niet alleen vergeet je jezelf,  maar je bent in de dienst van de Heer en zegeningen komen jouw kant uit. Niet dat nou perse mijn doel was, maar door anderen te dienen, knapte ik zelf ook op. Ik kon weer vreugde voelen in mijn hart.

Inmiddels ben ik ontheven als medewerker in de Public Affairs en ben ik geroepen als raadgeefster in de ZHV, ring Rotterdam. Sinds lange tijd voel ik mij volledig op mijn plaats. Mijn streven is om alle vrouwen in de ZHV (vrouwenvereniging) te leren kennen en mijn verlangen is ieder dichter bij Christus te brengen. Samen te groeien. Dit maakt dat ik automatisch weer meer in de Schriften ben gaan lezen en ken ik een verlangen om de wil van God te leren kennen.

Een ander belangrijk element is dat er verandering is gekomen in mijn familieleven. Voor lange tijd heb ik geloofd dat mijn broers en zussen geen behoefte kende om omgang met mij te hebben. Wat heb ik me daar miserabel onder gevoeld. Het is niet zo dat ik een verlangen kende om de deur bij ze plat te lopen, maar weten dat we er voor elkaar zijn, was voor mij een vraagteken.
Enige tijd geleden fluisterde een zachte stem de vraag ‘En wat doe jij aan de relatie?’. Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en elk lid van de familie benaderd met de vraag of ik hen kon bezoeken…. Ik heb ze inmiddels allemaal gesproken. We hebben hier of daar een brug verlegd en verder heb ik genoten van elkaar wederzien. Deze gebeurtenissen maken dat ik me onwijs gelukkig voel. Ik heb gevoeld, werkelijk gevoeld, waarom familie belangrijk is in je leven. Ik ben zo dankbaar voor dat kleine, zachte stemmetje dat mij geholpen heeft om mijn stoute schoenen aan te trekken.

Op dit moment zit ik goed in mijn vel. Ik voel me weer dichter tot mijn hemelse Vader. Ik kan de uitwerking van de Heilige Geest vaak voelen in mijn leven. Het resulteert in gevoelens van dankbaarheid. Ik ben meer in het NU – het verleden is het verleden en wat de toekomst brengt… ach, het gaat nooit zoals je denkt dat het zal gaan. Ik vind het ook niet zo belangrijk meer.
Ik ben weer van mensen gaan houden. Zij zijn net als ik, met fouten en midden in een leerproces. Zo ook de mensen in de begindagen, waarover ik zo enorm getwijfeld had. Ook zij hadden van hemelse Vader geen gebruiksaanwijzing voor het leven gekregen en ook zij hebben fouten gemaakt en hebben stap voor stap moeten leren.

Wat ik ook geleerd heb is om grenzen te stellen. Ik wil mij omringen met positieve geluiden. Energieke mensen. Goede boeken en opbouwend zaken. Maar dat is weer een ander verhaal…

Er is veel geleerd en er is nog heel veel te leren. Volgende week is het weer ‘Algemene Conferentie’. De mogelijkheid om twee dagen lang te luisteren naar leiders van de kerk. Een opbouwend weekend. Ons is gevraagd een vraag mee te nemen in gedachten en naar een antwoord te zoeken (door middel van de Heilige Geest). Mogelijk kom ik daar volgende keer op terug.

 

 

Dankbaarheid

244xNxgratitude-journal.jpg.pagespeed.ic.fPvcLtTEnD

Het jaar 2015 heeft in het teken gestaan van mijn studie Psychologie, wat tevens met zich mee bracht dat ik mezelf onder de loep genomen heb. Een heel leerzaam jaar, waarin ik de kans heb gekregen om aan mezelf te werken. Mijn angsten, mijn gewoonten, mijn gedachten te analyseren door middel van zelfreflecties. Ik heb veel geleerd van mijzelf, al is dit gegaan met blauwe plekken van het vallen. Er waren perioden van donkere mist en ik heb de zon inmiddels weer zien opkomen.

Een van de kleine dingen van het afgelopen jaar is dat ik tot de ontdekking kwam hoe belangrijk creativiteit voor mij is. Naast gezonde voeding en dagelijks bewegen heb ik echt tijd voor mezelf nodig (me-time), waarin ik mijn gedachten tot rust kan brengen door middel van papier, lijm, teksten, foto’s, tekeningen, verf en kleuren. Nou ben ik absoluut geen artiest en staat een eventueel nog te ontwikkelen talent absoluut nog in babyschoentjes. Lang heeft mijn perfectionisme me weerhouden tot het maken van ‘iets’. Op dit moment ben ik zo ver dat het mij niet meer gaat om het eindresultaat, maar om de reis er naar toe. Ik geniet van het uurtje dat ik mezelf terug kan trekken en gewoon begin met ‘iets’.

Schrijven is altijd mijn hobby geweest en speelt nog steeds een rol. Het is een uitdaging om deze hobby op verschillende manieren te ontdekken en verder te ontwikkelen. Sinds kort heb ik een manier ontdekt waarin ik mezelf zowel met woorden alsook met tekeningen kan uiten. Mijn rechter- en mijn linker hersenhelft worden gebruikt, namelijk door dagelijks een journal/dagboek bij te houden dat gepaard gaat met tekeningen of  ‘art’.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik hou meer dan één journal bij. Ik schrijf lang niet dagelijks in al deze journals. Het is maar net wat mij bezig houdt en welk dagboek mij ‘roept’ die dag. Een dagboek/journal is mij heel dierbaar geworden en dat is mijn dankbaarheidsboek. Ik dit boek schrijf ik elke dag over iets wat mij tot dankbaarheid stemt. Het begon met de grote dingen die mijn leven verrijkte. Het waren die dingen die makkelijk mijn aandacht hadden en die ik niet over het hoofd kon zien.  Nu echter, beschrijf ik meer en meer over kleine dingen, die makkelijk over het hoofd worden gezien. Het was een uitdaging voor me om een jaar lang mijn dankbaarheid te uiten. Ook dit ging gepaard met tekst, foto’s, tekeningen, quotes, gedichten, verhalen.

Ik was benieuwd wat een dankbaarheidsdagboek met me zou doen. Het heeft mij vaak nederig gestemd. Ik kwam bijvoorbeeld tot de ontdekking dat ik genoeg ‘had’ en dat ik genoeg ‘was’. Ik zag dat het niet perse de grote dingen waren die mij gelukkig maakte, maar dat het juist die hele kleine dingen waar je zo gauw aan voorbij gaat. Het verraste me hoeveel ik eigenlijk de dingen voor lief nam. Er nooit echt bij stil stond wat er in die kleine hoek van de wereld waarin ik leef zoal gebeurde. Ik ontdekte welke invloed mensen in je omgeving op me hadden en andersom… welk een invloed ik had op anderen. Ik werd me meer en bewust van de kleine gebaren… of de glimlach van een kind.

Ik heb geleerd ook het imperfecte te omarmen. Dingen hoeven niet meer te lopen zoals ik zou willen dat het zou lopen… ook al liep het leven anders, het hoefde daarom niet imperfect te zijn. Er ken momenten dat ik dankbaar kon zijn voor de imperfectie van het leven.

Ik mag stellen dat dankbaarheid van mij een gelukkiger en tevredener mens gemaakt heeft.

Waar ben jij dankbaar voor? Heb jij al ontdekt hoeveel er is om dankbaar voor te zijn?

 

Meester verteller

jesus and child

Ze is drie, over een half jaartje wordt ze vier. Ik ben haar oma. En zoals elke oma (althans daar gaan we even van uit) vind ik mijn kleinkinderen fantastisch. In mijn ogen zijn het de grootste ‘schatten’ op aarde. Ik ben er zuinig op. Luister nauw naar wat ze me vertellen en probeer de juiste momenten te zoeken om te onderwijzen.

Ze is in de fase van haar leven waar alles vraagt om een waarom…  Soms lachwekkend, soms heel interessant… want, ach ja… “Waarom moet ik mijn sokken aan doen, oma?” – Omdat je anders koude voetjes krijgt. “Waarom krijg ik koude voetjes, oma?” – Omdat het nog geen zomer is en de vloer nog koud is. Dan is het even stil…. “Waarom is het nog geen zomer, oma?” – Omdat de lente eerst nog moet komen? “Ja maar, waarom dan?” – Omdat dan de bloemetjes weer kunnen groeien en bloeien. En zo gaat het door, totdat oma geen antwoord meer weet…

Vandaag echter werd ik onderwezen. U moet zich voorstellen dat we tijdens lunchtijd aan tafel zitten. Voor het eten wordt er, zoals gewoonlijk, gebeden. Meestal word ik als vrijwilliger aangewezen door de kleine meid. En als ik klaar ben met danken voor het brood en het drinken en er een zegen over gevraagd heb,  word ik aangesproken, want ik ben vergeten te danken voor de maan en de sterren. Als verweer geef ik aan dat we dat ’s avonds, voordat we naar bed gaan, alsnog kunnen doen, waarop zij mij vertelt hoe fijn ze het vindt dat Jezus de maan en de sterren gemaakt heeft.

“Ja…. dat heeft Jezus allemaal gedaan…”, vertelt ze trots alsof het haar om haar creatie gaat.
– Wow, dat is knap he?
“Huhu” en ze knikt heftig met haar hoofd. “Jezus was ook een baby…”
– O ja… vertel eens..
“Geboren in een stal… een grote stal met koeien en schapen”
– Zoooh, da’s wel bijzonder, geboren worden in een stal…
“Jaha….”
– En weet je ook wat Jezus allemaal gedaan heeft toen Hij groot was?
Ze krijgt een opgewonden gezichtje en vertelt: “Hij maakte het water HELEMAAL groen… en daar was allemaal bloed in….”
– Hmmm…. wat maakte hij groen?
“Het water oma”.
– Of bedoel je dan misschien dat Mozes…..”
Licht geïrriteerd kijkt ze me aan (alsof ze wil zeggen: Je snapt er helemaal niks van): “Neehhh, oma, dat deed zijn Vader”.
Nu wordt het wat gecompliceerd en kijk haar onschuldig aan als ik vraag: ‘Wie zijn vader, bedoel je dan?’
“(zucht)… Jezus’ Vader… de Vader van Jezus…!!”
– Wie is dan de Vader van Jezus?
Ze kijkt me schuin aan…. Aj, heb ik iets doms gevraagd? En even is het stil…

“Oma, mag ik nog een boterham?….. Met kaas!”
Als ik haar vraag bevestig, open ik mijn mond om de volgende vraag te stellen, maar zij is mij voor: “God is klaar met werken, vandaag rust Hij uit” en vervolgens plaagt ze haar zusje door haar bordje naar haar zijde van de tafel te trekken en hard te gaan lachen. En terwijl ze haar boterham met kaas verslind, zingt ze zachtjes ‘Ik ben een kind van God…., door Hem op aard gebracht….’.

De verhalen van het Jeugdwerk en de gezinsavond bij papa en mama thuis zijn niet aan dovemansoren verteld. Nu nog wat structuur aanbrengen en de puzzelstukjes aan elkaar leggen. Ze komt er vast wel, die kleine meid.

Vastenzondag

01

De eerste zondag van het jaar 2015 was een vasten- en getuigenisvergadering voor leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Dit houdt in dat leden van de Kerk zich vrijwillig onttrekken aan eten en drinken voor ongeveer 24 uur. Dit houdt in de praktijk in dat men twee maaltijden mist. Het uitgespaarde geld wordt gedoneerd en wordt gebruikt voor hen die in nood zijn. Dit kunnen leden binnen of buiten de wijk (de gemeente) zijn. Het principe achter dit vasten is een mogelijkheid om  dichter tot God te komen. Tijdens de kerkdienst is er geen gewone vergadering, maar worden leden in de gelegenheid gesteld om hun getuigenis met elkaar te delen.

Iedere eerste zondag van de maand is er een vasten- en getuigenisvergadering. In het jaar 2014 hebben mijn hubbie en ik, door omstandigheden,  amper tot niet gevast. Echter dit jaar hebben we ons tot doel gesteld om die dingen te doen die ons dichter tot God kunnen brengen. Voor ons houdt dit in dat we meer dan voorheen de Schriften op zullen pakken, vaker naar de tempel zullen gaan en uiteindelijk hoorde daar het vasten ook bij.

Vasten is geen onbekend begrip meer, immers het merendeel van de bevolking is bekend met het vasten van de islamitische geloofsgemeenschap, namelijk de Ramadan. De principes die schuilen achter het vasten liggen op gelijk terrein. Zo prikkelt vasten de spirituele groei, de wilskracht wordt getraind en door het vasten wordt men meer bewust van de betekenis van armoede. Door de honger krijgt de geest de kans om te ontsnappen aan de fysieke behoeften van het lichaam. De wetten van de Islam met betrekking tot het vasten zijn anders dan de wetten die de Mormonen hanteren. Immers, Mormonen vasten slechts een zondag in de maand, terwijl de Ramadan enkele weken duurt. Zo volgt de Ramadan de letter van de wet, terwijl Mormonen de geest van de weet volgen. Er zijn geen voorschriften hoe met voedsel om gegaan wordt en er zijn ook geen reinigingsrituelen.

Ik persoonlijk heb tussen twee vasten- en getuigeniszondagen in ook wel eens gevast als ik dringend een oplossing voor een probleem nodig had of als ik in omstandigheden leefde waarin ik de greep op het leven verloor. Vasten maakte me nederig. Een moment waar mij duidelijk werd hoe klein en nietig ik als mens ben. Ik werd me meer bewust van de macht van de Schepper en hoezeer je als mens het Zoenoffer van Christus nodig hebt.

De vraag voor hen die geen ervaring hebben met vasten is: Wat levert het je op? Ik heb een getuigenis van het feit dat er door vasten wonderen kunnen gebeuren. Ook deze zondag hebben we gevast voor een dierbaar iemand. Zij is ziek en is gediagnosticeerd met een auto-immuunziekte dat haar lichaam verwoest. We hebben geen van allen een idee hoe en of zij hier bovenop kan komen. Dokters staan met hun handen in hun haar. Heel de wijk (kerkleden) heeft voor haar en haar gezin gevast met het geloof dat zij (als God het wil) gezond zal worden. Wij hopen allemaal op dat wonder. Dat wonder waar doktoren versteld van zullen staan.

Het is niet de eerste keer dat we een wonder zien voltrekken. Van een jonge moeder die niet zwanger kon worden en nu een dochter heeft tot slachtoffers van ongelukken, die helemaal beter worden, terwijl doktoren een andere mening verkondigd hadden. Ooit zag ik hoe iemand met financiële moeilijkheden en die geen weg uit meer vond, gezegend werd met eten en geld, precies om een maand mee rond te kunnen komen. Zomaar uit het niets… op de juiste plek, op de juiste tijd.

Zijn dit gebeurtenissen die zonder vasten ook hadden kunnen gebeuren? Mogelijk… Echter, ik weet waar de hulp vandaan kwam, want ik ken de kracht van het vasten.

Vind ik het moeilijk? Ja… ik vind vasten niet echt gemakkelijk. Ik miste in het verleden de discipline. Op momenten dat het me wel lukt, voel ik me sterk – mijn geest heeft immers de verlangens van het lichaam overwonnen.

Hoe brengt me dat dichter tot God, zult u vragen? Dit is het best te begrijpen wanneer je zelf het vasten een keer uitprobeert. Vasten en bidden is het antwoord. Mijn ervaring is dat mijn geest zich beter kan afstemmen als het lichaam even buiten spel gezet wordt. Ik sta meer open en onze ‘lijn’ of ‘zender’ is gefine-tuned.

Volgens de medische wereld is vasten ook goed voor ons lichaam. Met name je maag en darmen krijgen de gelegenheid om 24 uur lang op rust te komen. Even stoppen met het harde werk dat verzet moet worden. Ook zien we dat na het vasten de darmen ‘ontlast’ worden van afvalstoffen. Daarnaast werd ik persoonlijk me meer bewust van alles wat ik voor lief neem. Op het moment dat je aan de fruitschaal voorbij loopt en je uitgestoken hand naar die heerlijke, rode appel terug moet trekken, valt het pas goed op hoe makkelijk je iets pakt van wat er is… Bij het terug trekken van mijn hand, kende ik gevoelens van dankbaarheid voor dat wat ik allemaal heb.

Vastenzondag… een oude, nieuwe uitdaging.

Vallen en opstaan

GregOlsenLetHimIn

Haast een jaar lang geen woord van mij als Mormoonse vrouw. Een jaar van worstelen, een terugval en weer opnieuw opstaan en de weg terug vinden, heeft mij ertoe gebracht voorlopig te zwijgen. Ik besloot dat als ik weer iets ‘zinnigs’ wist te verkondigen ik pas mijn laptop weer zou openklappen, Woorden zijn zo makkelijk geschreven, maar niet als deze mij bloed, zweet en heel veel tranen kostten.

Het was een pijnlijk proces. Inhoudelijk wil ik er niet veel over zeggen. Wat ik kwijt wil is dat ik mij, door persoonlijke omstandigheden, heb afgesloten van mijn hemelse Vader. Niet in staat om de Schriften te bestuderen en met regelmaat bleef ik steken in mijn gebed. Misschien wel bang om Zijn antwoord te horen. En daarnaast waren er die twijfels, die ook nog eens gevoed werden op allerlei manieren.

Het heeft me een jaar gekost om weer op het punt te komen waar ik nu ben. Ik heb knopen doorgehakt en keuzen gemaakt, waardoor ik mijn hoofd weer in Zijn richting kon draaien. Draaien naar het Licht toe in plaats van te kijken naar mijn schaduw.

In de Schriften staat dat de deur geopend zal worden als wij kloppen.. en zo heb ik het ervaren. Zodra ik klopte aan Zijn deur, ging deze onmiddellijk weer open. Met enig schaamtegevoel besef ik nu hoe ik Hem in de kou heb laten staan toen Hij aan mijn deur klopte. Het was een leerproces, een uniek leerproces…

Er is weer veel om te delen…. en ik ben er weer klaar voor. U ook?

Verloren gevoel

Woman at the well

Een blik op mijn agenda zei voldoende. Mijn dagen waren gevuld. Ik leefde volop. Ik volgde een opleiding, ik werkte parttime, ik ruimde mijn huis op, ik was oppasoma, ik maakte deel uit van de Public Affairs; hield de website bij, en… en… en…   Vanwege een dreigende chaos maakte ik een overzicht op mijn prikbord, met alle dingen die mij bezig hielden. In de afgelopen maanden stapelden de activiteiten zich op en dreigde mijn hoofd vol te lopen. Er was gebrek aan ruimte…  En als ik ergens niet goed tegen kan, dan is dat het verliezen van controle over dingen die gedaan moeten worden.

Tijdens mijn prive – brown-paper-sessie zag ik met leden oog aan hoe mijn bord voller en voller werd. Het merendeel van de activiteiten waren bevredigend en gaven me energie. En toch voelde ik dat ik iets miste!

Ik hoorde mezelf steeds vaker het woord ‘moeten’ zeggen en verwees daarmee naar de prioriteiten die ik gesteld had. En zolang ik alles ‘onder controle’ had hield ik mezelf voor dat alles okay was. Ik deed wat ik moest doen en het was goed zo….

Op een van de weinige stille momenten werd er aan mijn deur geklopt. ‘Hoe lang is het geleden dat jij en Ik een goed gesprek met elkaar hebben gehad?’  Refereerde Hij naar het gebed? Uhhh… ja, ik bad wel, maar sprak ik ook echt met Hem???? En hoe was het gesteld met mijn Schriftstudie? Uhhh… ja, ik las in ijltempo de zondagsschoolles of de ZHV-les door, maar las ik de woorden ook echt????

Plots overviel mij het gevoel van wat ik nu eigenlijk miste…. Ik deed weliswaar van alles, maar waar was de passie? Het gevoel dat ik altijd kreeg als ik de Schriften las, als ik bad… Het was niet meer zoals ‘vroeger’. ‘Vroeger’ was ik net een spons. Ik was hongerig en dorstig naar Zijn woorden en was bidden voor mij als een gesprek met mijn beste Vriend. Ik weet niet precies wat er gebeurd is, maar het gevoel van vroeger was niet meer!

Er was iets veranderd. Mijn leven was voller, rijker geworden, maar mijn geest leek  zoveel armer.

Zoals gebruikelijk stelde ik voor het nieuwe jaar nieuwe doelen. Doelen, die te maken hebben met wat ik in het nieuwe jaar zoal ga doen! Dit jaar was anders. Ik wil geen doe-doelen.. mijn doelen hebben nu te maken met hoe ik me voel. Hoe wil ik me voelen in 2014?

Hoe wilt u zich voelen in 2014?

 

 

Tagwolk

%d bloggers liken dit: