Er is zoveel waarover ik zou willen schrijven. Zoveel waar ik blij van word, allemaal zaken die mij vreugde geven. En alles waar ik gelukkig van word, wil ik graag delen met een ander. Op deze wijze spring ik van de hak op de tak en zo bedacht ik vanochtend dat een alfabetlijn mij van dienst kan zijn. Het zal een uitdaging worden; denk daarbij bijvoorbeeld aan de de letter X.
Zo bedacht, zo gedaan… en zo starten we vandaag met de letter A. Het eerste dat in mijn opkomt is het Avondmaal.
Jezus Christus breekt het brood voor zijn apostelen
Het feit dat het paasfeest weer in aantocht is, zal zeker meegespeeld hebben bij het feit dat het avondmaal als eerste in mijn gedachten sprong. Het is het Joodse paasfeest dat Christus naar Jeruzalem brengt, waar Hij binnen gehaald wordt als een Koning. Hij zal de stad echter niet meer verlaten… en gedood worden als een misdadiger. Het is daar waar Jezus zijn discipelen leert brood te breken en wijn samen te nuttigen om Hem te gedenken. Hij weet dat zijn laatste uur bijna geslagen heeft. Hij weet welke missie Hij zal moeten vervullen.
Als (katholiek) kind was ik onder de indruk van het lijden en sterven van Christus. Goede Vrijdag was thuis een dag waarop moeder ons herinnerde aan zijn kruisiging en even voor 15.00 uur werden we door haar binnen gehaald en wordt er een gebed door haar uit gesproken. Het kruisbeeld in de huiskamer was voorzien van een wit servet en een klein Buxus-takje, dat de palmtak moest voorstellen waarmee mensen Christus lof toezwaaide in het oude Jeruzalem. Op latere leeftijd is het niet zo zeer meer het sterven aan het kruis dat mij ontroert, maar de gebeurtenis vooraf als Jezus in het hof van Getsemane onze zonden op zich neemt en lijdt, zodat uit elke porie bloed vloeit. Dit is het moment dat ik besef dat Hij mij vrij gekocht heeft. Door wat Hij daar gedaan heeft, ben ik in staat, om terug te kunnen keren naar mijn hemelse Vader….. weliswaar op voorwaarde dat ik mij oprecht bekeer en probeer mijn leven dusdanig in te richten dat ik goed doe aan deze wereld.
Een schoon glas
Ik moet denken aan een gezinsavond, nu al weer jaren geleden, dat ik het doel van het avondmaal aan mijn kinderen trachtte uit te leggen. Vooraf aan de gezinsavond nam ik een glas, bevochtigde het met water en deed er wat plantenaarde in en liet het glas, de rest van de middag drogen. Toen de gezinsavond startte, nam ik het reeds opgedroogde glas en vroeg de kinderen of het glas vies of schoon was. En aangezien het glas vies was, wilden we het daarom maar weggooien? Ik nam afwasmiddel en water en reinigde het glas. Het glas was weer als nieuw. Als een glas weer schoon kan worden, waarom wij dan niet? Ik legde hen uit dat geestelijk schoon worden op verschillende manieren tot stand gebracht kan worden. Een van mijn kinderen begreep waar ik op doelde en gaf aan dat de doop bijvoorbeeld een manier is om weer schoon te worden. Dat was goed – maar als je eenmaal gedoopt bent, dan is er een gelegenheid om jezelf iedere week weer opnieuw te evalueren; na te denken over je handelingen en jezelf te verbeteren.
Priesterschapdragers bereiden de avondmaal voor
In tegenstelling tot andere kerken, nemen de leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen iedere week deel aan het avondmaal. Een plechtige gebeurtenis, waarbij je een speld kan horen vallen in de kapel. Het raakt mij iedere keer weer opnieuw als ik de avondmaalstafel zie, dat bedekt is met een wit kleed. Onder het kleed staan de houders met brood en houders met kleine bekertjes, gevuld met water. Doordat de houders bedekt zijn, lijkt het alsof er een persoon onder het laken ligt. In mijn gedachten zie ik het begraven lichaam van Jezus Christus, bedekt met een lijkwade. Dit herinnert mij aan het feit dat Hij voor ons gestorven is en tegelijkertijd voel ik een diepe dankbaarheid. Dankbaarheid voor het feit dat Hij het voor mij mogelijk heeft gemaakt om weer ‘schoon’ te kunnen worden.
Ik was 13 toen ik mijn eerste vragen stelde aan mijnheer pastoor. Een van de vragen was waarom er zoveel nadruk gelegd werd op de dood van Jezus Christus. Het lijkt namelijk alsof daar het verhaal ophoudt. Maar als je de Bijbel verder leest dan wordt er het verhaal verteld dat Jezus verschijnt aan Maria Magdalena en dat de apostelen Hem later mogen aanraken.
Rabbi..
Met andere woorden ‘Hij is niet dood, Hij leeft’. Een vreugdevolle boodschap. Ook lees je over graven die geopend worden en dat anderen opstaan uit de dood. DAT was voor mij de boodschap van Pasen. Niet Zijn dood, maar zijn opstanding en latere verrijzenis! Het leerde mij dat ons dit allen te wachten staat. We gaan niet dood, we zullen opstaan…
Later hoorde ik van Joseph Smith, die God de Vader en de Zoon, die Hij Jezus Christus noemde, gezien heeft. Voor mij was dit de bevestiging. Niet alleen leeft Hij nog, Hij spreekt ook.. Maar daar zullen we het een andere keer over hebben.
Het avondmaal, een moment van bezinning… een moment van vernieuwing en voor de meeste Mormonen een verbond met een belofte.
