Eeuwig huwelijk – de eerste twaalf jaar…

Tempel in Zoetermeer, Nederland

Brief Eerste Presidium met betrekking tot tempelwerk

Wat een weertje… we boffen wel met zoveel zon. We hebben er vanmiddag lekker van genoten. Hubbie en ik zijn buiten gaan wandelen. Het is zo geweldig om te zien dat mensen weer naar buiten komen, kinderen spelen, vogels fluiten en wat me het meest opvalt is dat mensen eerder geneigd zijn om een gesprek met elkaar aan te gaan buiten. Het wordt weer genieten!

Vanochtend, tijdens de avondmaalsdienst,  werd er een brief voorgelezen van het Eerste Presidium, waarin de leden van de Kerk dringend werden verzocht om werkzaamheden in de tempel, zoals doop voor doden, echt alleen maar voor je eigen voorvaderen te doen en dus niet voor beroemde of bekende personen. In mijn voorgaande verhaal sprak ik even over mediaberichten, met betrekking tot doop voor doden verricht door leden voor Ghandi of  joodse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Ik ben blij dat de leiders van de Kerk actie hebben ondernomen. Ik had eigenlijk ook  niet anders verwacht…..

Eeuwig huwelijk

Over de tempel gesproken; gisteren was het twaalf jaar geleden dat hubbie en ik een eeuwig huwelijk hebben gesloten. Twaalf jaar stelt natuurlijk nog helemaal niks voor… zeker niet in het licht van eeuwigheid. Op onze leeftijd hebben de meeste stellen al een 25-jarig huwelijk achter de rug, maar ook dat is peanuts vergeleken met de eeuwigheid.

Nou heb ik laatst gelezen dat met het woord eeuwig niet alleen een bepaalde periode bedoeld wordt, maar dat het ‘met God’ of ‘goddelijk’ betekent. Dat is, zoals ik ons huwelijk ook graag zou willen omschrijven. We hebben een verbond gesloten met God. We zijn een driehoeks-relatie aangegaan. We wilden graag Zijn voorbeeld volgen. Ouders zijn zoals Hij. Om dit verbond te bezegelen hadden we iemand nodig die daarvoor bevoegd was en de juiste plaats om dit te kunnen doen is, volgens de Mormoonse leer, in de tempel. De tempel in Nederland was twaalf jaar geleden nog niet gebouwd, dus zijn wij in de Frankfurt-tempel in Duitsland getrouwd.

Verzegelkamer in Mormoonse tempel

We zijn nu aan elkaar ‘verzegeld’ en voor ‘tijd en alle eeuwigheid’ gehuwd. Onze trouwbelofte is dus niet ‘tot de dood ons scheidt’. We zijn ervan overtuigd dat we ook na de dood bij elkaar zullen zijn. Dat is wat de tempel belooft… als we de geboden Gods onderhouden zullen families voor altijd bij elkaar kunnen zijn.

Ik durf te stellen dat ons huwelijk goed te noemen is.  Door ons verbond met God zijn, zowel John als ik, ons bewust van onze verantwoordelijkheid binnen het gezin en naar elkaar. Oud profeet Gordon B. Hinckley gaf ooit als voorbeeld in  een van zijn toespraken dat hij, ondanks dat hij al 50 jaar getrouwd was, zijn vrouw altijd het hof is blijven maken, alsof hij nog steeds verkering met haar had. Hij behandelde zijn vrouw met respect en eerbied en dat zijn enkele aspecten die het huwelijk gezond houden. Dat was te zien op de manier waarop zij met elkaar omgingen. Wij hebben hun relatie ons tot voorbeeld genomen.

De cirkel van liefde

Er is een haast, universele en voorspelbare cirkel van liefde dat voor elke cultuur en elke periode geldt. Het gold voor de Romeinen, de Hunnen, voor onze puriteinse voorouders en ook voor ons. Het begint met vlinders in de buik, genieten van elkaars nabijheid, sterke gevoelens voor elkaar en je hebt het gevoel dat je partner alles is voor je en dat de liefde onverwoestbaar is. Maar zoals altijd in een Assepoester-verhaal, wordt de koets weer een pompoen, of een dertienjarige, roestige Honda en de prinses wordt, wat ze altijd is geweest, de poetsvrouw of een administratieve kracht bij een verzekeringsmaatschappij. En de jonge knappe prins blijkt gewoon een automonteur, soms een beetje saai, die met regelmaat wat ongevoelig overkomt. Met andere woorden, in iedere relatie zal de romantiek geleidelijk aan veranderen in een desillusie.

Nu zijn John en ik op latere leeftijd met elkaar getrouwd.  Al vanaf meet af aan hebben we uitgesproken aan elkaar wat we van elkaar verwachtten en we hebben getracht zo goed mogelijk naar deze maatstaven te leven. Een goede communicatie maakte daar deel van uit, net zoals het verdelen van taken en het hebben van een positieve seksuele relatie. We zijn ons huwelijk in gestapt met het idee dat ook ons het Assepoester-verhaal  zou kunnen overkomen. We waren dan ook niet verbaasd dat het gebeurde  en we hebben het aanvaard als een kans om te groeien in ons huwelijk. Dit heeft ons geholpen om elkaar te zien zoals we zijn en we hebben elkaars sterke kanten leren waarderen. En ja natuurlijk zijn er irritaties, ja natuurlijk raken we wel eens gedesillusioneerd. Op zulke momenten lijkt de eeuwigheid verschrikkelijk lang – smile – , maar we hebben veel geleerd in de afgelopen twaalf jaar.

Wat ons gesterkt heeft is de ‘extra dimensie’ in ons huwelijk. Dit refereert naar de invloed van God. Ik persoonlijk geloof dat Zijn invloed een grote investering geweest is (en nog steeds is)  in het al dan niet succesvol en gelukkig zijn binnen ons huwelijk. Uiteindelijk is het God die dit speciale instituut gecreëerd en geheiligd heeft.