Uit mijn journal (1): onvoltooid verleden tijd
Voor mij was het vandaag een beetje feest. Twee weken geleden heeft de bisschop van onze wijk mij gevraagd om een functie in de Kerk te aanvaarden als raadgeefster in de Jonge Vrouwen. En vandaag werd ik hiervoor aangesteld. Dit gaat, meestal, gepaard met een priesterschapszegen. Uit deze zegen blijkt dat hemelse Vader mij goed kent en weet wat er in mijn hart omgaat.
Niet alleen ben ik blij met mijn functie, de jonge vrouw(en) waarmee ik ga werken, alsook met mijn de Jonge Vrouwen-presidente, die weliswaar een stuk jonger is dan ik, maar met wie ik het goed kan vinden.Ooit was ik haar Jonge Vrouwen-presidente….. ja, zo gaat dat in de Kerk. Iedereen krijgt de gelegenheid om te dienen en het maakt niet uit waar. De functie die ons toebedeeld wordt heeft niets te maken met een hoger of lager niveau; we zijn samen een lichaam – de een functioneert als een oog, en de ander als het oor.
Mijn gedachten gingen vanmiddag terug in de tijd en ik besefte dat je, doordat je verschillende roepingen aanvaardt, niet altijd in staat bent om zaken af te maken. Zodra je geroepen wordt voor een andere functie, blijven activiteiten liggen en deze worden soms door de volgende presidente niet opgepakt. Zo herinner ik me dat een van de activiteiten; het maken van een simpele rok. De Jonge Vrouwen (in de leeftijd tussen 12 en 18 jaar) hadden geen van allen geleerd hoe te naaien en ik vond dit een goede reden om hen te leren hoe om te gaan met een naaimachine.Een leuke tijd, de meisjes waren enthousiast toen verschillende stoffen op tafel kwamen. Echter….. we hebben de rokken nooit afgemaakt. Onvoltooid bleven ze voor jaren in de kast liggen, want ik kreeg een andere roeping.
Ook dwaalde ik af naar het afgelopen jaar. Ik was geroepen als Kinderkamer-leidster. Een Kinderkamer-leidster vangt kinderen op in de leeftijd vanaf anderhalf jaar tot ca. drie of vier jaar, voor een periode van twee uur tijdens de kerkdiensten. Een drukke, maar o-zo’n fijne tijd. Kleine kinderen zijn zo schattig en zo kostbaar. Je wilt niet weten wat er soms uit die kleine mondjes komt. Als volwassene word je geraakt of je wilt of niet.
Het is een opgave en een eer om met deze kleintjes te mogen werken. Ik had een volledig programma voor hen samengesteld, waarin we samen een gebed zeiden, speelden, muziek maakten. Ik reikte ze een kort lesje aan; we aten samen en na een bewegingsactiviteit was het leestijd. De allerkleinste kroop dan op je schoot en kreeg geen genoeg van de verhaaltjes die dan volgden.
Deze roeping heb ik echter niet af kunnen maken. Een burn out, door omstandigheden op persoonlijk vlak, maakte dat ik verstek moest laten gaan. En ook hier heb ik het gevoel dat ik de kleintjes onvoltooid achter moest laten. Iets wat me altijd dwars heeft gezeten. Ik had het gevoel dat ik gefaald had; de ouders teleurgesteld had en tekort geschoten was naar mijn collega leidster, die ik met regelmaat alleen liet staan op zondag. Ik was totaal mezelf niet meer.
Het gevoel van falen was niet bepaald stimulerend voor mijn herstel. Mede daardoor voelde het vandaag zo goed. Door de priesterschapszegen, voelde ik dat ik weer heel dichtbij mijn ‘oude ik’ was. Ik voelde enthousiasme en mijn liefde voor mensen… in dit geval mijn liefde voor de jonge meiden uit onze wijk. Ik heb het gevoel dat ik opnieuw een mijlpaal bereikt heb in mijn herstel. Met deze functie gaf hemelse Vader aan weer vertrouwen in mijn kunnen te hebben.En als Hij vertrouwen in mij heeft…. dan kan ik het ook!
Het zal niet geheel in mijn handen liggen, maar ik heb me wel voorgenomen om de onvoltooid verleden tijd naast me neer te leggen en deze keer zal ik voltooien waar ik vandaag aan begonnen ben.
