In de afgelopen weken heb ik wat rond gesurfd op het internet en tot mijn stomme verbazing kwam ik op een forum een verwijzing naar mijn eigen site tegen. Nog verbaasder was ik over de uitspraak die men deed met betrekking tot het feit of ik al dan niet een ‘echte’ Mormoonse vrouw zou zijn. En daarnaast plaatste men opmerkingen over mijn blogje ‘Ik was erbij’. Uit het commentaar kon ik opmaken dat men totaal niet begrepen heeft waarover het gaat.

Graag wil ik verduidelijken dat ik ECHT een Mormoonse vrouw ben. Mogelijk heeft men een beeld van een Mormoonse vrouw als  moeder met twaalf kinderen, een schort om, koekjes-bakkend in de keuken, onderdanig aan mijn echtgenoot en blij met de vijf andere vrouwen van mijn man. Aan dat beeld voldoe ik niet helemaal. Ik heb slechts twee kinderen – ik draag geen schorten – bak zo af en toe koekjes, als ik zin heb en mijn man is weliswaar het hoofd van ons gezin, maar we zien elkaar als gelijkwaardig. En een meervoudig huwelijk komt hier in Nederland, voor zover ik weet, niet voor.

Bij het lezen van de forumberichten kreeg ik het idee dat men de Mormoonse vrouw beschouwde als leeghoofd of als een kopie van de Stepford wives (een film waarin huisvrouwen veranderen in huissloofjes). De Kerk heeft vanaf den beginne vrouwen gestimuleerd om een studie te volgen. Het merendeel van de Mormoonse vrouwen heeft hieraan gehoor gegeven. Het overgrote deel van de Nederlandse Mormoonse vrouwen die ik ken zijn intelligent en onderlegd en weten zich op sociaal gebied te handhaven.

Wat jammer dat men mijn blogje ‘Ik was erbij’ niet begrepen heeft. In mijn blogje heb ik mijn liefde voor de Schriften duidelijk proberen te maken. Het is voor mij geen ‘must’ dat lezen, integendeel, het is voor mij zegen… in die zin, dat als ik de Schriften lees, ik altijd op reis ga. Als ik lees over de kruisiging van Christus, dan ben ik in mijn hoofd, aanwezig in Jerusalem. Ik verbeeld me dat ik de soldaten zie, dat ik Jezus zie, met het kruis over zijn schouders.

Als ik lees in het Oude Testament over de scheiding van de Rode Zee, dan hoor ik in gedachten de golven rollen. Ik ‘hoor’ de vluchtende Joden een ‘oh’ of ‘ah’ roepen uit verbazing van wat ze zien.  In mijn hoofd creëer ik mijn eigen film. Wat ik ook lees, het voelt altijd alsof ik erbij ben.

Het lezen van de Schriften heeft een effect op mij. Het heeft even geduurd voordat ik ontdekte dat als ik de Schriften in de ochtenduren las, dat ik mijn dag anders begon. Lezen in de Schriften is wat voor de Boeddhist het mediteren is. Ik voel me rustig van binnen en soms krijg ik door het lezen van bepaalde teksten een antwoord op een (levens-)vraag, waar ik geruime tijd mee rond gelopen heb.

Enige tijd gelezen las ik over Debora en Barak (Rechters 4)  en hoe Debora Barak stimuleerde in al zijn opdrachten. Na enige overpeinzing besefte ik op welke wijze ik mijn eigen man op een positieve wijze kan stimuleren in zijn taken. Met andere woorden door de Schriften word ik gestimuleerd om te kijken naar de omgang met anderen en hoe ik mezelf hierin kan verbeteren.

Soms heb ik het gevoel dat ik bepaalde dingen niet kan; dat ik niet ‘goed’ genoeg ben. (Menigeen zal zich hierin herkennen). Het zijn de voorbeelden uit de Schriften, waardoor ik besef wie ik ben en met welk potentieel ik hier op aarde geplaatst ben.

Uiteraard ken ik delen uit de Schriften waaruit duidelijk blijkt hoe het niet moet. In mijn ogen maakt dit de Schriften eerlijk, openhartig en vooral ook menselijk. Maar ook hier open ik mijn ogen en luister ik goed, want als ik het verhaal goed begrepen heb, hoef ik niet in dezelfde valkuil als ‘zij’ te stappen.

Er zijn ook delen in de Schriften, die ik niet goed begrijp, weliswaar de essentie, maar dat is voor mij niet goed genoeg. Ik spreek dan bijvoorbeeld over Jesaja. Ik kan Jesaja in grote lijnen volgen, maar ik weet te weinig van de Joodse geschiedenis om exact te begrijpen wat hij zegt. En hier volgt een ander aspect van wat het lezen van de Schriften met mij doet en dat is dat ik steeds weer gestimuleerd wordt om me te blijven ontwikkelen; ik wil blijven leren.

Met een paar vriendinnen, waaronder zij en zij, kan ik uren praten over wat we in de Schriften gelezen hebben; wat we ervan geleerd hebben en nog belangrijker wat we ermee doen. De gesprekken zijn opbouwend. We hebben, door onze gesprekken, een enorm fijne band met elkaar. Ook hier zie ik een link met het lezen van de Schriften.

Mijn leven is verweven met de Schriften. Ik ken mijn opstandige periode, waarbij de Schriften nauwelijks uit de kast kwamen en ik ken mijn hoogtepunten, waarbij het lezen van de Schriften een onderdeel van mijn dagelijkse ritme werd. En als ik terug kijk in de tijd? Dan behoren de periodes dat ik mijn Schriften ter hand nam tot de beste van mijn leven.

De terugkeer van de verloren zoon, van Rembrandt van Rijn.

Naar aanleiding van het boek van Henri Nouwen ‘Eindelijk thuis’

Wie kent de parabel niet van ‘De verloren zoon’ van Jezus. Een verhaal dat een schok geweest moet zijn voor Farizeeërs en Schriftgeleerden, die klaagden over het feit dat ‘… die man zondaars ontving en met hen at’. Jezus confronteerde hen niet alleen met de terugkeer van de zoon, maar ook met de gepikeerde reactie van de oudste zoon.  Het was een spiegel voor hen; ze werden geconfronteerd met hun eigen geklaag en Jezus stelde hen voor de keuze hoe zij wilden reageren op Gods liefde (ook) voor zondaars.

Dit weekend heb ik het boek van Henri Nouwen gelezen, op advies van iemand die mijn zoektocht naar eigenwaarde kent. Ik ben gestart met lezen en kon het boek met geen mogelijkheid meer naast me neer leggen. En nu ik het uit hebt, malen mijn gedachten (as usual). De schrijver van het boek weet op voortreffelijke en op eigen wijze manier het schilderij van Rembrandt weer te geven. Enerzijds als ‘verloren zoon’, anderzijds als de ‘oudste zoon’ en tot slot als ‘vader’.  Ik heb mezelf kunnen vinden in alle drie de personages. Ik herkende het thuiskomen van de verloren zoon, na ver afgedwaald te zijn van mijn hemelse Vader. Ik herkende ‘het buiten blijven staan’ van de oudste zoon, het niet-mee-willen-doen (met betrekking tot het feest van zijn vader) van de oudste zoon en uiteindelijk ken ik de gevoelens van de vader, aangezien ik moeder ben van twee kinderen.

Wat ik heel intrigerend vond in Henri Nouwen’s boek ‘Eindelijk thuis’ (omdat de Schriften mij enorm boeien) is zijn uitleg met betrekking tot het vertrek van de jongste zoon. Waar ik nooit bij stil gestaan heb is dat deze zoon het in zijn hoofd heeft gehaald om zijn erfenis op te vragen, terwijl de vader nog leefde. In zijn cultuur en in zijn tijd betekent deze handeling bijna net zoiets als je vader dood wensen. Het feit dat de zoon de wereld in wilde, kon ik als ouder nog wel begrijpen, maar nu ik begrijp wat het opvragen van de erfenis betekent, begrijp ik het verdriet dat de vader al gevoeld moet hebben, nog voor de zoon de wereld in trok.

Tijdens het lezen van het boek vroeg ik mij ook steeds af waarom de jongste zoon eigenlijk weg wilde bij zo’n liefhebbende vader. ‘Het huis verlaten, dat is doen alsof je nog geen echt thuis hebt en ver weg op zoek moet gaan om er een te vinden’.  Waarom wilde hij ver weg een thuis zoeken, als hij er al een had? Bij nader inzien echter, ondervond ik dat ik zelf, met regelmaat vertrek, ver weg van mijn hemelse Vader. Zo ver dat ik soms Zijn stem niet meer kan horen. Om vervolgens weer thuis te komen. Zodra ik Zijn stem weer kan horen, dan ben ik weer thuis. Op zulke momenten besef ik dat ik niet bevestigd hoef te worden door anderen en hoef ik niet bang te zijn om te worden afgewezen.

Wat mij ook intrigeerde was dat de jongste zoon terug gaat naar zijn vader en er bij voorbaat al vanuit gaat dat hij niet waardig meer zal zijn om nog de vader’s zoon te zijn. Hij hoopte dat hij als dagloner terug mocht keren in het huis van zijn vader. De zoon had inmiddels alles verloren wat hij bezat. Het enige wat hem restte was de wetenschap dat hij een zoon van een liefhebbend vader was. Blijkbaar moest hij alles verliezen om voeling te kunnen krijgen van de grond van zijn bestaan. Het besef dat de vader hem lief had, hoe vaag dat ook mag zijn geweest, gaf hem de kracht om zijn zoonschap op te eisen, ook al wist hij heel goed dat die aanspraak op geen enkele verdienste berustte. Een herontdekking van zijn diepste identiteit.

Met betrekking tot het opeisen van het zoonschap maakt de schrijver maakt vergelijking met Petrus en Judas. Judas verried Jezus en Petrus verloochende Hem. Beiden waren verloren kinderen. Toen Judas niet langer meer in staat was zichzelf als een kind van God te zien, hing hij zichzelf op. Hij had zijn zoonschap verkocht. Ook Petrus was de wanhoop nabij, maar hij eiste zijn zoonschap weer op en keerde onder veel tranen terug.

Dat deze vader een liefhebbend vader is en oog heeft voor beide zonen blijkt wel als hij  naar buiten loopt, als zijn oudste zoon thuis komt en mokt over het feit dat ‘voor hem nog nooit een geitenbokje geslacht is’ en dat terwijl hij de harde werker is en altijd getrouw is geweest. De oudste zoon  klaagde en hij lijkt te zeggen dat gehoorzaamheid en plichtsbetrachting een last geworden zijn.

Iedereen begrijpt de verlorenheid van de jongste zoon. Maar zien we ook de verlorenheid van de oudste zoon? Hij deed alles wat  goed en verstandig was!  Hij was gehoorzaam, plichtsgetrouw en werkte hard. Naar buiten toe leek de oudste zoon zonder fouten.  Maar toen zijn broertje thuiskwam werd hij overspoeld door duistere machten. Hij was gebelgd, gefrustreerd,  trots en zelfzuchtig. Als de oudste zoon zijn klacht uit naar zijn vader,  zegt hij eigenlijk ‘Ik heb nooit gekregen wat ik eigenlijk verdiende’. Zijn gevoel van eigenwaarde is aangetast,  de woorden geven aan hoe gekwetst hij is. Het onvermogen van de oudste zoon om deel te nemen aan het feest wordt hierdoor wel begrijpelijk. Zijn zelfbeklag verlamde hem. De oudste zoon staat buiten, in het donker. Hij is weliswaar geroepen om naar het licht (het feest binnen) te komen, maar hij weigert. Zijn wrok weerhoudt hem….  Zal hij blijven steken in zijn eigen verbittering?

De parabel vertelt niet of de zoon al dan niet het huis binnen gaat… voor mij riep dat de vraag op in hoeverre de oudste zoon nog thuis moet komen? Zoals de jongste zoon niet bij machte was om zichzelf te genezen, zo is ook de oudste zoon niet bij machte zichzelf te genezen. Genezen worden kun je alleen van boven af.

Uit het feit dat de gelijkenis niet voltooid is, blijkt dat de liefde van de vader niet afhankelijk is van een passende afronding van de geschiedenis. Hij houdt net zoveel van zijn oudste zoon als van zijn jongste zoon. De oudste zoon heeft het huis nooit verlaten; hem deelgenoot gemaakt van zijn dagelijkse leven en niets voor hem achtergehouden. ‘Alles wat ik heb, is van jou’ , zegt hij tegen zijn oudste zoon. Een duidelijkere verklaring van de grenzeloze liefde van de vader voor zijn oudste zoon is er niet.

Er valt nog zoveel te vertellen over de parabel… zaken die mij raakten. Ik heb het nog niet eens gehad over wat te vinden is in het schilderij. Niet alleen het kalende hoofd van de verloren zoon vertelt iets. Kijk eens goed naar de handen van de vader. Zeker weten doe ik het niet, maar de ene hand ziet er mannelijk uit en de andere hand lijkt op de hand van een vrouw. De vader beeldt dus niet alleen een vader uit, maar ook een moeder. Als Mormoonse spreekt mij dit aan, omdat ik geloof in hemelse ouders – een Vader en een Moeder. Bekijk de rode mantels van zowel de vader als de oudste zoon… misschien zegt dat ook wat? Kijk naar de manier waarop de mantels gedragen worden. Kijk naar de gezichten en waar Rembrandt heel goed in is, kijk ook naar wat er zich in het licht bevindt en wat niet.

Het boek heeft mij aangespoord om na te denken over mezelf. Over hoe ik steeds weer terug kan keren bij de Vader. Als verloren  zoon of ingaan op de uitnodiging van mijn Vader, zoals de oudste zoon. Deelnemen aan zijn maaltijd.

Ik zou nog zoveel kunnen schrijven en misschien zal ik het ook nog wel doen, als ik mijn eigen gedachten wat meer geordend heb.

Toen God de vrouw schiep was Hij al 6 dagen aan het overwerken.
Er verscheen een engel en die zei: “Waarom spendeert u zoveel tijd aan dit model?”

En de Heer antwoordde: ”Heb je gezien aan welke voorwaarden mijn creatie moet voldoen? Ze moet flexibel zijn, 200 beweegbare delen hebben die allemaal te vervangen zijn, ze moet functioneren op cola light en kliekjes, een schoot hebben waar 4 kinderen op kunnen zitten, een kus die alles kan genezen, van een geschaafde knie tot een gebroken hart én ze mag maar 1 paar handen hebben.”

De engel was overweldigd door alle voorwaarden: “1 paar handen! Niet te geloven! En dat is het standaard model? Dat is teveel werk voor 1 dag. Neem op z’n minst morgen erbij om het af te maken.”

“Maar dat gaat niet,” protesteerde de Heer. “Ik ben bijna zover, ik heb deze creatie die mij zo na aan het hart ligt bijna afgerond.
Ze geneest zichzelf al als ze ziek is EN werkt 18 uur op een dag.”

De engel kwam dichterbij en raakte de vrouw aan. “Wat heeft U haar zacht gemaakt Heer.”

“Ze is zacht” zei de Heer, “maar ik heb haar ook heel hard gemaakt. Je hebt geen idee wat zij kan doormaken of voor elkaar kan krijgen.”

“Kunnen ze ook nadenken?” vroeg de engel.

De Heer antwoordde: “Ze kan niet alleen nadenken, ze is ook in staat om zaken te beredeneren en te onderhandelen.”

Toen viel de engel iets op, hij raakte de wang van de vrouw aan. Oeps, ik geloof dat deze lekt! U heeft er teveel ingestopt.”

“Dat is geen lekkage,” corrigeerde de Heer “dat is een traan”.

“Waar dient een traan voor?” vroeg de engel.

De Heer zei: “De traan is haar manier om uiting te geven aan haar vreugde, haar leed, haar pijn, haar teleurstellingen, haar liefde, haar eenzaamheid, haar droefheid en haar trots.”

De engel was onder de indruk.”U bent geniaal, Heer. U heeft aan
alles gedacht! De Vrouw is werkelijk ongelooflijk.”

En dat is ze! Vrouwen hebben krachten die mannen doen verbazen.
Zij doorstaan ontberingen en dragen lasten, maar houden vast aan geluk, liefde en vreugde.
Ze glimlachen wanneer ze willen schreeuwen.
Ze zingen wanneer ze willen huilen.
Ze huilen als ze blij zijn en lachen als ze nerveus zijn.
Ze vechten voor datgene waar ze in geloven.
Verzetten zich tegen onrechtvaardigheid.
Ze accepteren geen ‘nee’ als ze geloven dat er een betere oplossing is.
Ze nemen minder, opdat hun familie meer heeft.
Ze begeleiden een bange vriend(in) naar de dokter.
Hun liefde is onvoorwaardelijk.
Ze huilen wanneer hun kinderen zichzelf overtreffen en juichen als hun vrienden in de prijzen vallen.
Ze zijn blij met het nieuws van een geboorte of huwelijk.
Hun hart breekt als een vriend(in) sterft.
Ze betreuren het verlies van een familielid, maar blijven sterk wanneer ze denken dat er niet genoeg kracht over is.
Ze weten dat een knuffel en een kus kan helpen een gebroken hart te helen.
Vrouwen zijn er in alle maten, kleuren en vormen.
Ze zullen rijden, vliegen, lopen, rennen of mailen om te laten zien hoeveel ze om je geven.
Het hart van de vrouw zorgt dat de aarde draait.
Zij brengen vreugde en hoop.
Zij bezitten mededogen en idealen.
Zij ondersteunen familie en vrienden.
Vrouwen hebben de essentie om dingen te zeggen en alles te geven.

V

Niet alleen ben ik blij met mijn functie, de jonge vrouw(en) waarmee ik ga werken, alsook met mijn de Jonge Vrouwen-presidente, die weliswaar een stuk jonger is dan ik, maar met wie ik het goed kan vinden.Ooit was ik haar Jonge Vrouwen-presidente….. ja, zo gaat dat in de Kerk. Iedereen krijgt de gelegenheid om te dienen en het maakt niet uit waar. De functie die ons toebedeeld wordt heeft niets te maken met een hoger of lager niveau; we zijn samen een lichaam – de een functioneert als een oog, en de ander als het oor.

Mijn gedachten gingen vanmiddag terug in de tijd en ik besefte dat je, doordat je verschillende roepingen aanvaardt, niet altijd in staat bent om zaken af te maken. Zodra je geroepen wordt voor een andere functie, blijven activiteiten liggen en deze worden soms door de volgende presidente niet opgepakt. Zo herinner ik me dat een van de activiteiten; het maken van een simpele rok. De Jonge Vrouwen (in de leeftijd tussen 12 en 18 jaar) hadden geen van allen geleerd hoe te naaien en ik vond dit een goede reden om hen te leren hoe om te gaan met een naaimachine.Een leuke tijd, de meisjes waren enthousiast toen verschillende stoffen op tafel kwamen. Echter….. we hebben de rokken nooit afgemaakt. Onvoltooid bleven ze voor jaren in de kast liggen, want ik kreeg een andere roeping.

Ook dwaalde ik af naar het afgelopen jaar. Ik was geroepen als Kinderkamer-leidster. Een Kinderkamer-leidster vangt kinderen op in de leeftijd vanaf anderhalf jaar tot ca. drie of vier jaar, voor een periode van twee uur tijdens de kerkdiensten. Een drukke, maar o-zo’n fijne tijd. Kleine kinderen zijn zo schattig en zo kostbaar. Je wilt niet weten wat er soms uit die kleine mondjes komt. Als volwassene word je geraakt of je wilt of niet.

Het is een opgave en een eer om met deze kleintjes te mogen werken. Ik had een volledig programma voor hen samengesteld, waarin we samen een gebed zeiden, speelden, muziek maakten. Ik reikte ze een kort lesje aan; we aten samen en na een bewegingsactiviteit was het leestijd. De allerkleinste kroop dan op je schoot en kreeg geen genoeg van de verhaaltjes die dan volgden.

Deze roeping heb ik echter niet af kunnen maken. Een burn out, door omstandigheden op persoonlijk vlak, maakte dat ik verstek moest laten gaan. En ook hier heb ik het gevoel dat ik de kleintjes onvoltooid achter moest laten. Iets wat me altijd dwars heeft gezeten. Ik had het gevoel dat ik gefaald had; de ouders teleurgesteld had en tekort geschoten was naar mijn collega leidster, die ik met regelmaat alleen liet staan op zondag. Ik was totaal mezelf niet meer.

Het gevoel van falen was niet bepaald stimulerend voor mijn herstel. Mede daardoor voelde het vandaag zo goed. Door de priesterschapszegen, voelde ik dat ik weer heel dichtbij mijn ‘oude ik’ was. Ik voelde enthousiasme en mijn liefde voor mensen… in dit geval mijn liefde voor de jonge meiden uit onze wijk. Ik heb het gevoel dat ik opnieuw een mijlpaal bereikt heb in mijn herstel. Met deze functie gaf hemelse Vader aan weer vertrouwen in mijn kunnen te hebben.En als Hij vertrouwen in mij heeft…. dan kan ik het ook!

Het zal niet geheel in mijn handen liggen, maar ik heb me wel voorgenomen om de onvoltooid verleden tijd naast me neer te leggen en deze keer zal ik voltooien waar ik vandaag aan begonnen ben.

In mijn slaapkamer hangt een geborduurd schilderijtje, gemaakt door en gekregen van een lieve vriendin. De boodschap die zij mij daarmee gaf was veelzeggend. Ze kende me beter als menig ander en wist hoe ik soms kon vechten tegen en met mezelf. Op zulke momenten haal ik mezelf naar beneden en vind ik het moeilijk om in mezelf te geloven. Op het schilderijtje vind je een portret van Jezus Christus en daarnaast de tekst: ‘If only you could see yourself as I see you’ ofwel ‘Als je jezelf nou eens zou kunnen zien zoals Ik jou zie’. Menig keer heb ik naar het schilderijtje gekeken en menig keer sprak ik mezelf toe dat ik wat liever voor mezelf moet zijn. Minder perfectionistisch, minder kritisch en minder haatdragend (naar mezelf).

Het schilderijtje heeft me vaker een dienst bewezen. Dat wil zeggen, de tekst die erop staat is in mijn gedachten gegrift. En zeker niet alleen  als ik naar mezelf keek. Er zijn ook momenten in mijn leven geweest dat ik een paar andere ogen nodig had als het om mijn naaste ging. Hoe vaak gebeurde het niet dat ik met een oordeel klaar stond en daarmee de ander een sticker opplakte, zonder dat ik zijn/haar geschiedenis werkelijk kende. Zodra ik in staat was om door Zijn ogen te kijken, werd het een heel ander verhaal en ontdekte ik dat niet hij/zij zich zou moeten bekeren, maar ik… omdat mijn oordeel wel heel snel geveld werd (zonder de balk uit mijn ogen ogen gehaald te hebben).

Zelfs in de kleine dingen, de kleine ergernissen die in ieder huwelijk, in ieder gezin terug te vinden zijn, veranderde mijn gevoel van boosheid of teleurstelling, zodra ik dacht aan hoe Christus mijn man, mijn zoon of mijn dochter zag. De boosheid veranderde, misschien dat een teleurstelling bleef, maar de wond die ik in mijn hart aangebracht was, genas. De sfeer in huis klaarde op en een opening tot nieuwe gesprekken kwam tot stand.

Soms lukt het me om ‘direct’ door Zijn ogen te kijken. De wereld wordt dan een andere plaats…  Het gaat dan niet direct om mijn naaste. Oneerlijkheid, onrechtvaardigheid zal niet verdwijnen als je door Zijn ogen kijkt. Zeker niet! Maar de manier waarop ik dan kijk naar de mens achter al die negatieve gebeurtenissen….  dat verandert. Op zulke momenten ben ik in staat om de daden te ‘veroordelen’ (voor zover ik iets te oordelen heb), maar de mens erachter…. dat is een ander verhaal.

Hij kent ons goed. Hij weet wie we werkelijk zijn. We worden allemaal schoon en ‘als nieuw’ geboren. En dat is wat ik zie als ik door Zijn ogen kijk. De mens zoals hij/zij werkelijk is. Niet zijn/haar daden, maar de mens…

Ook met het onderwerp ‘naastenliefde’ heb ik  in de afgelopen tijd zulke mooie ervaringen opgedaan. Zowel door middel van de media, alsook in mijn eigen dagelijkse beslommeringen.

De pessimist zal zeggen dat er in deze wereld nog maar weinig naastenliefde te vinden is.
De wereld denkt alleen nog maar aan zichzelf.
Mensen zien elkaar’s lijden niet meer.
Men gaat aan elkaar voorbij. Men is te veel met zichzelf bezig.

Maar is dat ook zo?

Ik kwam een verhaal tegen van Annie Rowan. Annie en haar ouders zijn nog maar net verhuisd naar Seattle, als blijkt dat Annie ernstig ziek is. De dokteren vertellen de ouders dat Annie’s lever niet meer werkt en dat als zij geen donor vinden voor haar dat ze binnen twee weken zal sterven. Dit kende een enorme weerga op het gezin.
Een dame, die op de hoogte is van de toestand van de familie Rowan, organiseert burenhulp, waardoor de familie voorzien wordt van maaltijden, een oppas voor de kinderen en sommige buren zoeken de familie op in het ziekenhuis, waardoor ze zich gesteund voelden. Op verschillende manieren laten mensen hun betrokkenheid zien.
Het goede nieuws is, dat er een donor gevonden word en dat de kleine Annie weer volledig opknapt.
Zie hier het Youtube-filmpje:

Kansen om goed te doen

Om eerlijk te zijn, dacht ik… dit is wel heel Amerikaans. Zo zijn wij Nederlanders niet.
Maar was dit niet de bekende ‘saboteur’ die altijd op mijn linkerschouder zit?

Laatst ging ik op huisbezoek bij een van de zusters uit onze kerk. Terwijl we met elkaar spraken, sprong ze plotseling op, om even haar ovenschalen uit de oven te halen. Deze zuster heeft drie kinderen, maar er kwamen twee grote ovenschalen uit de oven… Ik was verbaasd – waren het dan zulke grote eters?? Of had ze een extra schotel gemaakt voor de diepvries? Maar nee, ze legde me uit dat ze een ovenschotel gemaakt had voor een gezin, wiens moeder net een miskraam gehad had. Ze zag alleen geen kans om het eten op tijd bij dit gezin te brengen… en daar kon ik bijspringen. Het voelde goed om bij te kunnen dragen aan een daad van liefde.

Het zijn de kleine dingen die het doen! De kunst is om je ogen te openen en te zien waar hulp nodig is.

Met een glimlach denk ik terug aan mijn kindertijd. Mijn moeder’s gezondheid was niet al te best. Een lieve buurvrouw, tevens een vriendin van mijn moeder en zelf moeder van zes of zeven kinderen, nam dan geregeld de zorg over van mijn moeder. Echter, de manier van opvoeden verschilde nog al sterk. De buurvrouw was nogal ‘overbezorgd’ van aard, terwijl wij daarentegen een vrij ‘Spartaanse’ opvoeding genoten.

Zo gebeurde het dat, toen mijn moeder op bed lag, onze lieve buurvrouw ons maillotjes aantrok, omdat wij in het late najaar nog met blote beentjes rond liepen. Deze ‘bemoeizucht’, zo goed als het ook bedoeld was, werd door mijn moeder niet echt gewaardeerd. De consequentie was dat de maillotjes linea recta weer werden uitgetrokken en terug gebracht bij de buurvrouw. Hoewel dit allesbehalve van naastenliefde betuigt, moet ik steeds glimlachen als ik er aan terug denk.

Ik heb zelf  een vriendin die heel duidelijk aangeeft dat ze niet staat te springen op hulp van een ander, als er zich problemen voor doen in haar gezin. Dit maakt het uitdragen van ‘naastenliefde’, zoals bovengenoemd, een stuk moeilijker. Gelukkig ken ik haar zo goed, dat de naastenliefde naar haar toe, eerder op het vlak van ‘praten’ ligt in plaats van ‘doen’.

Ook moet ik denken aan de film ‘Pay it forward’. Deze film is een must. Echt de moeite waard! De kern van dit verhaal is dat men iets voor een ander doet (drie keer). Hoewel de hulp onvoorwaardelijk is, kleeft er een verzoek aan de hulp en dat is dat degene die hulp ontvangt, zelf ook iets doet voor anderen (in drievoud). Het is een kettingreactie, dat hoe dan ook, van deze wereld een betere plaats maakt. Al zouden we maar een keer per jaar een ‘Pay-it-forward-day’ houden…. Wat zou er gebeuren? Waarschijnlijk gebeurt er zoveel goeds in de wereld, dat de aarde van schrik spontaan stopt met draaien!!

Naastenliefde… ook wel de pure, reine liefde van Christus genoemd.  Als er iemand is die een voorbeeld was in het uitdragen van liefde voor de ander, dan is Hij dat wel. Hij oordeelde niet, veroordeelde niet, Hij genas, Hij troostte, Hij hielp daar waar nodig, Hij onderwees, Hij vergaf, Hij deelde met anderen, Hij haalde het beste uit mensen en Hij gaf zichzelf, zowel figuurlijk als letterlijk.

Binnen onze gemeenschap krijgt iedereen volop de gelegenheid om een ander te dienen. Binnen onze eigen gemeenschap en daarbuiten. Het wordt ook aangemoedigd om elkaar te helpen, voor elkaar te zorgen, want ‘als je iets voor een ander doet, ben je in dienst van de Heer’ (bron: Boek van Mormon). En hoe je het ook wendt of keert, iets voor een ander doen, houdt altijd in dat de Heer ook zegeningen voor jou klaar heeft liggen. En zegeningen…. laten we wel wezen… die kunnen we altijd gebruiken. Toch?

Op bijna iedere Mormoonse tempel kan je hem zien staan; Moroni, de goudkleurige engel.
Zijn gezicht (over het algemeen) naar het Oosten gericht.  Zijn trompet aan zijn mond, gereed om te blazen.

Je leert de persoon Moroni kennen in het Boek van Mormon.
Als engel speelt hij een hoofdrol in de herstelling van de kerk, destijds door Jezus Christus georganiseerd.
Op internet vind je een uitgebreide beschrijving van wie hij was en welke rol hij speelt in de geschiedenis van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Moroni is voor mij een voorbeeld. Niet alleen was hij een groot leider, hij was een eerlijk en oprecht iemand.

Moroni leeft in een wereld die volledig ontaard was.
Hij was letterlijk alleen… eenzaam en alleen. HIj had niemand meer.
Maar wat er ook om hem heen gebeurde, hij bleef puur en waardig.
Hij wist wie hij was.
Hij bleef trouw aan God.
Hij bleef trouw aan zichzelf.

Hij staat als een banier, bovenop de tempel.

Als ik naar hem kijk, dan lijkt het alsof hij ons eraan wil herinneren we we werkelijk zijn.
Hij herinnert ons aan onze eigen waardigheid..
Zijn we waardig om de tempel, het huis van God, binnen te gaan?

Als ik naar hem kijk, dan heb ik de neiging om ook op te staan.
Mijn licht te laten schijnen.
Puur te zijn.
Boven alle tumult van de wereld…

Naast het Boek van Mormon en de Bijbel kennen Mormonen ook  ’De Leer en Verbonden / De Parel van Grote Waarde’, dat verschillende boeken  bevat. In de Leer en Verbonden worden alle openbaringen die Joseph Smith (en andere profeten) ontvangen hebben beschreven. Daarnaast kan men de geschiedenis van Joseph Smith vinden, de Artikelen des Geloofs en Boeken van Abraham en Mozes, die samengevat zijn in De Parel van Grote Waarde.

Voor mijn doop, bekoorde de ‘Leer en Verbonden’ mij, als onderzoeker meer dan het Boek van Mormon. Zoals ik al eerder schreef had ik in ‘den beginne’ wat moeite om me door de aangehaalde hoofdstukken van Jesaja (te vinden in het Boek van Mormon) te worstelen. Nu is het Boek van Mormon, als het ware, mijn steun en toeverlaat geworden, omdat er zulke mooie, opbouwende teksten in te vinden zijn.

Het boek ‘Leer en Verbonden’ is uniek. Het is geen vertaling van een oud document. Het is gegeven door God door zijn gekozen profeten ten behoeve van de herstelling van zijn heilige werk en ter opbouwing van het koninkrijk van God op deze aarde en in deze tijd. In deze openbaringen kun je de tedere, maar ook duidelijke en luide stem van de Heer Jezus Christus horen.

Het zijn de openbaringen welke Joseph Smith (en hedendaagse profeten) hebben ontvangen van God voor ons, voor mensen van deze tijd. Geloof ik echt dat God gesproken heeft met Joseph Smith? Jazeker, de Schriften staan vol met voorbeelden waaruit blijkt dat God sprak met mensen. God sprak met Adam, Hij sprak met Abraham, hij sprak met Mozes…. waarom zou God nu niet meer spreken? Je zou voor de gein een stukje moeten lezen om te horen hoe Hij spreekt tot ons…

‘Luister, o gij volk van mijn kerk, zegt de stem van Hem die woont in den hoge en wiens ogen op alle mensen rusten;  ja, voorwaar, Ik zeg: ‘Luister, gij volk van verre; en gij die op de eilanden der zee zijt, luistert allen. Want voorwaar, de stem des Heren is tot alle mensen gericht, en er zal niemand ontkomen, en er is geen oog, dat niet zal zien, noch een oor dat niet zal horen, noch een hart dat niet zal worden doordrongen’.  (Leer en Verbonden 1 : 1 en 2)

Het boek ‘Leer en Verbonden’ is ca. 1830 tot stand gekomen. Nadat de Kerk georganiseerd was, wilde de leden graag een kopie van de openbaringen, welke Joseph Smith gehad had tot die tijd. In het begin droegen slechts enkele ouderlingen een gekopieerde (geschreven) versie van de meest belangrijke openbaringen bij zich. Tijdens een conferentie in november 1831 viel de beslissing om de openbaringen te binden in een boek, te drukken en uit te geven.

In juni 1832 werd er begonnen met het printen van delen van de openbaringen in een krant die Evening and Morning Star genoemd werd. In die tijd was het drukken van kranten of boeken een tijdrovend werk. En helemaal zonder slag en stoot ging het niet, want nog geen maand later brak een bende in de drukkerij; haalde de pers weg en verbrandde alle papier en alle gedrukte artikelen. Een twintigtal boeken werd gered door een oplettende ouderling, die zijn eigen leven in de waagschaal zette en de boeken wist te verstoppen in een bijgelegen schuur. Het duurde nog een paar jaar voordat het boek ‘Book of Commandments’ geprint was. Klaar om gelezen te worden.

De Leer en Verbonden is geen boek dat alleen voor de leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen bedoeld is. Het is bedoeld voor iedereen… voor Katholieken, Protestanten, Methodisten en voor ongelovigen. Lees de intro hierboven nog maar een keer.. daaruit blijkt dat hemelse Vader zich richt tot allen.

Joseph Fielding Smith (de tiende president van de Kerk, 1970 – achterkleinzoon van Hyrum Smith, broer van Joseph Smith) zei het volgende :

In mijn opinie is er geen boek zo belangrijk als het boek ‘Leer en Verbonden’. Met alle respect voor het Boek van Mormon, de Bijbel en de Parel van Grote Waarde, welke allen onze standaardwerken genoemd worden. De Leer en Verbonden staat in een wonderlijke positie boven al.

Ik ga u vertellen waarom. Als ik bovenstaande zeg, denk dan niet dat ik het Boek van Mormon, de Bijbel of de Parel van Grote Waarde niet naar waarde schat. Ik ken niemand die deze boeken meer gelezen heeft en meer waardeer dan ik. Ze zijn schitterend; ze bevatten leer en openbaringen en geboden, waar wij acht op zouden moeten slaan. De Bijbel bevat een geschiedenis dat de leer en geboden bevat voor de mensen van vroegere tijden. Dit geldt ook voor de Boek van Mormon. Het is de leer en de geschiedenis en de geboden van mensen die zich vroeger op dit (Amerikaanse) continent gevestigd hebben.

Het boek ‘Leer en Verbonden’ bevat het woord van God voor hen, die in het hier en nu verblijven. Het is ons boek. Het behoort toe aan de Heiligen der Laatste Dagen. Het is kostbaarder dan goud. De profeet zegt dat we het in ons hart moeten bewaren, meer nog dan welke rijkdom ter wereld ook. (..) Als we het naar waarde schatten, het begrijpen en weten wat het bevat, dan zullen we het meer waarderen dan rijkdom; het heeft meer waarde voor ons dan alle rijkdom van de wereld’

Wat heb ik persoonlijk geleerd uit de Leer en Verbonden? Te veel om op te noemen… het heeft veel van mijn vragen beantwoord. Of het nu ging om de Godheid, de afkomst van de mens, of de vraag of de duivel nu wel of niet bestaat, ik heb mijn antwoorden gevonden. Ik had veel vragen…

- Waarom geboden en waarom gehoorzamen aan deze geboden?
- Waarom bekeren van mijn fouten?
- Hoe werkt de heilige Geest?
- Hoe komt de aarde aan haar einde?
- Is er een opstanding?
- Wat gebeurt er met mijn lichaam als ik dood ga?
- Een huwelijk tot de dood ons scheidt of een eeuwig huwelijk?
- Kunnen gezinnen eeuwig zijn?

Levensvragen, die ieder mens zich ooit een keer zal stellen. De ene vroeger en de ander later.

Tot slot vond ik een getuigenis door Jezus Christus zelf gegeven… een getuigenis van zijn goddelijkheid, zijn majesteit, zijn perfectie, zijn liefde en zijn verlossende macht….

Ik begrijp dan ook waarom deze leider, de tiende president van de Kerk, het boek van meer waarde schatte dan welke rijkdom ter wereld ook.

Bron:

Elder L. Tom Perry
Of the Quorum of the Twelve Apostles

CES Fireside for Young Adults
4 March 2001

Vandaag zat ik aan tafel met een geliefde vriend, die andersdenkend is dan ik. Op zich geen probleem; we respecteren elkaar en laten elkaar in elkaar’s waarde. Zijn vrouw, lid van de Kerk, zou het liefst zien dat haar man ook gedoopt zou worden, zodat hun neuzen dezelfde richting in wijzen, wat het samenleven zoveel makkelijker, c.q. fijner zou maken. Althans in haar opzicht.

Onze gesprekken van vanochtend houden me bezig. Onze vriend gelooft, in tegenstelling van wat wij geloven, dat er geen God is. Hij gelooft niet in de val van de mens en dat er ook geen straf is voor zonde en Christus is een naam, die auteurs gegeven aan een man die geschiedkundig opvallend genoeg was om over te schrijven, dan wel een hoofdrolspeler in een (spannend) boek.

Mijn gedachten gleden af naar een deel van het Boek van Mormon, in het boek Alma, waar de lezer kennis maakt met een man Korihor genaamd. Korihor leefde ongeveer in het jaar 76 voor Christus. Hij leeft in een land, Zarahemla, waar vrede heerst en waar mensen de wetten van Mozes naleven. Echter Korihor is anders. Korihor gelooft niet in God en maakt dat aan iedereen die het maar horen wil, kenbaar. Hij betwist alle leringen van de profeten en gelooft niet in de profetieën die door de profeten waren uitgesproken aangaande de komst van Christus. Sterker nog, hij maakte een ieder die wel in God geloofde belachelijk.

O, gij die aan banden zijt gelegd door een dwaze en ijdele hoop, waarom brengt gij uzelf door zulke dwaasheden onder het juk? Waarom ziet gij uit naar een Christus? Want geen mens kan iets weten van het geen komen zal. Zie, wat gij profetieën noemt, die volgens u door heilige profeten zijn doorgegeven, zie het zijn dwaze overleveringen van uw vaderen. Hoe weeg gij dat ze waar zijn? Zie, gij kunt niet iets weten wat gij niet ziet; daarom kunt gij niet weten dat een Christus zal zijn.

Hij verleidde het hart van velen en bracht hen ertoe hun hoofd in goddeloosheid op te richten. En zoals de Schrift dan vertelt zijn er veel mannen en vrouwen die hij verleidde ‘hoererij’ te bedrijven – hun vertellende dat wanneer een mens dood is, dat het einde ervan was.

Als Korihor voor de hogepriester geleid wordt, krijgt hij de kans uit te leggen waarom hij doet wat hij doet. Hij vertelt de hogepriesters dan dat hij niet gelooft in de overleveringen van de vaderen en dat hij al die riten en verordeningen ziet als dwaasheid. Hij vindt dat deze door priesters gemaakt zijn om het volk dom te houden. Hij gelooft niet in profetieën, noch in de komst van Christus. Er is, volgens hem geen God, een wezen dat nooit is gezien of gekend en dat er nooit is geweest noch er ooit zal zijn. Tot slot beschuldigt hij de priesters ervan dat zij zich verzadigen aan het arbeid van het volk.

Hij was echter niet goed ingelicht. De opperrechter (Alma genaamd) legt hem geduldig uit dat zij in hun eigen levensonderhoud voorzien en dat het werk in de kerk niet betaald wordt.  (Dit is ook in deze tijd zo). Alma geeft vervolgens zijn getuigenis van de Waarheid en geeft hem van repliek:

Wilt gij andermaal loochenen dat er een God is, en ook de Christus loochenen? Want zie, ik zeg u, ik weet dat er een God is, en ook dat Christus zal komen. En nu, welk bewijs hebt gij dat er geen God is, of dat Christus niet komt? Ik zeg u dat gij er geen hebt, dan alleen uw woord. Maar zie, ik heb alle dingen als getuigenis dat die dingen waar zijn; en gij hebt ook alle dingen als getuigenis dat ze waar zijn; en wilt gij ze loochenen? Gelooft gij dat die dingen waar zijn? Zie, ik weet dat gij gelooft, maar gij zijt bezeten van een leugengeest en gij hebt de Geest Gods van u afgestoten, zodat die bij u geen plaats heeft..(…)

Korihor vraagt vervolgens om een teken, zodat hij ervan overtuigd wordt dat er een God is… Alma zegt dan:

Gij hebt tekens genoeg gehad; wilt gij uw God verzoeken? Wilt gij zeggen: Toon mij een teken, terwijl gij het getuigenis hebt van al dezen, uw broeders, en ook van al de heilige profeten? De Schriften zijn u voorgelegd, ja, en alle dingen wijzen erop dat er een God is; ja, zelfs de aarde, en alle dingen op het oppervlak daarvan, ja, en haar beweging, ja, en  ook alle planeten die zich bewegen in hun vaste orde, getuigen dat er oppermachtige Schepper is.

Korihor blijft echter vragen naar een teken. En God geeft hem een teken….. hij wordt prompt geslagen met stomheid. Uiteindelijk geeft Korihor schoorvoetend toe dat hij gelooft dat er een God is en dat diep in zijn hart eigenlijk ook wel geweten heeft.

Bron: Boek van Mormon, Alma 30

Waarom kwam dit verhaal in mij op vanochtend?

De tijden zijn niet echt veranderd. Er heerst nog steeds strijd… zoals in het begin, in het voorbestaan. Lucifer, de vijand van God,  is boos omdat wij in het voorbestaan niet voor hem gekozen hebben. Hij zet alle middelen in om ons weg te houden bij God. Wij zijn echter geboren met het Licht van Christus en als wij op onze knieën durven te gaan, zal God je niet in de steek laten. Hij zal bevestigen dat Hij is.. Schepper van hemel en aarde. Hij zal je laten weten dat Hij je lief heeft.. precies zoals je bent. Hij is immers je liefhebbende Vader.

Toen wij bij Hem vertrokken, richting aarde, gaf Hij ons een pakketje mee dat we immer bij ons zouden dragen en dat is onze keuzevrijheid. Wij mogen kiezen zoals we zelf willen. Echter, waar we niet altijd bij stil staan is dat we met onze keuzes ook direct de gevolgen zullen kiezen.

Het is niet dat ik oordeel. Integendeel – ik hou zoveel van mijn vriend, dat ik absoluut niet zou willen dat hem zoiets als Korihor zou overkomen. Ik wens ook niet te oordelen over alle andersdenkenden. Integendeel, in veel gevallen probeer ik  mezelf te verplaatsen in de ander en soms begrijp ik waarom de persoon in kwestie niet in God gelooft.

Wat mij echter trof in het verhaal over Korihor is niet zo zeer wat er zich afspeelde, maar de laatste regel…. dat hij eigenlijk diep in zijn hart heeft geweten dat er een God was. Dat is wat ik zo belangrijk vond. Voor mij rees de vraag, hoeveel mensen lopen er rond, net als Korihor, die eigenlijk, diep, diep van binnen wel weten dat er een God is, maar die niet weten wat ze met deze wetenschap moeten doen.

Ik denk dat ik voor hen deze blog geschreven heb. Ik wil hen aanmoedigen om aandacht te besteden aan dat kleine lichtje, dat in hen brandt.

Mocht u vragen hebben of verder willen spreken over wat u gelezen heeft, neem dan contact met mij op. Ik kan u doorverwijzen naar jonge mensen die u graag verder willen helpen. Mijn emailadres is: annelise777@gmail.com

‘Het woord des Heren kwam tot mij: Gij mensenkind, neem een stuk hout en schrijf daarop: voor Juda en de Israëlieten die daarbij behoren; neem dan een ander stuk hout en schrijf daarop: voor Jozef – het stuk hout van Efraim – en het gehele huis Israëls dat daarbij behoort; voeg ze dan aan elkander tot een stuk hout, zodat zij in uw hand tot een worden.

Wanneer nu uw volksgenoten u vragen: Wilt gij ons niet meedelen, wat gij daarmee bedoelt? Zeg dan tot hen: Zo zegt de Here Here: zie, Ik neem het stuk hout van Jozef – dat aan Efraim toebehoort – en van de stammen Israels die daarbij behoren, en Ik voeg het bij het stuk van Juda en maak ze tot ėėn stuk hout, zodat zij ėėn zijn in mijn hand.(..)’.
Ezechiel 37 : 15 en 16

Het hield mij bezig, wat er nu precies bedoeld werd met deze tekst. Wat bedoelde de Heer met ‘een stuk hout’?

Verschillende vondsten, zoals uit een put in Irak of in een laag modder in Nimrod (Bijbel: Kalach) maakten voor mij duidelijk wat hiermee bedoeld werd. Een archeoloog, genaamd Max Mallowan, vond gedeelten van twee complete sets tabeletten. Een van ivoor, de andere van walnoot, die elk uit zestien tabletten bestonden. De tabletten waren uitgebeiteld. Het verlaagde oppervlak bood plaats aan een dunne waslaag. De tabletten hadden aan beide zijden sporen van hengsels. Dus de 16 tabletten van elke set zaten aan elkaar gekoppeld als een japans vouwscherm. Het oudste voorbeeld van een boek.

‘Het hout van Juda’ ofwel ‘Het boek van Juda’ verwijst naar de Bijbel en ‘het hout van Joseph’ ofwel ‘het Boek van Joseph’ verwijst naar het Boek van Mormon. De Bijbel is een kroniek van het huis van Juda. Het boek van Mormon is een kroniek van een groep van de stam Efraim, die omstreeks 600 voor Christus vanuit Jeruzalem naar Amerika werd geleid.

In de laatste dagen, wanneer de verschillende takken van het huis van Israel weer bij elkaar worden gebracht, zullen hun heilige kronieken eveneens worden bijeengebracht. Deze Schriftuurlijke verslagen vullen elkaar aan en vormen een gezamenlijk getuigenis dat Jezus de Christus is, de God van Israël en van de gehele wereld.

Heel interessant… tussen de bedrijven door zoek ik op internet meer over dit gegeven. Ik ben nog niet uitgelezen, maar dit deel intrigeerde me.

Voor meer info: Ensign

Ik zag ze vertrekken.. een derde van al mijn broers en zussen. Ze hadden de oorlog verloren. De oorlog in het voorbestaan, welke tot stand kwam nadat Vader zijn plan ontvouwd had om ons naar school te sturen. Hij stelde voor om een poosje ergens anders te wonen om te leren en om getest te worden. Hiervoor had Hij een speciaal plekje ontworpen, genaamd aarde. Het plan was nog niet af en Vader vroeg om raad. Op welke manier konden zijn kinderen naar Hem en naar Moeder terug keren? Een van zijn zonen stond op, hij werd de zoon van de dageraad, Lucifer, genoemd. Zijn voorstel was ons de vrije wil  te ontnemen om onder dwang terug te keren naar huis. Hoe hoogmoedig klonk zijn voorstel toen hij de Vader voorhield dat Hij alle eer wilde hebben hiervoor. Onze oudste broer, Jezus genaamd, echter, deed een ander voorstel en liet ons weten dat wij terug konden keren bij Vader als wij, met onze beproevingen, fouten en tekortkomingen, Hem wilde aannemen als onze Verlosser.. Hij was bereid om het boetekleed te dragen. En hij gaf de eer aan de Vader. Vader en velen van ons kozen voor het laatste idee en dat maakte Lucifer woedend… en zo begon de grootste oorlog der tijden. Een strijd van leven of dood…. en ik kan het weten, want ik was erbij!

We vierden feest, na dagen van arbeid. We keken toe hoe water en aarde gescheiden werden. We konden de aarde nog beter zien toen het licht aan de hemel verscheen, zowel overdag als ‘s nachts. Velen van ons tekenden driftig mee om bomen, planten en zelfs dieren te creëren. Vader echter was pas echt tevreden toen hij de Mens naar zijn beeld en gelijkenis geschapen had. En zijn mooiste werk, dat was de vrouw, gevormd uit de rib van de Mens. En ik kan het weten… wat ik was erbij!

Vluchtend uit Egypte en niet wetend hoe de Rode Zee over te steken; er was paniek. In de verte zagen we onze slavendrijvers, bereid om ons terug te voeren naar het land, waar wij niet thuis hoorden. En toen gebeurde het.. we zagen de wateren zich splitsen. Er was weer een uitweg..! Nauwelijks te geloven welk wonder zich hier afspeelde. Maar ik zag het met eigen ogen… ja, want ook hier was ik erbij!

Hij was maar een gewone man, die zoon van de timmerman. Een goede spreker en een nog beter leraar. Hij deed wat Hij predikte. Ik heb gezien hoe blinden weer konden zien, lammen weer konden lopen en wonden van lepralijders verdwenen. Ik heb gezien hoe een dode vriend opgewekt werd uit de dood. Hij had een zwak voor kinderen. Zij mochten ten allen tijde bij Hem komen en Hij zegende hen. Hij at met met de tollenaar en Hij vergaf de zonden van de vrouw van lichte zeden. En wie slechts de zoom van zijn kleding aanraakte, werd gezond, ook al bloedde zij voor jaren. En ik kan het weten, want ik was die vrouw !

Zijn vriend verraadde Hem, zijn maatje deed alsof hij Hem niet kende.. Hij werd geslagen, gemarteld en bespuwd. Zij kenden Hem niet of misschien wilden ze Hem niet kennen. Ik heb Hem gevolgd vanaf het moment dat Hij gevangen genomen werd tot aan het moment dat Hij zijn kruis droeg door de straten van Jeruzalem. Ik volgde Hem tot boven aan Golgotha, waar men Hem nagels door Zijn handen en polsen dreven. Ik kon het niet aanzien en ik boog mijn hoofd in schaamte, toen men het kruis ophief en er te lezen stond dat Hij de koning der Joden was. Romeinen lachten en dobbelden om Zijn kleding. Vrouwen weenden… Een tragische dag. En ik kan het weten, want ik was erbij!

In al die eeuwen… ik heb wonderen gezien, verhalen gehoord en de pijn ervaren. Toch ben ik slechts 50 jaar oud…  Zodra ik het Boek sluit leef ik mijn eigen leven en probeer toe te passen wat ik geleerd heb. Noem het een talent of noem het een afwijking – maar de Schriften lezen op zo’n manier dat de geschiedenis gaat leven is niet zo moeilijk. Het brein kan je laten leven in het verleden, toekomst of het heden… Het is maar net waar jij verkiest te zijn.

‘Twas battered and scarred,
And the auctioneer thought it
hardly worth his while
To waste his time on the old violin,
but he held it up with a smile.

“What am I bid, good people”, he cried,
“Who starts the bidding for me?”
“One dollar, one dollar, Do I hear two?”
“Two dollars, who makes it three?”
“Three dollars once, three dollars twice, going for three,”

But, No,
From the room far back a gray bearded man
Came forward and picked up the bow,
Then wiping the dust from the old violin
And tightening up the strings,
He played a melody, pure and sweet
As sweet as the angel sings.

The music ceased and the auctioneer
With a voice that was quiet and low,
Said “What now am I bid for this old violin?”
As he held it aloft with its’ bow.

“One thousand, one thousand, Do I hear two?”
“Two thousand, Who makes it three?”
“Three thousand once, three thousand twice,
Going and gone”, said he.

The audience cheered,
But some of them cried,
“We just don’t understand.”
“What changed its’ worth?”
Swift came the reply.
“The Touch of the Masters Hand.”

And many a man with life out of tune
All battered with bourbon and gin
Is auctioned cheap to a thoughtless crowd
Much like that old violin

A mess of pottage, a glass of wine,
A game and he travels on.
He is going once, he is going twice,
He is going and almost gone.

But the Master comes,
And the foolish crowd never can quite understand,
The worth of a soul and the change that is wrought
By the Touch of the Masters’ Hand.

]]> http://mormoonsevrouw.wordpress.com/2012/03/23/als-de-hand-van-de-meester-je-aanraakt/feed/ 3 dallis2011 06 viool http://mormoonsevrouw.wordpress.com/2012/03/20/god-mijn-hemelse-vader/ http://mormoonsevrouw.wordpress.com/2012/03/20/god-mijn-hemelse-vader/#comments Tue, 20 Mar 2012 20:47:28 +0000 Annelies http://mormoonsevrouw.wordpress.com/?p=333 ]]> Het was afkicken afgelopen week. Ik heb, samen met een ex-collega, een paar dagen de stilte opgezocht in een katholiek  klooster in de omgeving van Arnhem.  Een paar dagen geen telefoon, geen laptop en voor het overgrote gedeelte van de dag werd er weinig tot niet gesproken. Voor mij de vraag of ik überhaupt mijn mond kon houden voor langere tijd. En dat gold ook voor mijn ex-collega. Wat een uitdaging!

In de eerste 24 uur heb ik geleerd wat ‘ora et labora’ inhield.  In tegenstelling tot de nonnen werd bij ons de nadruk gelegd op ora (bidden), want veel labora (werk) was er niet voor ons.  Ik was onder de indruk van de discipline die de nonnen hadden  om, zodra de klokken luidden,  het werk neer te leggen om vervolgens te bidden in de kapel en het werk  een half uur later weer net zo makkelijk op te pakken.

Het bidden was wennen voor me… ik ben niet gewend om mijn gebeden voorgedrukt en zingend op te zeggen voor mijn hemelse Vader. En met alle respect… het deed me ook niet zo veel. Ik had er geen warme gevoelens bij. Echter in de stilte die volgde, na zo’n gebedsdienst, vond ik God terwijl ik in mijn gedachten, in mijn eigen woorden, tot Hem bad. Even voelde ik verbazing, ergens had ik niet verwacht om God te kunnen vinden…. maar een stille, zachte stem liet mij weten dat ‘waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn naam, daar ben Ik in hun midden’.

Ik heb er vrouwen ontmoet.  Vrouwen met een verschillende  achtergrond. Ieder had zijn eigen verhaal. Een  eigen reden om de stilte van het klooster op te zoeken. Er waren meisjes bij van 16/17 jaar en vrouwen van 60+ jaar.  Interessant ook was het feit dat niet iedereen katholiek was. Integendeel, het overgrote gedeelte beleed een andere godsdienst. En de vrouwen die wel katholiek waren, verschilden vaak van mening of beleving.

Op een avond kwam de Drie-eenheid aan de orde. Ik ben katholiek groot gebracht en ik weet niet beter als dat de Catechismus leert dat God, Jezus Christus en de Heilige Geest een Persoon is. Het was een wetenschap die mij als kind altijd gefascineerd heeft en ook de nodige vragen opriep. Aangezien mijn ouders niet in staat waren mijn vragen te beantwoorden, heb ik meerdere gesprekken gehad met mijnheer Pastoor. Ik heb mij altijd verbaasd over het Bijbelgedeelte waarin Jezus Christus in het Hof van Getsemane aan zijn Vader vraagt of de beker niet aan Hem voorbij mocht gaan. Als God en Jezus Christus dezelfde Personen zijn, aan Wie stelde Christus dan deze vraag? Mijnheer Pastoor was niet in staat mijn vraag naar volle tevredenheid te beantwoorden. ‘Sommige vragen kennen geen antwoord, soms moet je gewoon geloven dat het zo is’, zo was zijn antwoord. Echter ik leefde in de veronderstelling dat God de Vader, Jezus Christus en de Heilige Geest drie verschillende Personen zijn, weliswaar verenigd in hun doelen, zoals echtparen ook verenigd kunnen zijn in hun doel. Een ander Bijbelgedeelte is nog veel duidelijker, nl. op het moment dat Jezus gedoopt wordt komt er een stem uit de hemel Die zegt: ‘Dit is mijn Zoon…’ en vervolgens is er ook nog een witte duif, die symbool staat voor de Heilige Geest.

Zoals ik al zei kwam dit onderwerp ook ter sprake op een avond in het klooster. De een was van mening dat de Catechismus klopte en de ander, een pas gedoopt katholiek lid, vertelde dat zij geleerd had dat de Drie-eenheid uit drie verschillende Personen bestond. Verwarring alom voor alle deelnemers van dit gesprek… Het verbaasde me ten zeerste. Wat leert de katholieke kerk, welke stelling is nu juist?

Ik ben ervan overtuigd dat God de Vader, Jezus Christus en de Heilige Geest, drie aparte Persoonlijkheden zijn. De Vader en de Zoon hebben lichamen van vlees en beenderen, terwijl de Heilige Geest een lichaam heeft van geest. Voor mij was het feest toen ik de zendelingen in Amsterdam ontmoette, die mij vertelde dat Joseph Smith, meer dan 150 jaar geleden God de Vader en Jezus Christus gezien heeft in een visioen. Dat hij gezien heeft dat het gaat om twee afzonderlijke Personen. Wat ik al die tijd als kind al wist en begreep, werd bevestigd door dit visioen.

Dit maakte dat ik op die bewuste avond in het klooster, ontspannen naar bed ging en na dankzegging voor al mijn zegeningen zonder pardon in slaap viel.

Mijn vader had een hobby waar hij erg enthousiast over was, namelijk het vinden van gegevens van zijn voorgeslacht. Mijn meisjesnaam is Pellis en mijn vader claimde dat wij Italiaans bloed hebben en dat de naam Pellis van het Italiaanse woord ‘pelle’ afkomstig is, dat pels, vacht of huid betekent. Hij meende dan ook mijn vurige karakter te kunnen verklaren en met een knipoog liet hij ons weten dat hij een afstammeling was van The Godfather. De hoed vormde een deel van zijn outfit, dat is waar, maar een zwart/wit krijtpak heb ik nooit in zijn garderobe terug kunnen vinden. Gelukkig maar…

Zijn liefde voor genealogie is in de loop der jaren op mij overgegaan. Ik keek over zijn schouders mee hoe hij stambomen construeerde en hoe hij mappen aanlegde met allerlei gegevens die hij vond of kreeg. Op latere leeftijd hebben we samen op internet gezocht en heel veel, echt heel veel gegevens terug kunnen vinden. Het was een sport en altijd feest als ik thuis kwam en mijn vader weer kon verrassen met nieuwe gegevens.

Mijn vader legde alles handmatig aan en dat bracht hier of daar wel eens wat verwarring. Een paar jaar geleden heb ik zijn boeken gedigitaliseerd, data verwerkt in speciaal voor dit doel bestemde computerprogramma’s. Met een druk op de knop kon ik veel van zijn verwarringen oplossen. Het heeft me behoorlijk wat tijd gekost om al zijn gegevens door middel van een computerprogramma in te brengen. Niet alleen geboorte-, trouw- en sterfdata, maar alle persoonlijke gegevens die mijn vader gevonden had, verwerkte ik daarbij. En al doende merkte ik dat ik niet alleen met cijfers bezig was, maar dat al die mensen, mijn voorgeslacht voor mij gingen leven. Ik geef u een voorbeeld:

Ergens in het jaar 1800 is er een voorvader. Hij is boer,  zoals ook zijn vader. Hij trouwt op 20-jarige leeftijd met een jonge vrouw en volgens de gegevens is zij, snel na hun huwelijk zwanger, want nog geen jaar later bevalt zij van een kindje. Echter, dit kindje is het slechts een paar dagen gegund om hier op aarde te blijven. Vijf dagen na de geboorte, wordt het kindje begraven. Maar blijkbaar is het een vruchtbaar stel, want weer een jaar later, ongeveer op dezelfde datum als het eerste kindje, wordt er een twee kindje geboren….. maar ook dit kindje mag niet blijven. Ook deze baby wordt begraven.   En om mijn verhaal kort te houden; dit gebeurt jaar na jaar… tot zeker zes keer toe. Wat een verdriet moet dit zijn geweest voor dit jonge stel. Hoe ontmoedigend ook. Tot het zevende kindje wordt geboren…. het is een meisje. Wat een vreugde. Dit kindje is gezond en blijft leven! Hoe blij moeten vader en moeder (en de rest van de familie) zijn geweest… ware het niet, dat dit keer moeder overlijdt. Tranen liepen over mijn wangen, toen ik de gegevens van dit gezin verwerkte. Het was alsof ik zelf aan het graf stond en keek naar de stille en verdrietige vader, mogelijk met zijn kindje in zijn armen. En zoals het ging in die tijd, was hij binnen het jaar getrouwd met haar zus en volgden er meer kinderen, die gelukkig allemaal bleven leven.

Het is voor een gezin als hierboven beschreven, dat verzegeling in de tempel voor mij gaat leven. Door het werk in de tempel wordt dit gezin aan elkaar verzegeld en zoals ik het geloof, zoals ik het zie… zullen zij voor eeuwig bij elkaar kunnen zijn. Hoe troostvol is de gedachten dat je je kinderen niet kwijt raakt, ook al sterven ze eerder dan jijzelf.

Genealogie, mijn hobby, is geboren uit plezier en je voorgeslacht beter te willen leren kennen. Willen weten waar je vandaag komt. Meer en meer mensen krijgen interesse in het uitzoeken van hun stamboom. Precies zoals Maleachi (4: 5-6) voorspelt.

Zie, ik zend u de profeet Elia, voordat de grote en geduchte dag des Heren komt.
Hij zal het hart der vaderen terugvoeren tot de kinderen en het hart der kinderen tot hun vaderen,…..

En mocht genealogie ook uw hobby zijn of wilt u meer weten van uw nageslacht, dan kunt u terecht bij de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. De Kerk opereert als een van de meest populaire genealogische diensten op het Internet, namelijke www.familysearch.org (geheel gratis). Deze site bevat een miljard namen uit 110 landen of gebieden.  Echter, het merendeel van de uitgebreide collectie van gegevens van de Kerk moet nog online gezet worden. De Kerk onderneemt momenteel een gigantisch digitaliseringsproject door binnen een paar jaar de supplementaire collectie van de Familiegeschiedenis Bibliotheek van Salt Lake City online te zetten.

Tot slot,  hoewel er veel Pellis-families te vinden zijn in Italie, heb ik de directe link van mijn Italiaanse voorvaderen nog niet gevonden. De bloedlijn stamt direct uit……….

… Belgie..

Vincent van Gogh

Helaas pa, zet je pet maar weer op je hoofd en tja, mijn temperament? Dat heb ik waarschijnlijk van mijn moeder!!

Tempel in Zoetermeer, Nederland

Brief Eerste Presidium met betrekking tot tempelwerk

Wat een weertje… we boffen wel met zoveel zon. We hebben er vanmiddag lekker van genoten. Hubbie en ik zijn buiten gaan wandelen. Het is zo geweldig om te zien dat mensen weer naar buiten komen, kinderen spelen, vogels fluiten en wat me het meest opvalt is dat mensen eerder geneigd zijn om een gesprek met elkaar aan te gaan buiten. Het wordt weer genieten!

Vanochtend, tijdens de avondmaalsdienst,  werd er een brief voorgelezen van het Eerste Presidium, waarin de leden van de Kerk dringend werden verzocht om werkzaamheden in de tempel, zoals doop voor doden, echt alleen maar voor je eigen voorvaderen te doen en dus niet voor beroemde of bekende personen. In mijn voorgaande verhaal sprak ik even over mediaberichten, met betrekking tot doop voor doden verricht door leden voor Ghandi of  joodse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Ik ben blij dat de leiders van de Kerk actie hebben ondernomen. Ik had eigenlijk ook  niet anders verwacht…..

Eeuwig huwelijk

Over de tempel gesproken; gisteren was het twaalf jaar geleden dat hubbie en ik een eeuwig huwelijk hebben gesloten. Twaalf jaar stelt natuurlijk nog helemaal niks voor… zeker niet in het licht van eeuwigheid. Op onze leeftijd hebben de meeste stellen al een 25-jarig huwelijk achter de rug, maar ook dat is peanuts vergeleken met de eeuwigheid.

Nou heb ik laatst gelezen dat met het woord eeuwig niet alleen een bepaalde periode bedoeld wordt, maar dat het ‘met God’ of ‘goddelijk’ betekent. Dat is, zoals ik ons huwelijk ook graag zou willen omschrijven. We hebben een verbond gesloten met God. We zijn een driehoeks-relatie aangegaan. We wilden graag Zijn voorbeeld volgen. Ouders zijn zoals Hij. Om dit verbond te bezegelen hadden we iemand nodig die daarvoor bevoegd was en de juiste plaats om dit te kunnen doen is, volgens de Mormoonse leer, in de tempel. De tempel in Nederland was twaalf jaar geleden nog niet gebouwd, dus zijn wij in de Frankfurt-tempel in Duitsland getrouwd.

Verzegelkamer in Mormoonse tempel

We zijn nu aan elkaar ‘verzegeld’ en voor ‘tijd en alle eeuwigheid’ gehuwd. Onze trouwbelofte is dus niet ‘tot de dood ons scheidt’. We zijn ervan overtuigd dat we ook na de dood bij elkaar zullen zijn. Dat is wat de tempel belooft… als we de geboden Gods onderhouden zullen families voor altijd bij elkaar kunnen zijn.

Ik durf te stellen dat ons huwelijk goed te noemen is.  Door ons verbond met God zijn, zowel John als ik, ons bewust van onze verantwoordelijkheid binnen het gezin en naar elkaar. Oud profeet Gordon B. Hinckley gaf ooit als voorbeeld in  een van zijn toespraken dat hij, ondanks dat hij al 50 jaar getrouwd was, zijn vrouw altijd het hof is blijven maken, alsof hij nog steeds verkering met haar had. Hij behandelde zijn vrouw met respect en eerbied en dat zijn enkele aspecten die het huwelijk gezond houden. Dat was te zien op de manier waarop zij met elkaar omgingen. Wij hebben hun relatie ons tot voorbeeld genomen.

De cirkel van liefde

Er is een haast, universele en voorspelbare cirkel van liefde dat voor elke cultuur en elke periode geldt. Het gold voor de Romeinen, de Hunnen, voor onze puriteinse voorouders en ook voor ons. Het begint met vlinders in de buik, genieten van elkaars nabijheid, sterke gevoelens voor elkaar en je hebt het gevoel dat je partner alles is voor je en dat de liefde onverwoestbaar is. Maar zoals altijd in een Assepoester-verhaal, wordt de koets weer een pompoen, of een dertienjarige, roestige Honda en de prinses wordt, wat ze altijd is geweest, de poetsvrouw of een administratieve kracht bij een verzekeringsmaatschappij. En de jonge knappe prins blijkt gewoon een automonteur, soms een beetje saai, die met regelmaat wat ongevoelig overkomt. Met andere woorden, in iedere relatie zal de romantiek geleidelijk aan veranderen in een desillusie.

Nu zijn John en ik op latere leeftijd met elkaar getrouwd.  Al vanaf meet af aan hebben we uitgesproken aan elkaar wat we van elkaar verwachtten en we hebben getracht zo goed mogelijk naar deze maatstaven te leven. Een goede communicatie maakte daar deel van uit, net zoals het verdelen van taken en het hebben van een positieve seksuele relatie. We zijn ons huwelijk in gestapt met het idee dat ook ons het Assepoester-verhaal  zou kunnen overkomen. We waren dan ook niet verbaasd dat het gebeurde  en we hebben het aanvaard als een kans om te groeien in ons huwelijk. Dit heeft ons geholpen om elkaar te zien zoals we zijn en we hebben elkaars sterke kanten leren waarderen. En ja natuurlijk zijn er irritaties, ja natuurlijk raken we wel eens gedesillusioneerd. Op zulke momenten lijkt de eeuwigheid verschrikkelijk lang – smile – , maar we hebben veel geleerd in de afgelopen twaalf jaar.

Wat ons gesterkt heeft is de ‘extra dimensie’ in ons huwelijk. Dit refereert naar de invloed van God. Ik persoonlijk geloof dat Zijn invloed een grote investering geweest is (en nog steeds is)  in het al dan niet succesvol en gelukkig zijn binnen ons huwelijk. Uiteindelijk is het God die dit speciale instituut gecreëerd en geheiligd heeft.

Deze week gingen er verschillende onderwerpen door mijn hoofd, waarover ik wilde schrijven. De Kerk komt momenteel regelmatig in het nieuws. Af en toe met zaken die een vraagteken bij de lezer achterlaten en vervolgens negatieve reacties oproepen, zoals bijvoorbeeld de doop voor doden die verricht is voor Ghandi en bijvoorbeeld Anne Frank.Ik kan me voorstellen dat dit de lezers deed opkijken. Niet dat ik verbaasd was, maar het was wel nieuws voor mij. De leden van de kerk praktiseren doop voor doden voor hun eigen familieleden. Ik ben zelf ook bekend met doop voor doden. Sterker nog, ik heb deze verordeningen ook verricht (of laten verrichten) voor mijn eigen overleden voorvaderen. Voor zover ik weet kan je, als lid, alleen ‘werken’ aan je eigen stamboom.

Ik zal vast nog wel eens terug komen op dit delicate onderwerp, maar op dit moment ben ik er nog niet klaar voor om er veel aandacht aan te wijden. Ik schrijf op mijn gevoel en er zijn andere zaken die leven in mijn hart. De Kerk komt namelijk ook in het nieuws met zaken die aandacht verdienen, zoals bijvoorbeeld het dienstbetoon in de Kerk. Afgelopen week hebben orkanen verschillende steden/dorpen vernietigd in Amerika. Mensen zijn overleden of raakten zwaar gewond. Families zijn hun huizen kwijtgeraakt. Scholen, kerken, boerderijen en gewas… allemaal in een half uurtje tijd weggevaagd.Ik wil u graag vertellen wat er gebeurt als dit type nieuws Salt Lake City bereikt.

Goederen worden in een LDS-vliegtuig geladen t.b.v. hulp aan een rampgebied

Op de luchthaven van Salt Lake City staat een vliegtuig paraat dat binnen een paar uur naar het getroffen gebied vliegt om aldaar goederen te brengen. Goederen zoals medicijnen (indien nodig), kleding, water en voedsel. Binnen 24 uur verleent de Kerk hulp, waar ook ter wereld. Binnen een mum van tijd staan kerkleden in de omgeving van het getroffen gebied paraat om te helpen, mensen op te vangen. Het maakt niet uit of de ramp in Indonesië plaats vindt of in Afrika of in Europa… overal wordt hulp geboden. Het maakt ook niet uit welke godsdienst men belijdt, op welke politieke partij men stemt of dat je arm bent of rijk.

De Kerk werkt samen met internationale organisaties, waardoor hulp snel ter plaatse kan zijn. Donaties, hoofdzakelijk van leden van de Kerk, maar ook van mensen van over de hele wereld, worden gebruikt om hulpprojecten mogelijk te maken. Honderd procent van alle donaties, die aan de Kerk gegeven worden voor humanitaire hulp worden gebruikt voor hulpverlening. De Kerk neemt de overhead-kosten voor eigen rekening.

Daarnaast sponsort de humanitaire diensten van de Kerk vijf lopende projecten om mensen meer zelfstandig te leren worden. Deze initiatieven bevatten onder meer een neonatale reanimatietraining , schoon waterprojecten, uitreiking van rolstoelen, oogbehandelingen en mazelvaccinaties.

En wist u dat de leden van de Kerk elke eerste zondag van de maand 24 uur vasten? Een etmaal lang eten en drinken zij niets. Het geld dat zij besparen geven zij aan de Kerk ten behoeve van hulp aan anderen, die het hard nodig hebben. Dit kunnen mensen uit de nabije omgeving zijn, mensen in andere steden dan wel mensen in andere landen.

Helpende handen in Taiwan

Mogelijk heeft u ze wel eens gezien? Leden van de Kerk, gekleed in gele  ‘Mormon Helpende Handen’-vestjes? Zij bieden hulp bij het verbeteren van de woonomgeving. Ik heb leden parken zien schoonmaken. Muren die van grafity werden ontdaan of oudere mensen werden geholpen met het opknappen van hun tuintjes. Misschien is het nog nooit opgevallen, maar ik wed, nu u er eenmaal van gehoord hebt, dat u ze de volgende keer zult herkennen.

Dienstbetoon in het klein… toen een van onze zusters zwanger was stonden de zusters van de ZHV in Dordrecht voor haar klaar, toen bleek dat ze niet meer uit bed mocht komen, wilde ze haar baby niet verliezen.Er waren zusters die voor haar kookten, zusters die het huishouden op zich namen. Er ontstond een hechte band. Het voelde goed om op die manier klaar te kunnen staan voor een ander.

DIT is het evangelie in actie.

In de Schriften wordt er gezegd dat geloof zonder werken dood is. Ik denk dat het daarom is dat zoveel Mormonen altijd zo druk in de weer zijn. Ja, als Mormoon verveel je je nooit. Er is altijd wel ergens nood aan de man. Er is altijd wel ergens een plek waar men een paar extra handen kan gebruiken. Dienstbetoon… is leven in de wetenschap dat God werkt voor en door mensen..!

Schilder: Greg Olsen

Als men mij zou vragen om Jezus Christus te omschrijven, dan zou ik dat met slechts een woord kunnen doen:

rechtschapenheid.

Synoniemen voor rechtschapenheid zijn onder meer correctheid, deugdzaamheid, eerlijkheid, goedheid, integriteit, loyaliteit, oprechtheid, onkreukbaarheid en probiteit. Het omvat alles wat de naam van goedheid draagt.

Wat ik, als mormoonse vrouw, geloof is dat als wij ons de eigenschappen van Christus eigen maken, de wereld een veel betere plaats zou worden. Zoals ik het zie, heeft Hij ons de weg gewezen. Hij heeft ons het perfecte voorbeeld gegeven. We hoeven hem slechts te volgen, te doen wat Hij deed, om betere mensen te worden. Het klinkt zo simpel, maar ook ik, worstel, net als u, want de wereld confronteert je met zaken, waardoor je ineens tot het besef komt dat je hier of daar lichtelijk afwijkt van wat Christus gedaan zou hebben. Heel simpel, je wordt geconfronteerd met de zwakheid van het vlees, zoals Paulus het zo mooi zegt in de Bijbel.

Het lijkt onmogelijk om in deze wereld een volkomen evenbeeld te zijn van Christus. En van wat ik van het evangelie begrijp, is dat het ook niet van ons verwacht wordt, dat wij in één keer zijn zoals Hij. Het leven hier op aarde is immers een leerproces. En zoals een baby leert lopen door vallen en opstaan, zo kunnen wij leren te worden zoals Hij –  in baby-pasjes.

Het is goed om te begrijpen dat christelijke eigenschappen gaven van God zijn. We krijgen deze gaven als we onze keuzevrijheid goed gebruiken. Het ontwikkelen van christelijke eigenschappen gaat gepaard met het onderkennen van onze eigen zwakten en onze gewilligheid om er iets aan te doen om deze te verbeteren. Daarnaast is het goed om te weten dat we in dit proces niet alles alleen hoeven te doen. We kunnen de Vader altijd om hulp vragen….

In twintig jaar Mormoon zijn ben ik, met behulp van anderen en met hulp van mijn hemelse Vader, gegroeid. Door het schrijven van dit blog, evalueer je jezelf in een recordtempo en in gedachten flitsen delen van je leven door je hoofd. Ervaringen waardoor ik mocht leren om geduldiger te worden. Ervaringen waarin ik ‘getest’ werd op mijn eerlijkheid, mijn loyaliteit of op mijn oprechtheid. Soms slaagde ik met vlag en wimpel en uiteraard zijn er momenten die ik graag nog eens over zou willen doen, omdat ik er totaal niks van gebakken heb. Maar al met al is er de groei… en dat is waar het om gaat.

Choose The Right (Kies de Goede Weg) - ring

In de Kerk leren de jongsten al vroeg om het voorbeeld van Christus te volgen. In principe is het heel simpel. Stel jezelf de vraag: Wat zou Jezus doen? Het maken van een keuze wordt daardoor een stuk simpeler. In mijn opvoeding heb ik het dan ook regelmatig toegepast in combinatie met de Gouden Regel… ‘behandel de mensen in alles zoals je wilt dat ze je behandelen’ (Mattheus 7: 12). Om mijn kinderen te herinneren aan wat zij thuis en in de Kerk leerden, kregen ze een ringetje met daarop een groen embleem met de letters KGW, ofwel Kies de Goede Weg. (In het engels: CTR – Choose The Right). Als de kids, op regenachtige dagen, elkaar weer eens in de haren vlogen, herinnerde ik hen aan hun ringetje met het groene embleem. Ik heb momenten gekend dat het effect had en dat de vrede in huis snel hersteld was. Al blijven kinderen natuurlijk wel kinderen….

Christelijke eigenschappen… ik heb nog een lange weg te gaan.. Maar het proces tot nu toe heeft me goed gedaan. Van zelfreflectie tot het overwinnen van zwakheden. En ergens mag ik hopen dat door het eigen maken van christelijke eigenschappen ik er toe bijgedragen heb dat er kleine delen op deze wereld veranderd zijn in een betere plaats.

In dit blogbericht wil ik niet zo zeer ingaan op wat het Boek van Mormon nu precies is, dan wel wat het Boek van Mormon met mij doet. Wenst u vooraf toch eerst wat meer te weten over het Boek van Mormon, dan verwijs ik u graag door naar de Nederlandse site van de Kerk, namelijk  http://www.kerkvanjezuschristus.nl/wij-geloven/belangrijke-geloofspunten/de-heilige-schriften.html

Ik was erg jong, toen ik het Boek van Mormon voor het eerst in mijn handen kreeg. Ik begon er vrijwel direct in te lezen. Ik hield van boeken en ik las heel wat weg per jaar. Dit boek, echter, was anders dan andere boeken. De indeling leek op de indeling van de Bijbel, maar het las anders. Ik kan me herinneren dat de eerste hoofdstukken interessant waren en goed te lezen, maar ik heb het boek weer weggelegd toen de hoofdrolspeler, Nephi genaamd, delen van Jesaja opsomt en uitlegt aan zijn broers. Dat was taaie kost en ik kwam er maar niet door heen. Ik praat nu over mijn eerste ervaring op 12 of 13-jarige leeftijd.

Tijdens het bestuderen van onderwerpen, pakte ik toch regelmatig het Boek van Mormon op om tekstverwijzingen te lezen en er over na te denken. De teksten pakten me en hielden me bezig. En toch las ik het boek  niet van begin tot einde. Totdat de zendelingen, die ik in Amsterdam ontmoette, mij aanmoedigden om het boek van A tot Z tot lezen. Ik bleef het boek gebruiken zoals ik deed, tijdens mijn studie, maar ‘s avonds voordat ik naar bed ging, las ik  één of meerdere hoofdstukken. Het eerste gedeelte ging prima…. totdat ik weer aan het Jesaja gedeelte terecht kwam. Ik begreep de teksten niet en ik had de neiging om het boek neer te leggen. Echter, deze keer beet ik door en nam het besluit om hulp te vragen aan de zendelingen om dit gedeelte van het Boek van Mormon beter te begrijpen. In een half jaar tijd heb ik het Boek gelezen van A tot Z. Mooie of leerzame gedeelten waren rood gekleurd. En gedeelten die ook terug te vinden zijn in de Bijbel waren groen gekleurd. Tijdens de periode van Kerst had dit boek zeker niet misstaan.

Er is veel gebeurd in de periode die volgde en het Boek van Mormon verdween in mijn kast. Door omstandigheden verliet ik de Kerk en het Boek van Mormon kwam pas weer uit de kast als  ik vele, vele jaren later mijn interesse terug vind in de Kerk en besluit de Kerk opnieuw te onderzoeken. Vanaf die periode werd het Boek van Mormon mijn beste maatje. Voor mij was het heel duidelijk. De Kerk staat of valt met dit boek. Als de Kerk waar is, dan is dit boek ook waar en vice versa. Ze zijn hoe dan ook aan elkaar verbonden. Ik ontwikkelde een getuigenis in die periode en ontdekte de waarde van het Boek van Mormon. Het bouwde me op, het inspireerde me, troostte me, onderwees me en versterkte mijn getuigenis van Jezus Christus. Het boek gaat hand in hand met de Bijbel. Door het Boek van Mormon ben ik de Bijbel (zowel het Oude als het Nieuwe Testament) beter gaan begrijpen.

Wat voor mij van belang is geweest, is dat ik door de Schriften heb leren begrijpen dat hemelse Vader (God) een plan met mij (ons) heeft. En hoe dat plan dan wel in elkaar mag steken. Ik heb door de Bijbel en door het Boek van Mormon,  Jezus Christus beter leren kennen. En zegt Hij niet dat als wij Hem kennen, dat we dan ook de Vader kennen? – Het voelde als een thuis komen, want doordat ik Jezus Christus en de Vader beter leerde kennen, wist ik ook wie ik was, namelijk Zijn dochter. Eenmaal bewust van wat dit betekent, leerde ik mijn eigen potentieel kennen…

Een deel uit het Boek van Mormon dat mij in het bijzonder aanspreekt is het deel dat terug te vinden is in 3 Nephi. Steeds weer opnieuw raakt het mij. Dit gedeelte bestrijkt de periode vanaf zijn begrafenis tot de opstanding en het zegt zoveel over Christus;

1 Zie, nu geschiedde het, toen Jezus die woorden had gesproken, dat Hij wederom om Zich heen keek op de menigte en tot hen zeide: Zie, mijn tijd is nabij.
2 Ik merk dat gij zwak zijt, dat gij niet al mijn woorden, die de Vader Mij heeft geboden op dit tijdstip tot u te spreken, kunt begrijpen.
3 Gaat daarom naar huis en overweegt de dingen die Ik heb gezegd, en vraagt de Vader in mijn naam om te kunnen begrijpen, en bereidt uw gemoed voor op  morgen, en Ik kom wederom bij u.
4 Maar nu ga Ik naar de Vader, en ook om Mijzelf te vertonen aan de de tien verloren stammen van Israël, want voor de Vader zijn zij niet verloren, want Hij weet waarheen Hij hen heeft gebracht.
5 En het geschiedde, toen Jezus aldus gesproken had, dat Hij zijn blik wederom om Zich heen liet gaan op de menigte en zag dat zij in tranen waren en Hem gestadig aankeken alsof zij Hem wilden vragen nog wat langer bij hen te blijven.
6 En Hij zeide tot hen: Zie, mijn binnenste is vervuld met medelijden met u.
7 Hebt gij ook mensen onder u die ziek zijn? Brengt hen hierheen. Hebt gij ook mensen onder u die lam zijn, of blind of kreupel of verminkt of melaats, of die verschrompeld zijn, of die doof zijn, of die op enigerlei wijze lijdende zijn? Brengt hen hierheen en Ik zal hen genezen, want Ik heb medelijden met u; mijn binnenste is vol barmhartigheid.
8 Want Ik merk dat gij verlangt dat Ik u toon wat Ik voor uw broeders in Jeruzalem heb gedaan, want Ik zie dat uw geloof voor Mij voldoende is dat Ik u genees.
9 En het geschiedde, toen Hij aldus had gesproken, dat de gehele menigte als één man toetrad met hun zieken en hun lijdenden en hun lammen, en met hun blinden, en met hun stommen, en met allen die op enigerlei wijze lijdende waren; en Hij genas hen, ja, ieder van hen, zodra zij bij Hem werden gebracht.
10 En allen, zowel zij die waren genezen als zij die gezond waren, bogen zich aan zijn voeten neer en aanbaden Hem; en zovelen als er, gezien de menigte, konden komen, kusten Hem de voeten, zodat zij zijn voeten met hun tranen natmaakten.
11 En het geschiedde dat Hij hun gebood hun kleine kinderen te brengen.
12 Dus brachten zij hun kleine kinderen en zetten hen neer op de grond om Hem heen, en Jezus stond in het midden; en de menigte maakte plaats totdat zij allen bij Hem waren gebracht.
13 En het geschiedde, toen zij allen waren gebracht en Jezus in het midden stond, dat Hij de menigte gebood op de grond neer te knielen.
14 En het geschiedde, toen zij op de grond waren neergeknield, dat Jezus van binnen diep zuchtte en zeide: Vader, Ik ben verontrust wegens de goddeloosheid van het volk van het huis Israëls.
15 En toen Hij die woorden had gezegd, knielde Hij ook zelf ter aarde neer; en zie, Hij bad tot de Vader, en de dingen die Hij bad kunnen niet opgeschreven worden, en de menigte, die Hem hoorde, getuigde.
16 En op deze wijze getuigen zij: Nimmer heeft het oog gezien, noch het oor gehoord, zulke grote en wonderbare dingen als wij Jezus zagen en hoorden spreken tot de Vader;
17 en geen tong kan spreken, noch kan enig mens opschrijven, noch kan het hart der mensen bevatten welke grote en wonderbare dingen wij Jezus zowel zagen als hoorden spreken; en niemand kan zich de vreugde indenken die onze ziel vervulde op het ogenblik dat wij Hem voor ons tot de Vader hoorden bidden.
18 En het geschiedde, toen Jezus zijn gebed tot de Vader beëindigd had, dat Hij opstond; maar zo groot was de vreugde van de menigte dat zij overstelpt was.
19 En het geschiedde dat Jezus tot hen sprak en hun verzocht om op te staan.
20 En zij stonden op van de aarde, en Hij zeide tot hen: Gezegend zijt gij wegens uw geloof. En nu zie, mijn vreugde is overvloedig.
21 En toen Hij die woorden had gezegd weende Hij, en de menigte getuigde ervan, en Hij nam hun kleine kinderen een voor een en zegende hen en bad tot de Vader voor hen.
22 En toen Hij dat had gedaan, weende Hij wederom;
23 en Hij sprak tot de menigte en zeide tot hen: Ziet uw kleinen.
24 En toen zij opkeken om te zien, richtten zij hun blik hemelwaarts, en zij zagen de hemelen geopend, en zij zagen engelen uit de hemel afdalen als het ware te midden van vuur; en zij kwamen neer en omringden die kleinen, en zij waren omringd met vuur; en de engelen dienden hen.
25 En de menigte zag en hoorde en getuigde; en zij weten dat hun getuigenis waar is, want zij allen zagen en hoorden, ieder voor zich; en zij waren in aantal ongeveer tweeduizend vijfhonderd zielen; en het waren mannen, vrouwen en kinderen.

Leer hoe begaan Christus is met de menigte. Zijn emoties… ‘Jezus weende’ en zijn liefde voor kinderen.
Volgens het Boek van Mormon getuigden 2.500 mensen van deze gebeurtenis.

Ik mag mij graag voorstellen dat als Christus wederkomt, ik van een gelijksoortige ervaring mag getuigen. Ik zou hier echt graag bij willen zijn…. U niet?

Zo bedacht, zo gedaan… en zo starten we vandaag met de letter A. Het eerste dat in mijn opkomt is het Avondmaal.

Jezus Christus breekt het brood voor zijn apostelen

Het feit dat het paasfeest weer in aantocht is, zal zeker meegespeeld hebben bij het feit dat het avondmaal als eerste in mijn gedachten sprong. Het is het Joodse paasfeest dat Christus naar Jeruzalem brengt, waar Hij binnen gehaald wordt als een Koning. Hij zal de stad echter niet meer verlaten… en gedood worden als een misdadiger. Het is daar waar Jezus zijn discipelen leert brood  te breken en wijn samen te nuttigen om Hem te gedenken. Hij weet dat zijn laatste uur bijna geslagen heeft. Hij weet welke missie Hij zal moeten vervullen.

Als (katholiek) kind was ik onder de indruk van het lijden en sterven van Christus. Goede Vrijdag was thuis een dag waarop moeder ons herinnerde aan zijn kruisiging en even voor 15.00 uur werden we door haar binnen gehaald en wordt er een gebed door haar uit gesproken. Het kruisbeeld in de huiskamer was voorzien van een wit servet en een klein Buxus-takje, dat de palmtak moest voorstellen waarmee mensen Christus lof toezwaaide in het oude Jeruzalem. Op latere leeftijd is het niet  zo zeer meer het sterven aan het kruis dat mij ontroert, maar de gebeurtenis vooraf als Jezus in het hof van Getsemane onze zonden op zich neemt en lijdt, zodat uit elke porie bloed vloeit. Dit is het moment dat ik besef dat Hij mij vrij gekocht heeft. Door wat Hij daar gedaan heeft, ben ik in staat, om terug te kunnen keren naar mijn hemelse Vader….. weliswaar op voorwaarde dat ik mij oprecht bekeer en probeer mijn leven dusdanig in te richten dat ik goed doe aan deze wereld.

Een schoon glas

Ik moet denken aan een gezinsavond, nu al weer jaren geleden, dat ik het doel van het avondmaal aan mijn kinderen trachtte uit te leggen.  Vooraf aan de gezinsavond nam ik een glas, bevochtigde het met water en deed er wat plantenaarde in en liet het glas, de rest van de middag drogen. Toen de gezinsavond startte, nam ik het reeds opgedroogde glas en vroeg de kinderen of het glas vies of schoon was. En aangezien het glas vies was, wilden we het daarom maar weggooien? Ik nam afwasmiddel en water en reinigde het glas. Het glas was weer als nieuw. Als een glas weer schoon kan worden, waarom wij dan niet? Ik legde hen uit dat geestelijk schoon worden op verschillende manieren tot stand gebracht kan worden. Een van mijn kinderen begreep waar ik op doelde en gaf aan dat de doop bijvoorbeeld een manier is om weer schoon te worden. Dat was goed – maar als je eenmaal gedoopt bent, dan is er een gelegenheid om jezelf iedere week weer opnieuw te evalueren; na te denken over je handelingen en jezelf te verbeteren.

Priesterschapdragers bereiden de avondmaal voor

In tegenstelling tot andere kerken, nemen de leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen iedere week deel aan het avondmaal. Een plechtige gebeurtenis, waarbij je een speld kan horen vallen in de kapel. Het raakt mij iedere keer weer opnieuw als ik de avondmaalstafel zie, dat bedekt is met een wit kleed. Onder het kleed staan de houders met brood en houders met kleine bekertjes, gevuld met water. Doordat de houders bedekt zijn, lijkt het alsof er een persoon onder het laken ligt. In mijn gedachten zie ik het begraven lichaam van Jezus Christus, bedekt met een lijkwade. Dit herinnert mij aan het feit dat Hij voor ons gestorven is en tegelijkertijd voel ik een diepe dankbaarheid. Dankbaarheid voor het feit dat Hij het voor mij mogelijk heeft gemaakt om weer ‘schoon’ te kunnen worden.

Ik was 13 toen ik mijn eerste vragen stelde aan mijnheer pastoor. Een van de vragen was waarom er zoveel nadruk gelegd werd op de dood van Jezus Christus. Het lijkt namelijk alsof daar het verhaal ophoudt. Maar als je de Bijbel verder leest dan  wordt er het verhaal verteld dat Jezus verschijnt aan Maria Magdalena en dat de apostelen Hem later mogen aanraken.

Rabbi..

Met andere woorden ‘Hij is niet dood, Hij leeft’. Een vreugdevolle boodschap. Ook lees je over graven die geopend worden en dat anderen opstaan uit de dood. DAT was voor mij de boodschap van Pasen. Niet Zijn dood, maar zijn opstanding en latere verrijzenis! Het leerde mij dat ons dit allen te wachten staat. We gaan niet dood, we zullen opstaan…

Later hoorde ik van Joseph Smith, die God de Vader en de Zoon, die Hij Jezus Christus noemde, gezien heeft. Voor mij was dit de bevestiging. Niet alleen leeft Hij nog, Hij spreekt ook..  Maar daar zullen we het een andere keer over hebben.

Het avondmaal, een moment van bezinning… een moment van vernieuwing en voor de meeste Mormonen een verbond   met een belofte.

Vanochtend hebben mijn Schriftstudie en ‘Mijn wandeling met Christus’ meer tijd in beslag genomen dan dat ik eigenlijk, theoretisch gezien, had willen besteden. Ik heb mijn gedachten op papier gezet over wat ik las en dat nam nogal wat tijd in beslag.

In de afgelopen periode heb ik meer kilometers geschreven dan in de jaren hiervoor. Mijn hoofd schijnt op dit moment nooit echt leeg te zijn. Als er ook maar een gedachte verdwijnt, dan staat er een volgende aan de deur.

Ik overdenk alles wat ik hoor, wat ik zie, wat ik lees of bestudeer. Zelfs mijn eigen gevoelens zetten me aan het denken. Een eeuwige cirkelgang. Als ik denk, veroorzaakt dat gevoelens en voel ik dingen, dan zetten deze mij weer aan het denken!

Word ik er moe van? Ja, soms…

Maar er zijn ook gedachten die mij inspireren; die mij aanzetten om iets te doen, die me vervullen met passie – dusdanig dat ik er a-la-minute voor wil gaan. Dat zijn de gedachten die me energie geven – waar ik blij van word. Het is die energie, die mij ‘s avonds uit bed houdt, omdat ik vol zit met nieuwe ideeën. Ideeën die opgeschreven moeten worden. Ik kan dan niet naar bed. De gedachten houden me uit mijn slaap. Ik ben er rusteloos onder. Bang dat als ik mijn ogen sluit, ik alles weer zal vergeten. En soms is dat ook zo. ‘s Nachts ruimen mijn hersenen op en tja, binnen die hersenpan leeft er ‘iets’ dat rigoureus alles van tafel veegt en radicaal alles weggooit.

Misschien moet ik me er maar bij neerleggen en zoals een vriendin laatst tegen me zei: ‘….. ervan uitgaan dat als het niet vanzelf terug komt (die gedachten).. dan was het waarschijnlijk niet belangrijk’

Aj… weer iets om over na te denken!

Ik weet het nog als de dag van vandaag. Zijn beslissing om op zending te gaan…..  Hij vertrouwde volledig op de Heer, toen hij besloot zijn studie te staken en voor twee jaar volledig in dienst te zijn van het zendingswerk, ofwel in dienst te zijn van Jezus Christus. Behalve dat hij dag en nacht gewerkt heeft om zijn zending te kunnen betalen, heeft hij zich ook voorbereid door te studeren in de Schriften en te werken aan zijn lichamelijke conditie.

Hoewel we naar de oproep uit Salt Lake City (waar het hoofdkantoor van de Kerk gevestigd is) uitkeken, arriveerde deze toch op een onverwacht moment.  Ik, als moeder, kon nauwelijks afwachten tot mijn zoon thuis kwam van zijn werk en de brief opende. In de weken ervoor hebben we als gezin vaak gesproken over de zending en de eventuele landen die in aanmerking zouden kunnen komen. Maar wat schetste onze verbazing toen bleek dat de president van de Kerk hem niet naar Engeland, noch Suriname, noch Griekenland stuurde, maar dat hij zijn zending in Nederland/België mocht vervullen. Dit hadden we niet verwacht.

De oproep uit Salt Lake City

De grijns op het gezicht van mijn zoon sprak boekdelen en hij liet ons weten dat hij zou gaan daar waar de Heer hem hebben wilde. De nederige houding van mijn zoon was voor mij een leermoment. Ergens voelde het voor mij als een teleurstelling. Ik had gehoopt op een zending in het buitenland…. alsof dit van enige meerwaarde zou zijn. En de Geest die ons op dat moment in die kamer omringde, vertelde ons dat het goed was.

Afscheid op Schiphol

Dan volgt er het afscheid. Mijn zoon vertrok voor ca. twee maanden naar Engeland om opgeleid te worden in het MissionaryTraining Center. Enkele vrienden hadden zich op Schiphol verzameld om hem (en nog een andere zendeling uit Den Bosch) uit te zwaaien. Veel kans om hem een moederlijke knuffel te geven was er niet meer. Ik zag mijn zoon door het poortje vertrekken, in de wetenschap dat ik hem twee jaar lang niet meer zou zien, ondanks het feit dat hij in Nederland/Belgie op zending zou zijn. Dat zijn de regels van de Kerk. Een zendeling mag zijn/haar ouders bellen met Kerst en met Moederdag en uiteraard mag er gecorrespondeerd worden, maar daar houdt het dan ook mee op.

Met regelmaat volgden de brieven elkaar op. Tussen de regels door meende ik te kunnen lezen dat het leven als zendeling niet altijd even gemakkelijk is, maar hetgeen mij het meest opviel is zijn groei. De manier waarop hij met zaken omging en hoe hij reageerde op de klappen van het leven, vertelde mij dat ik niet langer te maken had met een knul van net twintig, maar met een man. Meer dan alles was ik onder de indruk van zijn sterke persoonlijkheid, zijn geloof, zijn vertrouwen in Christus. Zijn sfeer  in de huiskamer veranderde, iedere keer als ik zijn brieven hardop voorlas. Menig traantje werd weggepinkt. zo sterk was zijn getuigenis, zo sterk was de Geest.

Zijn brieven gaven een beeld van wat een zendeling zoal doet. Hij vertelde dat hij veel op pad was, samen met zijn collega om die mensen te vinden die graag over het evangelie wilden horen. Ze gingen bij mensen op bezoek die via de website van de Kerk een Boek van Mormon hadden aangevraagd, maar zij gingen ook langs deuren.

Aan het werk..

En ja, de ervaring leert dat niet alle mensen even aardig zijn en het dicht klappen van een deur klonk hen niet onbekend in de oren. Aan de andere kant hebben ze ook wonderen mee gemaakt. Ze hebben mensen zien veranderen en hoewel mijn zoon voorzichtig is in zijn uitspraken, vanwege het feit dat het voor hem heilige momenten zijn, weet ik dat je als zendeling gaven hebt zoals bijvoorbeeld het genezen van zieken.  Het evangelie opdringen en/of voeten tussen de deur plaatsen was er niet bij. Als er iets is waar zendelingen respectvol mee omgaan dan is het de vrije wil van de mens. Het is hun taak naar die mensen te zoeken die werkelijk op zoek zijn naar de Waarheid. Dat ze daarbij geleid worden door de Geest is een ding wat zeker is. Soms begrijpen zendelingen zelf niet waarom ze in een bepaalde straat terecht komen, waar nota bene alle deuren worden gesloten voor ze, om dan uiteindelijk bij het allerlaatste huis een gezin te vinden die gebeden hebben voor hun komst. Een gezin dat wil horen over de herstelling, wil horen over het plan van zaligheid, wil horen over de verzoening van Christus. Dan kun je je natuurlijk ook voorstellen hoeveel vreugde zendelingen kennen als dit gezin gedoopt wordt en uiteindelijk aan elkaar verzegeld wordt in de tempel.

Gedurende zijn zending stuurden mijn man en ik  hem regelmatig dozen met producten, waarvan wij dachten dat we hem er een plezier mee konden doen en/of die zij konden gebruiken om eventueel minder bedeelden (waarover hij wel eens sprak in zijn brieven) te kunnen helpen. Geld of goed hebben zendelingen niet. Ze moeten het doen met een minimale bijdrage. We vulden de dozen met fruit (tja, je bent en blijft toch de moeder die op de vitame C’s let), eten, vla (want daar zijn vooral de Amerikaanse zendelingen dol op) en koekjes en snoepjes (die uitgedeeld konden worden aan kinderen van familie die ze bezochten). Een keer hadden we het voorrecht om de doos op zijn woonadres af te leveren. Het was een vreugdevol weerzien. Kort van duur, maar het voelde goed om hem weer even te zien!

De dagen voor zijn thuiskomst werden afgeteld. Hijzelf wilde er nog niets van weten. Hij vroeg zelfs of zijn zending verlengd mocht worden. Er werd gehoor gegeven aan zijn wens en dus werd zijn thuiskomst met een aantal weken opgeschort. Maar dan uiteindelijk is de dag er dat je je zoon weer mag ophalen. Het is fijn om hem weer in je armen te mogen sluiten. En op de weg naar huis is er dat gevoel…. een vreemd gevoel. Want hoewel je als kloek je ‘nestje’ weer open stelt en je ‘jong’ met open armen ontvangt, voel je dat je ‘jong’ je jong niet meer is. Ook eenmaal thuis merk je dat er veel indrukken zijn die je zoon moet verwerken. Het leven van een zendeling is zo compleet anders dan het leven van een gewone burger.

Gaten in de zolen van zijn afgedragen schoenen

We zijn nu zo’n zeven jaar verder en nog steeds merk ik welk effect de zending op hem heeft gehad. In zijn handelen en denken vooral. Oprechtheid, eerlijkheid staan hoog in zijn vaandel. En hoewel hij ontslagen is als zendeling, zal hij ten allen tijde blijven getuigen van zijn Heiland, Jezus Christus.

Inmiddels is Thom gezegend met een prachtige vrouw en heeft hij sinds kort een kleine dochter, die uiterlijk  sprekend op hem lijkt en het opgewekte karakter van haar moeder heeft.  Dit zijn de woorden van een trotse oma!

Een stukje uit mijn dagboek van vandaag:

‘Ik besef van Wie ik mijn kracht krijg. Nu en in het voorgaande (depressieve) jaar. Sinds ik me meer en meer verdiep in de Schriften, vaker probeer te bidden, tijd te vinden voor de tempel en ik weer actief deelneem aan de kerk, voel ik dat ik verander. Mijn eigenwaarde stijgt en al wat ik op een te hoog voetstuk geplaatst had, tuimelt voor mijn ogen naar beneden.

Ik weet dat hemelse Vader bezig is met mij. Ik durf ook meer en meer mijn zorgen bij Hem neer te leggen. Soms schrijf ik mijn zorgen, of wat dan ook, zaken waarbij ik hulp nodig heb of aandacht voor wens, op een briefje en deze steek ik in een lege bus. Ik noem het Zijn ‘brieven-bus’. Eenmaal in de bus dan laat ik mijn zorg of mijn wens daar, in Zijn handen. Het mag misschien wat kinderlijk lijken, maar het helpt… het geeft mij ruimte in mijn hoofd, in mijn hart.

Ik voel Zijn hand op mijn schouder en soms durf ik met andere ogen (Zijn ogen??) naar mezelf te kijken. Ik durf mezelf weer meer open te stellen. Ik stap onbevooroordeeld temidden van een groep mensen. Voorheen neigde ik een sticker op hun hoofd te plakken en handelde naar mijn eigen inzicht, dat nooit match-te met de werkelijkheid. Dit ging uiteindelijk dan ook altijd ten koste van mezelf. Het kostte me altijd energie. Energie die ik nu veel liever steek in het leren kennen van mensen. Het leren kennen van mezelf…. mijn ik… het blijft een groot mysterie.

Ik heb inmiddels wel begrepen waar vandaan de verandering komt. Ik weet waar ik momenteel mijn kracht en moed vandaan haal. Laat ik je verklappen – deze komt niet van mijzelf!

Mitt Romney

Als men mij vraagt of ik Mormoonse celebrities ken, dan denk ik onmiddellijk aan the Osmond Family. Niet zo vreemd natuurlijk, gezien mijn jeugd. Verder ken ik het Mormon Tabernacle Choir dat wereldwijd bekend is. En onlangs hoorde ik dat Gladys Knight (zonder de Pips) ook lid is. En o, ja, laat ik Stephen R. Covey niet vergeten. Zijn boek ‘Seven habits of highly effective people’ staat in de kast van praktisch elke manager. Voor mij houdt het hier wel zo’n beetje op. Nou houd ik me over het algemeen ook niet zo heel erg bezig met bekende mensen…..

Op dit moment kan ik er niet omheen…. Mitt Romney. Een paar jaar geleden werd ik onmiddellijk geconfronteerd met het Woord van Wijsheid (geen alcohol, koffie of thee) of men wilde weten hoeveel vrouwen mijn partner had, als mensen hoorde dat ik Mormoon was. Op dit moment wordt de link gelegd met de Amerikaanse politiek. Mitt Romney,  Mormoon en mogelijke  kandidaat voor het Witte Huis. Het is weer eens iets anders. In de jaren ’60 was er een katholieke president in het Witte Huis. We hebben een acteur zien verschijnen. We kennen de eerste zwarte president. Dus waarom geen Mormoonse president? Interessant…

Ik heb mijn gedachten hierover later gaan en heb hierbij wel wat vraagtekens. Om mijn vragen beter te begrijpen moet je wat dingen weten van leden van de Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen. Sommige leden van de kerk vervullen vrijwillig bepaalde taken (roepingen) in de kerk. Dat kan variëren van onderwijzen van volwassenen of kinderen, leidinggevende of  P.R.-gerelateerde functies of  bijvoorbeeld een administratieve functie. Een roeping dat elk lid vervult is het zijn van huisonderwijzer (voor mannen) of huisbezoekster (voor vrouwen).  Door maandelijks op huisonderwijs en/of huisbezoek  te gaan, is de zorg voor gezinnen en leden onderling gewaarborgd. Een mooi systeem. Ik zal in een latere blog terug komen op dit onderwerp, aangezien ik zelf ook huisbezoekster ben.

Matt is uiteraard ook huisonderwijzer. Stel dat hij president van Amerika is, zal hij zijn functie als huisonderwijzer dan nog steeds kunnen uitoefenen? Ik mag dan graag fantaseren over hoe dat in zijn werk zal gaan als hij met zijn limousine voor de deur van zijn te bezoeken familie(s) stopt en met zijn bodyguards op huisonderwijs gaat….

Zoals ik al eerder vermeldde duurt een kerkdienst gemiddeld zo’n drie uur op zondag. Ik vraag me af waar Mitt en zijn bodyguards  naar de kerk zullen gaan. En kan hij überhaupt drie uur  vrij af nemen van zijn presidentiële verplichtingen?

Ieder lid van de kerk kan gevraagd worden om een toespraak te geven. Soms word je gevraagd om dit na de avondmaal te doen op zondag. Het kan ook ‘erger’ (smile!) – men kan gevraagd worden voor ringconferenties… Hoe zit dat met Mitt? Zal hij nog gevraagd worden? En zal alles wat hij zegt dan niet breed uitgemeten worden door de pers. Dat wordt pas echt interessant!

Het Woord van Wijsheid – geen alcohol, geen koffie… Mitt zal met belangrijke invloedrijke mensen tafelen. Er zijn protocollen waarbij je een toast niet mag weigeren… Hoe zal hij dit oplossen?En zo zijn er nog wel wat issues…

De andere Republikein Santorum behaalde gisteren de overwinning in de voorverkiezing in de staten Minnesota, Missouri en Colorado. Mitt is er nog niet….

Ik kijk inmiddels met belangstelling uit naar 6 maart ‘Super Tuesday’.

‘Jazeker. En dan nog het gevoel hebben dat je er best nog een uurtje aan vast zou kunnen plakken. Ware het niet dat dat de inwendige mens graag gevoed wenst te worden’.

‘Ik kan me wel voorstellen dat je na drie uur kerk inderdaad wel aan eten toe bent…. Drie uur kerk… jeempie, ik ben al blij als ik na een uurtje de deur van de kerk achter me sluit… Wat doen jullie in vredesnaam in drie uur?’.

Dat is een reactie die ik regelmatig krijg van vrienden of collega’s, als ik hen laat weten dat wij zo onze  zondagochtend doorbrengen. Mijn reactie dat ik er best nog een uurtje aan vast zou kunnen plakken is echt zo. Nou ja, laat ik niet overdreven….  het is vaak zo! Zo ook vandaag. Ik heb genoten van vanochtend.

Het was druk vandaag. De kapel was goed gevuld. Dat was ook te merken aan het aantal getuigenissen dat deze ochtend gegeven werd. Elke eerste zondag van de maand is er, na de avondmaal een mogelijkheid om te getuigen.  Een aantal leden van de kerk (en niet-leden trouwens ook) gaat vrijwillig naar voren om hun getuigenis te geven. Sommigen delen een ervaring, de ander uit zijn/haar dankbaarheid. Weer een ander schud je wakker door een vraag die hem/haar heeft bezig gehouden. Door het uiten van zijn/haar vraag is het nu jouw vraag geworden.  Dat heeft wel wat…. dat neem je mee naar huis. Met enige regelmaat wordt er gelachen om de ervaring van de verteller. Een soort lachen dat getuigt van herkenning… ja, dit had mij ook kunnen overkomen. De tijd vliegt en onze bisschop grijpt in. Zij die niet in de gelegenheid zijn geweest om te getuigen zullen moeten wachten tot de eerstvolgende  maand. Alhoewel…. in deze kerk is er volop gelegenheid om je getuigenis te delen.

Na een korte pauze maakte ik me op voor de zondagsschool. Dit jaar bestuderen we het Boek van Mormon. Vorig jaar en het jaar daarvoor hebben we de Bijbel bestudeerd. Het thema dat heel duidelijk naar voren kwam is de gewilligheid van mensen. Ook deze keer had ik tijdens de voorbereiding al wat prachtige ‘juweeltjes’ genoteerd van voorbeelden die wat met mij doen. Tijdens de les blijkt dan ook dat er veel stukken tekst zijn die zo mooi zijn en eigenlijk allemaal de moeite waard zijn om te behandelen, maar de tijd is te kort. Wel stap ik, na afloop van de les, de kapel uit met het gevoel dat ik net als Nephi (hoofdpersoon van de bestudeerde teksten) gewillig ben en kan zeggen: ‘Ik zal heengaan en de dingen doen die de Heer heeft geboden, want ik weet dat de Heer geen geboden aan de mensenkinderen geeft zonder een weg voor hen te bereiden, zodat zij kunnen volbrengen wat Hij hun gebiedt’ (1 Nephi 3 : 7)

En voordat je het weet begint de ZHV-les. De mannen zijn achtergebleven in de kapel en ontvangen hun specifieke les. De kinderen zijn in het Jeugdwerk. Het is fijn om samen met alleen maar vrouwen te zijn. De lerares is goed voorbereid. Zij is een lid van het ZHV-presidium en spreekt over het thema van dit jaar ‘Sta op en wees sterk’, naar aanleiding van een toespraak van Barbara Thompson, die zegt:

‘Zusters, meer dan ooit hebben we vrouwen nodig die opstaan en sterk zijn. We hebben vrouwen nodig die met kracht, geloof en moed de waarheid verkondigen. We hebben vrouwen nodig die een voorbeeld van rechtschapenheid zijn. We hebben vrouwen nodig die gedreven voor een goede zaak werkzaam zijn. We moeten zo leven dat ons leven een getuigenis is dat we onze hemelse Vader en Jezus Christus liefhebben en dat we alles zullen doen wat Zij van ons verwachten. We moeten ‘al het goede bij (ons) van binnen redden’, zodat we als dochters van God ons deel kunnen doen om het koninkrijk van God op te bouwen.”

De woorden moeten nog bezinken – heel de les moet nog een weg van mijn hart naar mijn brain zien te vinden. Dit ben ik… ik voel een hele hoop, maar heb soms tijd nodig om mijn gevoelens om te zetten in de juiste woorden, de juiste zinnen. Over een paar weken is er een activiteit (22 februari) gepland waarin dit onderwerp uitgediept zal gaan worden, maar een ding is voor mij wel duidelijk en dat is dat ik, juist in deze tijd, wat duidelijker mag zijn in wie ik ben en wat ik geloof. En met het schrijven van dit blog heb ik hiermee een begin gemaakt.

Want dit ben ik – een sterke vrouw….. een sterke vrouw, dat ben ik!

Met dit gevoel ga ik naar huis. Ik heb mijn verbond met mijn hemelse Vader vernieuwd tijdens de avondmaal. En een belofte ontvangen dat Zijn geest met mij zal zijn. Diezelfde Geest die ik gevoeld heb als mensen getuigen van Zijn liefde voor mij/ons.  Dezelfde Geest die ik voelde als de Schriften gaan leven voor je en in de nabijheid van al die sterke vrouwen die samen het ZHV-thema (van de wijk Dordrecht) bespraken.

Met dit gevoel kan je week niet meer stuk…!!

Dwerguil op een tak

Ik hou van schrijven. En als ik de kans schoon zie, dan start ik de dag met wat gedachten op papier te zetten. Het kan gaan over wat ik net gelezen of bestudeerd heb. Soms gaat het over een droom en soms raak ik geïnspireerd door wat ik zie of wat net voor mij staat. Zo ook vanochtend.

Er staat een doosje op mijn bureau met ‘Grace-cards’. Op iedere kaart staat een schitterende foto met een mooie tekst eronder vermeld. Alle teksten (Engels) gaan over ‘Grace’.  Het nederlandse woord voor Grace staat voor genade. En hoewel het woord genade heel veel voor mij betekent, is het Engelse woord Grace voor mij voller en dieper, zoals ik dat wel vaker voel met Engelse (of Franse) woorden. De Nederlandse taal is soms wat robuuster, wat stugger.

Enfin, de Grace-card van vanochtend sprak als volgt:

Partnership – God speaks to us through people. We are ambassadors of grace for another. (God spreekt met ons door mensen. We zijn ambassadeurs van genade voor elkaar).

Is dat mooi of is dat mooi?

Voor mij een moment om even stil te staan bij wat voor woorden ik gebruik als ik spreek met anderen. De toon waarin ik spreek. En de boodschap die ik overbreng.

Spreek ik met respect tegen de ander?

En heb ik de intentie om een ander op te bouwen?

Spreek ik woorden van troost?

Ben ik eerlijk in wat ik zeg – met andere woorden: Hoe is het gesteld met mijn integriteit?

Wij zijn ambassadeurs van ‘grace’ voor elkaar. Dit gaat verder dan alleen het zorgvuldig uitzoeken van woorden die men gebruikt. Uiteindelijk wil je de ander een stukje ‘grace’ mee geven en dat begint uiteraard eerst met de vraag

‘Heb ik de ander uberhaupt gehoord?’

En ‘Zijn mijn gedachten wel zuiver?’

Hoe vaak ben ik zelf niet geneigd om mijn mond te openen om te spreken als de ander nog lang niet klaar is met zijn/haar verhaal. Ook overkomt het me wel eens dat mijn gedachten al een oordeel klaar heeft over de ander, terwijl ik de achtergrond van zijn/haar verhaal niet ken. Later zal blijken, dat als ik beter geluisterd had of meer aandacht besteed had aan het hoe of waarom, ik een heel ander persoon voor me zou zien.

Daarnaast kan ik me ook de vraag stellen of ik open sta voor ‘grace’ die een ander mij geeft.

Begrijp ik de intentie waarmee de ander mij iets vertelt?

Hoor ik God door de stem van een ander?

Misschien bent u, net als ik, eigenwijs en klinkt mijn eigen stem er steeds weer boven uit.

Het wordt tijd dat we meer luisteren en minder spreken. En als we spreken, laten we dan van te voren nadenken hoe we onze tong gebruiken en met welk doel.

In mijn kindertijd heb ik een gedichtje geleerd uit een boekje. Ik ben het nooit vergeten….

Er was eens een oude uil

Die woonde op een tak

En hoe meer men zei

Hoe minder hij sprak

En hoe minder hij sprak

Hoe meer men zei

‘Waarom zijn wij niet zo wijs als hij?’

Wie mij kent

weet ook dat een van mijn favoriete lofzangen ‘Wij zusters in Zion’ is. Ik heb de tekst vaak in mijn hoofd en ik neurie met regelmaat de melodie. Ik word er door opgebouwd en het herinnert mij aan wie ik ben. Ik ben een dochter van mijn hemelse Vader.

De tekst gaat als volgt:

Wij zusters in Zion staan zijde aan zijde

en bidden om hemelse hulp bij ons werk

Wij trachten voor Christus de weg te bereiden,

vertroosten wie treuren en maken hen sterk.

Als zusters te dienen is het voorrecht der vrouwen,

een gave van God in vertrouwen verleend;

in liefde te schragen en steeds op te bouwen,

te steunen en helpen waar nood wordt vermeend.

Verheven ons oogmerk, gewijd onze zending,

dt wij die volbrengen met inzicht en moed!

Ja, Hij die nabij is bij iedere wending

zal schenken de wijsheid die wonderen doet.

EFY

Tijdens een EFY (Especially For Youth – speciaal voor de jeugd) bijeenkomst is dit lied gecomponeerd en gecombineerd met een andere lofzang ‘We’ll bring the world his truth’ . Het is onbeschrijfelijk hoe goed deze twee liederen door elkaar gezongen worden.  Nog ongelooflijker is het feit dat het thema van de Jongevrouwen erdoor heen verwerkt is. Ik ben niet in staat om uit te leggen met woorden hoe mooi ik dit vind. Ik denk dat u/jij het gewoon moet horen:

Zusterhulpvereniging

De oudste en grootste internationaal georganiseerde vrouwenvereniging ter wereld. Opgericht in Nauvoo, Illinois op 17 maart 1842. Alle vrouwen, lid van de kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen, van boven de 18, zijn lid van deze schitterende vereniging.

Het doel van de ZHV is om in geloof en rechtschapenheid toe te nemen, het gezin te versterken en mensen in nood opzoeken en te helpen.

Ik zal vast vaker schrijven over de ZHV, aangezien ik actief deelneem aan het programma dat zij biedt. Bij elke activiteit ervaar ik vrienschap, aanmoediging en acceptatie. De vrouwen die ik ken zijn getalenteerd en staan midden in het leven. Ik leer veel van hen en ik weet dat ik, anderzijds, ook een aanvulling kan zijn voor de ander. Maar daarover meer bij een volgende keer.

Voor informatie:

http://www.zhvdordrecht.blogspot.com

Een vraag die mij onlangs gesteld werd. Mijn bekeringsverhaal is terug te vinden in de Liahona (maandelijks kerktijdschrift) van 1993 (?), waarin ik voornamelijk de lezer vertel hoe belangrijk vriendschap is voor een bekeerling.

The Osmonds

Ik was twaalf, echt een puppie, eerste klas middelbare school. Zo groen als gras, toen ik voor het eerst hoorde over The Osmond Brothers (muziekgroep). Na het zien van foto’s uit popbladen en het horen van hun muziek op Toppop, was ik meteen verkocht. Ik verdiepte me in hun leven en kwam er al snel achter dat zij ‘Mormoon’ waren.  Een religie waarvan ik nog nooit gehoord had, maar dat wel mijn interesse had. Hoewel midden in de puberteit, stond mij de hoge normen die the Osmonds ten toon spreidde wel aan.  Ik vond boeken over het Mormonisme en de opgedane kennis deelde ik door  er op school spreekbeurten over te geven  voor het vak Godsdienst.

Ik ben katholiek opgevoed en op 13^e jarige leeftijd had ik zoveel vragen, die mijn vader en moeder niet konden beantwoorden. Aangezien het contact met de pastoor  van onze parochie erg goed was, ben ik met hem gaan praten, maar ook hij kon mijn vragen niet tot volle tevredenheid beantwoorden. Het is dan dat ik de keuze maak om de Bijbel zelf goed te bestuderen en alle vragen die ik heb op te schrijven.

De Dam in Amsterdam

Op 16-jarige leeftijd mag ik voor het eerst, samen met mijn vriendin en mijn oudere zus en haar vriend, naar Amsterdam. Wat een middag van lol en shoppen had moeten worden, werd echter anders ingevuld. Want nog voordat we de Kalverstraat bereikten, zagen mijn vriendin en ik een tweetal zendelingen staan, midden op de Dam. Hier zag ik mijn kans schoon. Hier heb ik die middag al mijn vragen gedeponeerd, waar ik inmiddels al drie jaar mee rond liep en waar niemand een antwoord op kon geven. We hebben zeker drie tot vier uur met elkaar gesproken. Die middag hebben mijn vriendin en ik geen rode cent uitgegeven. Ik ging niet alleen weer met een gevuld portemonnaie naar huis, maar mijn geest was ook gevuld. De zendelingen wisten menig vraag te beantwoorden. Er waren ook vragen die zij niet meteen konden beantwoorden, maar zij beloofden mij deze door middel van een brief te beantwoorden. Ze hielden woord…

Zendelingen

Mijn eerste kerkbezoek

Vlak voor mijn 17^e verjaardag werd ik door een van de zendelingen met wie we gesproken hadden op de Dam thuis bezocht. Hij was inmiddels zoneleider geworden en samen met een collega vroeg hij toestemming aan mijn ouders of hij mij mocht bezoeken. Mijn ouders wilden de jongeman waarover ik schijnbaar vaak gesproken heb, wel ontmoeten. Niet alleen hebben we een fijn gesprek gehad, maar ik kreeg die dag ook de kans om de kerk te bezoeken. Hiervoor moesten we een half uur rijden, want in mijn woonplaats was nog geen kerk te vinden. Ik had het zo enorm naar mijn zin, dat ik vanaf die datum elke zondag met mijn fietsje naar Breda gereden ben (zo’n anderhalf uur fietsen).

Ik kijk terug op een fijne en indrukwekkende tijd. Ik werd onderwezen door fijne zendelingen en leerde er veel nieuwe vrienden van mijn leeftijd kennen. Meer en meer voelde ik dat ik hier thuis hoorde en wilde dan ook graag gedoopt worden. Echter… mijn ouders gaven hiervoor geen toestemming. Ik zou moeten wachten tot ik 21 jaar oud was en dan mocht ik zelf kiezen.

De wereld trekt

Wachten tot je 21^e is een lange tijd… er gebeurt van alles in vier jaar tijd. En uiteindelijk zag ik af van mijn verlangen om gedoopt te worden. Het zijn persoonlijke omstandigheden die mij ertoe brengen om uiteindelijk van alle kerkgenootschappen af te zien. Ik vergeet God. Ik bid niet meer, studeer niet meer en ik ‘eet, drink en leef’. Ik lijk gelukkig en heb alles wat mijn hartje begeert. Ik ga een huwelijk aan en krijg twee prachtige kinderen.

Is dit alles?

In het voorjaar van 1992, inmiddels 30 jaar oud, stelde ik mij de vraag ‘Is dit alles?’ Ik ben helemaal niet zo gelukkig meer. We ervaren hier of daar wat tegenslag en de vragen ‘Wie ben ik eigenlijk?’ en ‘Waarom ben ik hier eigenlijk’ houden mij dag en nacht bezig. Ik mis iets in mijn leven… ik weet alleen niet wat.

Hemelse Vader wist het wel… want ‘heel toevallig’ loop ik in de bibliotheek tegen een boek aan dat de geschiedenis vertelt van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Ik lees dag aan dag, nacht aan nacht en ben diep onder de indruk als ik lees over pioniers die de vlakten van Amerika oversteken, waarbij gezinsleden hun leven verliezen, veel leed meemaken; kinderen en moeders die begraven moeten worden in de sneeuw. Pioniers gedreven door hun geloof. Het raakt me. Ik ben zelf moeder van twee jonge kinderen en ik moet er niet aan denken dat ik hen moet begraven en achter  moet laten. Ik ben er heel emotioneel onder. Ik bedenk dan ook dat als men bereid is om zoiets te doen, dan moet er toch iets heel bijzonders zijn…

De bevestiging

Die middag – ik vergeet het nooit meer – ben ik op mijn knieën gegaan. Het was lang geleden dat ik gebeden had en het voelde vreemd. Zeker om mezelf hardop te horen spreken in een stille slaapkamer. Maar aldaar heb ik mijn hemelse Vader gevraagd wat ik aan moest met mijn gevoelens. Ik wilde weten of deze kerk Zijn kerk was. Ik wilde een antwoord… ik wilde het echt weten! En zo, zei ik, als dit de ware kerk is, dan beloof ik zondag de kerk  te bezoeken, maar als ik geen antwoord kreeg, dan wilde ik, niet alleen het boek, maar zo ook voor mezelf het hoofdstuk definitief sluiten. En hoewel ik verwachtte dat God zich niet door mij onder druk laat zetten, heb ik mijn antwoord gekregen en wel op een liefdevolle, warme wijze. Het gevoel dat ik in mijn hart had, zal ik nooit meer vergeten. Vooral in tijden dat ik mijn twijfels ken of om moet gaan met moeilijkheden, is deze middag voor mij een anker. Ik hou me vast aan het gevoel dat ik toen had. Het was meer dan een gevoel, het was een zeker weten dat Hij er voor me was. Dat er altijd een hand op mijn schouder zou rusten en ja, dat deze kerk Zijn kerk was.

Uiteindelijk toch gedoopt

Ik hield mijn woord en ben die zondag naar de kerk gegaan. Ik heb opnieuw de tijd genomen om de kerk te onderzoeken. Zendelingen waren erg geduldig met mij. En in november 1992 ben ik, in het bijzijn van man en kinderen, mijn ouders en mijn jongste zus en haar gezin, plus nieuwe en oude vrienden dan toch door een goede vriend gedoopt. Ik ben dan 31 jaar.

(foto wordt later toegevoegd)

Hij kent me beter dan ik mijzelf ken

Het proces heeft alles bij elkaar zo’n 18 jaar geduurd. Ik was al zo jong zoekende….  Voor mij betekende dit dat Hij mij kent… Hij was me niet vergeten.. en Hij gaf me alle ruimte om het leven te verkennen. Blijkbaar had ik het nodig.

 
Hoe ben ik aan het werk gegaan?

Als nieuw lid van de kerk was ik in het bezit gekomen van meerdere jaargangen gezinsavondboeken. Elk nieuw te starten jaar begon ik met een nieuw boek en met de agenda bij de hand stelde ik ons gezinsdoel vast. Gezinsavond in 1994 was voor ons gezin geen vanzelfsprekendheid. Dus zorgde ik ervoor dat het aantal gezinsavonden voor dat jaar een haalbare kaart kon zijn. Ik koos, onder gebed, een aantal onderwerpen en activiteiten uit welke ik bijzonder goed vond passen in mijn gezin. Ik maakte een lijst, stak deze in een plastic map en het begin van mijn map was een feit.

Voorbereiding

Vervolgens bereidde ik mijn les voor. Ik startte altijd met een evaluatie van de laatste les. Hiernaast vindt u een voorbeeld welke het gevoel beschrijft dat wij hadden tijdens de laatst geregisteerde gezinsavond. Mijn dochter was enorm onder de indruk over het feit dat na bekering,  Jezus ALTIJD weer vergeeft. Haar reactie: ‘Dan houdt Hij wel heel erg veel van ons, he mam?’

Doordat ik ook bijhield wie, welke taken had voor de gezinsavond en dit ook consequent wisselde in steeds dezelfde volgorde, wist iedereen wat zijn/haar taak was op een bepaalde avond.
Omdat we in het begin maar met z’n drietjes waren, bestond de kans dat iemand meerdere taken had. De een had de leiding, de ander zorgde voor de versnapering, iemand zorgde voor de muziek en dirigeerde bij het zingen en uiteindelijk was er iemand die de les deed. Over het algemeen genomen kwam het er op neer dat mama altijd voorbereid moest zijn.. je weet hoe kinderen zijn….!! Al was het soms zwaar, ik heb het (voor zover ik me kan herinneren) wel altijd leuk gevonden de lessen voor te bereiden. En soms waren er geen lessen. Op zulke momenten vermaakten ons gezin zich met spelletjes of activiteiten buiten de deur.

Creativiteit

In de tijd dat de computer in huis kwam, werd het voorbereiden een stuk gemakkelijker en leuker. De creatieve kant kwam naar boven en het schrijven nam minder tijd in beslag. Documentjes werden opgeslagen en opnieuw gebruikt, dat scheelde veel tijd.
Ik schafte een prikbord aan, waarop de zelfgemaakte posters op zondagavond al prijkten. Het onderwerp was daardoor al bekend, waardoor de kinderen vanaf dat moment al konden nadenken over het onderwerp. Althans dat was moeders wens. De praktijk? Ach… je weet hoe kinderen soms zijn!!

Leermomenten

Waar ik nu met een big smile op terug kijk, zijn de geschreven reacties van de kinderen op bepaalde activiteiten. Op de vraag wat haar ouders gedaan hebben om dochterlief blij te maken, schreef ze: ‘Ze (mama) ging met me voley ballen terwijl ze het eigenlijk niet leuk vond’. Tja, dat zegt natuurlijk ook wel wat over mij. De indruk die ik heb achtergelaten is dat ik volleyballen niet leuk vond, terwijl volleyballen destijds een van mijn favoriete sporten was. Wat zij, als kind, gezien moet hebben, is een moeder die het eigenlijk te druk heeft om met haar te gaan volleyballen. Wat mij raakt is dat ik haar blij gemaakt heb met een simpel gebaar als het werk opzij leggen en tijd te nemen voor mijn dochter.

Talenten

Uiteindelijk hebben we de beloofde zegeningen van de Heer niet meer kunnen tellen, zoveel waren het er. Ook in de tijd dat een van de kinderen niet meer mee wilde doen en wij dachten dat hij/zij niets van de gezinsavond hoorde of meemaakte, hebben we de zegeningen gevoeld.
We hebben talenten van onze kinderen ontdekt, onze eigen talenten gebruikt. Meest van al hebben we herinneringen achter gelaten in ons hart. Dit is een legacy dat niemand meer van ons af kan nemen en waar de kinderen, actief of niet, altijd op terug zullen kijken.

Gezinsavond, ja…… (zucht), het heeft inspanning gekost. Zweet en soms zelfs tranen en nee, ze waren niet altijd even leuk. We hebben mopperende pubers gekend, teleurstellingen omdat men zich niet aan afspraken hield, maar in het groot geheel kan ik zeggen dat ik blij ben dat de zendelingen mij geleerd hebben om iedere Maandagavond tijd te nemen om gezinsavond te houden. Het heeft de opvoeding van mijn kinderen rijk gekleurd.

Mijn hart is vol van mooie dingen. Behalve van schrijven, hou ik van hardlopen, van mooie muziek, van mooie boeken en gedichten (lezen), van schilderijen. Ik kan onder de indruk zijn van wat mensen creëren.

Ik probeer zelf ook wel eens wat, maar ik vrees dat, toen de talenten werden uitgedeeld, ik niet op de voorste rij zat. Ik probeer wel eens wat nootjes aan te slaan op de piano en zingen… o ja, zingen is helemaal mijn ding. Ik ben geen ster in noten lezen, maar als ik een lied twee keer gehoord heb, dan kan ik de wijs aardig houden. Sinds kort neem ik deel aan het ringkoor van de kerk. We bereiden ons voor op het paasfeest. Dan zullen we in Rotterdam een uitvoering geven. De liederen die gezongen worden zijn prachtig. Ik sta versteld hoe de verschillende partijen, na een paar uur oefenen, zo samen kunnen gaan. Op zo’n moment begrijp ik waarom de liederen in de kerk lofzangen genoemd worden….. ik heb aan den lijve ondervonden hoe men lof zingt t.b.v. de Heer, onze God. Soms kan een lied of een lofzang zo mooi zijn, zo intens en als de woorden dan ook nog goed gekozen zijn, dan raak ik emotioneel, lopen de tranen vanzelf over mijn wangen. De Geest is zo intens voelbaar…

Mijn dagen zijn gevuld, ik hou mij met aardig wat zaken bezig. Op mijn vrije momenten, zal je mij, naast het lezen van goede, opbouwende boeken, in de weer zien met papier, foto’s, stempels, kraaltjes… tja, eigenlijk alles wat er voor handen is. Een van hobbies is namelijk scrapbooking.  Een manier om je herinneringen vast te leggen door middel van foto’s en teksten op een zeer creatieve wijze. Je kan het zo gek niet bedenken of ik kan er een pagina mee maken. In de pagina’s die volgen zal ik hier of daar een scrapbookpagina (layout) laten zien.

Layout 'Vissers van mensen'

Op dit blog zal ik mogelijk ook praten over boeken. (En wie weet, misschien praat ik nog wel eens over mijn eigen boek!). Goede boeken kunnen mij raken. Sommige teksten schrijf ik in mijn ‘quotes’- boekje en gebruik deze te pas en te onpas. Helaas heb ik niet zo heel veel tijd om te lezen (als je tijden ‘s nachts niet mee neemt, tenminste). Ik vind het zo moeilijk om een goed boek weer naast me neer te leggen. Ik vergeet mijn prioriteiten… en dat, dat is nou net niet de bedoeling. Want alles op eigen tijd en volgens orde… Dat is een motto dat ik probeer eigen te maken. Let op, hier staat heel duidelijk ‘probeer’… want (zucht)… het is zo’n lange weg te gaan voor een  chaoot als ik.

Talentvol of niet – het leven daagt ons uit onze creativiteit te gebruiken. Het hoeft niet perse in de vorm van een schilderij, een lied of een boek. Creatief zijn is van belang in je werk, in je huishouden, in de opvoeding van je kinderen…. Ik ben van mening dat onze hemelse Vader het graag ziet dat we creatief zijn. We volgen het voorbeeld van Christus als we mooie dingen tot stand kunnen brengen. Immers, het is Christus die de wereld geschapen heeft. Hij was de grootste ‘Creator’ van ons allemaal. Stiekem denk ik wel eens dat ik misschien wel een beetje heb mogen helpen, wie weet… misschien heb ik  wel een tulp ontworpen of wat te denken van een roos…

Jezus, Schepper van hemel en aarde

Een van de apostelen van de Kerk (we hebben er twaalf, net als in de tijd dat Jezus hier op aarde was) heeft een toespraak gegeven tijdens een halfjaarlijkse conferentie. Ik wil deze graag met u delen, omdat dit weergeeft hoe ik creatief zijn ervaar.

Pres. Uchtdorf spreekt onder andere over de ‘kleine saboteur’ die op je schouder zit en je laat weten dat jij niet in staat bent om iets moois te scheppen, te creeren, maar laat je niet voor de gek houden. In ieder van ons zit een artiest. Ieder op zijn eigen wijze. Als kind lieten we ons niet weerhouden en riepen we met een stralend gezicht: ‘Mooi he, mama?’ – Dat kind zit nog steeds in ons. Laten we eens ouderwets trots zijn op wat we maken op wat we doen en laat de artiest in jou, zonder schaamte, met een stralend gezicht zeggen:

‘MOOI HE?’