A touch of Grace

Dwerguil op een tak

Ik hou van schrijven. En als ik de kans schoon zie, dan start ik de dag met wat gedachten op papier te zetten. Het kan gaan over wat ik net gelezen of bestudeerd heb. Soms gaat het over een droom en soms raak ik geïnspireerd door wat ik zie of wat net voor mij staat. Zo ook vanochtend.

Er staat een doosje op mijn bureau met ‘Grace-cards’. Op iedere kaart staat een schitterende foto met een mooie tekst eronder vermeld. Alle teksten (Engels) gaan over ‘Grace’.  Het nederlandse woord voor Grace staat voor genade. En hoewel het woord genade heel veel voor mij betekent, is het Engelse woord Grace voor mij voller en dieper, zoals ik dat wel vaker voel met Engelse (of Franse) woorden. De Nederlandse taal is soms wat robuuster, wat stugger.

Enfin, de Grace-card van vanochtend sprak als volgt:

Partnership – God speaks to us through people. We are ambassadors of grace for another. (God spreekt met ons door mensen. We zijn ambassadeurs van genade voor elkaar).

Is dat mooi of is dat mooi?

Voor mij een moment om even stil te staan bij wat voor woorden ik gebruik als ik spreek met anderen. De toon waarin ik spreek. En de boodschap die ik overbreng.

Spreek ik met respect tegen de ander?

En heb ik de intentie om een ander op te bouwen?

Spreek ik woorden van troost?

Ben ik eerlijk in wat ik zeg – met andere woorden: Hoe is het gesteld met mijn integriteit?

Wij zijn ambassadeurs van ‘grace’ voor elkaar. Dit gaat verder dan alleen het zorgvuldig uitzoeken van woorden die men gebruikt. Uiteindelijk wil je de ander een stukje ‘grace’ mee geven en dat begint uiteraard eerst met de vraag

‘Heb ik de ander uberhaupt gehoord?’

En ‘Zijn mijn gedachten wel zuiver?’

Hoe vaak ben ik zelf niet geneigd om mijn mond te openen om te spreken als de ander nog lang niet klaar is met zijn/haar verhaal. Ook overkomt het me wel eens dat mijn gedachten al een oordeel klaar heeft over de ander, terwijl ik de achtergrond van zijn/haar verhaal niet ken. Later zal blijken, dat als ik beter geluisterd had of meer aandacht besteed had aan het hoe of waarom, ik een heel ander persoon voor me zou zien.

Daarnaast kan ik me ook de vraag stellen of ik open sta voor ‘grace’ die een ander mij geeft.

Begrijp ik de intentie waarmee de ander mij iets vertelt?

Hoor ik God door de stem van een ander?

Misschien bent u, net als ik, eigenwijs en klinkt mijn eigen stem er steeds weer boven uit.

Het wordt tijd dat we meer luisteren en minder spreken. En als we spreken, laten we dan van te voren nadenken hoe we onze tong gebruiken en met welk doel.

In mijn kindertijd heb ik een gedichtje geleerd uit een boekje. Ik ben het nooit vergeten….

 

Er was eens een oude uil

Die woonde op een tak

En hoe meer men zei

Hoe minder hij sprak

En hoe minder hij sprak

Hoe meer men zei

‘Waarom zijn wij niet zo wijs als hij?’