Een hele ochtend kerk… nog niet genoeg!

‘Wat zeg je? Drie uur kerk?’

‘Jazeker. En dan nog het gevoel hebben dat je er best nog een uurtje aan vast zou kunnen plakken. Ware het niet dat dat de inwendige mens graag gevoed wenst te worden’.

‘Ik kan me wel voorstellen dat je na drie uur kerk inderdaad wel aan eten toe bent…. Drie uur kerk… jeempie, ik ben al blij als ik na een uurtje de deur van de kerk achter me sluit… Wat doen jullie in vredesnaam in drie uur?’.

Dat is een reactie die ik regelmatig krijg van vrienden of collega’s, als ik hen laat weten dat wij zo onze  zondagochtend doorbrengen. Mijn reactie dat ik er best nog een uurtje aan vast zou kunnen plakken is echt zo. Nou ja, laat ik niet overdreven….  het is vaak zo! Zo ook vandaag. Ik heb genoten van vanochtend.

Het was druk vandaag. De kapel was goed gevuld. Dat was ook te merken aan het aantal getuigenissen dat deze ochtend gegeven werd. Elke eerste zondag van de maand is er, na de avondmaal een mogelijkheid om te getuigen.  Een aantal leden van de kerk (en niet-leden trouwens ook) gaat vrijwillig naar voren om hun getuigenis te geven. Sommigen delen een ervaring, de ander uit zijn/haar dankbaarheid. Weer een ander schud je wakker door een vraag die hem/haar heeft bezig gehouden. Door het uiten van zijn/haar vraag is het nu jouw vraag geworden.  Dat heeft wel wat…. dat neem je mee naar huis. Met enige regelmaat wordt er gelachen om de ervaring van de verteller. Een soort lachen dat getuigt van herkenning… ja, dit had mij ook kunnen overkomen. De tijd vliegt en onze bisschop grijpt in. Zij die niet in de gelegenheid zijn geweest om te getuigen zullen moeten wachten tot de eerstvolgende  maand. Alhoewel…. in deze kerk is er volop gelegenheid om je getuigenis te delen.

Na een korte pauze maakte ik me op voor de zondagsschool. Dit jaar bestuderen we het Boek van Mormon. Vorig jaar en het jaar daarvoor hebben we de Bijbel bestudeerd. Het thema dat heel duidelijk naar voren kwam is de gewilligheid van mensen. Ook deze keer had ik tijdens de voorbereiding al wat prachtige ‘juweeltjes’ genoteerd van voorbeelden die wat met mij doen. Tijdens de les blijkt dan ook dat er veel stukken tekst zijn die zo mooi zijn en eigenlijk allemaal de moeite waard zijn om te behandelen, maar de tijd is te kort. Wel stap ik, na afloop van de les, de kapel uit met het gevoel dat ik net als Nephi (hoofdpersoon van de bestudeerde teksten) gewillig ben en kan zeggen: ‘Ik zal heengaan en de dingen doen die de Heer heeft geboden, want ik weet dat de Heer geen geboden aan de mensenkinderen geeft zonder een weg voor hen te bereiden, zodat zij kunnen volbrengen wat Hij hun gebiedt’ (1 Nephi 3 : 7)

En voordat je het weet begint de ZHV-les. De mannen zijn achtergebleven in de kapel en ontvangen hun specifieke les. De kinderen zijn in het Jeugdwerk. Het is fijn om samen met alleen maar vrouwen te zijn. De lerares is goed voorbereid. Zij is een lid van het ZHV-presidium en spreekt over het thema van dit jaar ‘Sta op en wees sterk’, naar aanleiding van een toespraak van Barbara Thompson, die zegt:

‘Zusters, meer dan ooit hebben we vrouwen nodig die opstaan en sterk zijn. We hebben vrouwen nodig die met kracht, geloof en moed de waarheid verkondigen. We hebben vrouwen nodig die een voorbeeld van rechtschapenheid zijn. We hebben vrouwen nodig die gedreven voor een goede zaak werkzaam zijn. We moeten zo leven dat ons leven een getuigenis is dat we onze hemelse Vader en Jezus Christus liefhebben en dat we alles zullen doen wat Zij van ons verwachten. We moeten ‘al het goede bij (ons) van binnen redden’, zodat we als dochters van God ons deel kunnen doen om het koninkrijk van God op te bouwen.”

De woorden moeten nog bezinken – heel de les moet nog een weg van mijn hart naar mijn brain zien te vinden. Dit ben ik… ik voel een hele hoop, maar heb soms tijd nodig om mijn gevoelens om te zetten in de juiste woorden, de juiste zinnen. Over een paar weken is er een activiteit (22 februari) gepland waarin dit onderwerp uitgediept zal gaan worden, maar een ding is voor mij wel duidelijk en dat is dat ik, juist in deze tijd, wat duidelijker mag zijn in wie ik ben en wat ik geloof. En met het schrijven van dit blog heb ik hiermee een begin gemaakt.

Want dit ben ik – een sterke vrouw….. een sterke vrouw, dat ben ik!

Met dit gevoel ga ik naar huis. Ik heb mijn verbond met mijn hemelse Vader vernieuwd tijdens de avondmaal. En een belofte ontvangen dat Zijn geest met mij zal zijn. Diezelfde Geest die ik gevoeld heb als mensen getuigen van Zijn liefde voor mij/ons.  Dezelfde Geest die ik voelde als de Schriften gaan leven voor je en in de nabijheid van al die sterke vrouwen die samen het ZHV-thema (van de wijk Dordrecht) bespraken.

Met dit gevoel kan je week niet meer stuk…!!